ΜΑΡΤΥΡΙΑ: «Η ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΡΙΕΡΑ»

Η Μάγκη Πούπλη μιλά για τη διαδρομή που την οδήγησε από το να γίνει μητέρα μέσω υιοθεσίας στο να ασχοληθεί επαγγελματικά με το parent coaching, αλλάζοντας τον τρόπο που προσεγγίζει τη σχέση γονέα-παιδιού.

Όνειρο της Μάγκη Πούπλη ήταν πάντοτε να γίνει μητέρα, αλλά μια σειρά από συγκυρίες της ζωής έκαναν την υιοθεσία μοναδική επιλογή για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Από εκείνη τη στιγμή, όλα γύρω της άλλαξαν.

Η προσωπική της εκπαίδευση και η μελέτη του νευρικού συστήματος μπορεί να ξεκίνησε ως μια προσπάθεια να βελτιωθεί η ίδια ως γονέας, αλλά εξελίχθηκε σε ένα αντικείμενο που κυριολεκτικά τη συνεπήρε και τελικά την οδήγησε σε ένα νέο μονοπάτι ζωής και καριέρας.

Από το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση, όπου εργαζόταν ως creative director για περισσότερα από είκοσι χρόνια, μεταπήδησε στο parent coaching, ίδρυσε την εταιρεία Bonding Nest, ξεκίνησε τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και σήμερα καθοδηγεί γονείς από την Ελλάδα και το εξωτερικό σε μια πιο υγιή και ισορροπημένη σχέση με τα παιδιά τους. Εδώ μας μίλησε για τη συναρπαστική αυτή διαδρομή.

Η Μάγκη Πούπλη. Φωτογραφία: Παντελής Ζερβός

Όλα ξεκίνησαν με την υιοθεσία του γιου σου, σωστά;

Ναι, αν και η ψυχολογία ήταν κάτι που ήθελα πάντα να ακολουθήσω. Ωστόσο, δεν το έκανα. Ακολούθησα το creative writing και μπήκα στον χώρο της διαφήμισης. Όταν έγινα μαμά, κατάλαβα ότι με τους ρυθμούς εργασίας που επικρατούσαν δεν υπήρχε περίπτωση να ανταποκριθώ σωστά, έστω και ως freelancer, δουλεύοντας με πελάτες του εξωτερικού. Άλλωστε, η απόφαση της υιοθεσίας είναι πολύ απαιτητική, ισοδυναμεί με εννέα μήνες εγκυμοσύνης όπου σου βγάζουν το λάδι κυριολεκτικά μέχρι να σου πουν το «ναι».

Θυμάσαι καθόλου τον εαυτό σου εκείνη την περίοδο; Σε τι ψυχολογική κατάσταση βρισκόσουν;

Τα θυμάμαι όλα. Η περίοδος εκείνη ήταν πολύ περίεργη. Εγώ είχα χωρίσει, η αδελφή μου μόλις είχε πεθάνει, μου είχαν αφαιρεθεί με εγχείρηση οι σάλπιγγες και οι ωοθήκες, είχα διαγνωστεί με κακοήθεια. Είχα ξεκινήσει και τη διαδικασία για διακρατική υιοθεσία αλλά σταμάτησα επιτόπου, γιατί πραγματικά δεν ήξερα αν θα ζήσω. Όταν όλα πήγαν καλά, σκέφτηκα μέχρι να κάνω και εξωσωματική παρότι χωρισμένη.

Σε κάθε περίπτωση, από μικρή έλεγα ότι αν δεν μπορέσω μια μέρα να κάνω παιδί, θα προχωρήσω σίγουρα σε υιοθεσία. Πάντα πίστευα ότι η οικογένεια δεν είναι βιολογική, δεν είναι αίμα, δεν είναι το DNA. Είναι οι στιγμές που χτίζονται από τη στιγμή που ανοίγει τα μάτια του το παιδί και μετά. Ο Γιώργος ήταν οκτώ μηνών όταν ξεκίνησε η διαδικασία και στο σπίτι ήρθε δεκατριών μηνών.

Η διαδικασία της υιοθεσίας ήταν πιο αυστηρή για σένα εφόσον ήσουν μόνη σου;

Ναι, ήταν πολύ πιο αυστηρή και υπήρχε και ένα άλλο πρόβλημα: τα ζευγάρια προηγούνταν από μένα, που ήμουν μονογονεϊκή οικογένεια. Ήμουν τυχερή, όμως, γιατί τα ζευγάρια δεν επέλεξαν τον γιο μου επειδή είχε χειλεοσχιστία.

«ΕΓΩ ΕΠΕΛΕΞΑ ΝΑ ΠΩ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΙΑ ΣΙΓΟΥΡΙΑ, ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΓΕΡΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ».

Τελικά, είναι καρμική η σχέση μου μαζί του – απλώς ήρθε σε άλλο σώμα γιατί το δικό μου δεν μπορούσε να τον φέρει στον κόσμο. Ακόμη και η βιολογική του μητέρα είχε ακριβώς την ίδια ηλικία με μένα. Σκεφτείτε ότι ήμουν σε αναμονή οκτώ ολόκληρα χρόνια. Η υιοθεσία έγινε προτού ανοίξει η επίσημη πλατφόρμα του κράτους. Ήμουν σαράντα πέντε χρονών τότε.

Και μετά άλλαξαν τα πάντα.

Κατά τη διαδικασία της υιοθεσίας αλλάζουν ήδη όλα. Έπρεπε κάθε πρωί να πηγαίνω στο βρεφοκομείο «Μητέρα», όπως και το απόγευμα έως το βράδυ, για να αρχίσω να διαμορφώνω σχέση με το μωράκι. Αλλάζουν όλα, αλλά η απόφαση να γίνεις μητέρα με υιοθεσία είναι πολύ συνειδητή.

Υπήρχαν θέματα που σε έπιασαν απροετοίμαστη;

Η αντίδραση της κοινωνίας και κάποιων κοντινών μου ατόμων με έπιασε εξαπίνης και ακόμη με ξαφνιάζει ως στερεοτυπική και οπισθοδρομική. Αν έχω δηλαδή κάτι να επισημάνω από τα πρώτα χρόνια, ήταν εκείνο το σοκ. Υπήρχαν σε αντίστοιχες περιπτώσεις υιοθεσίας και οικογένειες που αναγκάστηκαν να μετακομίσουν γιατί ο κόσμος συμπεριφερόταν στο παιδί σαν να ανήκει σε άλλη γειτονιά, και οι γονείς αλλά και το παιδί δεν το άντεξαν.

H Μάγκη Πούπλη επί το έργον.

Εγώ επέλεξα, πάντως, να πω από νωρίς την αλήθεια στον γιο μου για πολύ συγκεκριμένο λόγο. Η αλήθεια δίνει στο παιδί μια σιγουριά, μια άλλη σχέση με τη ζωή, στέκεται πιο γερά στα πόδια του.

Ο γιος σου αντιμετώπισε ποτέ προβλήματα από το περιβάλλον του;

Ακόμη και τώρα έχουμε πρόβλημα και μάλλον θα αλλάξουμε σχολείο. Πιο έντονο είναι το θέμα της έλλειψης πατέρα. Μέχρι που σε ηλικία τριών-τεσσάρων ετών ήρθε και μου είπε ότι τα άλλα παιδιά έλεγαν ότι του είχα πει ψέματα και ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει ή ότι μας είχε αφήσει και ζούσε στο χωριό. Ο ίδιος βέβαια ξέρει πολύ καλά ότι μαμά και οικογένεια είναι το άτομο που σε μεγαλώνει και σε φροντίζει, ξέρει ότι η ζωή της βιολογικής του μαμάς δεν τη βοηθούσε να τον μεγαλώσει και ότι εγώ είχα κάνει ένα χειρουργείο που δεν μου επέτρεπε να κάνω παιδί. Κοινωνικά μπορεί να το παίζουμε πολύ προχωρημένοι, στο διά ταύτα όμως είμαστε πολύ πίσω.

Όλα αυτά σε έσπρωξαν προς το parent coaching;

Εγώ και στην παλιά μου δουλειά ως creative director ήμουν η μαμά και η ψυχολόγος της ομάδας. Ήμουν πάντα ανήσυχο πνεύμα. Έβαζα όλη την ανάγκη μου να γίνω μαμά στη δουλειά μου. Πάντα όμως έκανα δραστηριότητες με παιδιά, υποστήριζα παιδιά προσφύγων, συμμετείχα στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

«ΠΡΕΠΕΙ Ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΠΙΣΩ, ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΜΙΚΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΕΒΑΣΤΕΙ, ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙ, ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ».

Όταν ήρθε ο Γιώργος, φυσικά όλα αυτά άλλαξαν, εκτός από την ανάγκη να είμαι παραγωγική, την ανάγκη να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι κάνουν αυτά που κάνουν. Όταν ξεκίνησα το parent coaching και άρχισα να ασχολούμαι με το νευρικό σύστημα για να αποφύγω να επαναλάβω λάθη που έκαναν οι γονείς μου, ο εγκέφαλός μου κυριολεκτικά τινάχτηκε! Όλο αυτό με πήρε μαζί του σαν κύμα, ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Είδα διαφορές, κατάλαβα τι λάθη έκανα εγώ και οι γονείς μου και συνειδητοποίησα ότι κρατούσα κάτι εύθραυστο στα χέρια μου. Είναι μεγάλη ευθύνη να μεγαλώνει κανείς έναν μελλοντικό σύντροφο, πολίτη, συνάδελφο.

Η εκπαίδευσή σου έγινε στην Αμερική;

Η εκπαίδευσή μου έγινε αποκλειστικά στην Αμερική. Είχα σπουδάσει παλαιότερα ψυχολογία, και μετά ειδικεύτηκα στην παιδοψυχολογία στην Kew Academy της Karen Wells και στο parent coaching στο Jai Institute for Parenting. Συνέχισα με μαθήματα νευροβιολογίας και εξακολουθώ να παρακολουθώ σεμινάρια.

Πότε αποφάσισες να κάνεις την πλήρη μετάβαση;

Πρώτα έπρεπε να κάνω την πρακτική μου για να μου επιτραπεί να κάνω coaching σε άλλους γονείς. Μόλις ολοκλήρωσα την εκπαίδευσή μου με εποπτεία και πήρα το πτυχίο, ξεκίνησα. Αμέσως σκέφτηκα να πάρω το επιστημονικό υπόβαθρο που γνωρίζουμε για το νευρικό σύστημα και τον εγκέφαλο και να το κάνω πιο προσιτό με σχετικά προϊόντα για τα παιδιά. Βλέπω το αποτέλεσμα ήδη στον Γιώργο, με τον οποίο έχουμε εργαστεί πολύ μαζί, που καταλαβαίνει τι γίνεται στο σώμα του, πότε έχει νεύρα, πώς μπορεί να ρυθμιστεί.

Η Bonding Nest, λοιπόν, ως ιδέα γεννήθηκε το 2023 και έχει τη δική της πορεία. Παράλληλα ήρθαν και τα παραμύθια, εφόσον ένα βράδυ του υποσχέθηκα ότι αυτές τις ιστορίες που ακούει μια μέρα θα τις κρατάει στα χέρια του σαν βιβλίο. Μια που το είπα – και μια που χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο που το υποσχέθηκα!

Σήμερα η συγγραφή παιδικών βιβλίων τι θέση έχει στη ζωή σου;

Η δίγλωσση σειρά του Lupo είναι λίγο πιο φιλοσοφική και ιδιαίτερη και αφήνει πολλά ανοιχτά ερωτήματα και θέματα συζήτησης με τα παιδιά συνδέοντάς τα με τους γονείς.

Αντίστοιχα, η σειρά του Yopa the Bear είναι κυρίως βασισμένη στην εμπειρία μου με τον γιο μου και στηρίχτηκε σε κάποιες ιστορίες που του έλεγα για να του εξηγήσω την υιοθεσία του, τη μητρότητα και την οικογένεια. Πρόκειται για ένα συμβολικό έργο. Η συγγραφή άλλωστε ήταν η δουλειά μου, τα σενάρια και το γράψιμο είναι η ψυχοθεραπεία μου και μου βγαίνουν έμφυτα. Έτσι, έχω πλέον μεταφέρει όλες τις αγάπες μου σε ένα πακέτο.

Και το parent coaching που ασκείς εστιάζει στο νευρικό σύστημα;

Ναι, γιατί βλέπω γύρω μου πόσο διαφορετικοί θα ήταν οι άνθρωποι αν γνώριζαν για το νευρικό τους σύστημα, πόσο διαφορετικές αντιδράσεις θα είχαν. Βλέπω ότι οι νεαροί γονείς που έρχονται σε μένα παρουσιάζουν μεγάλη διαφορά. Μακάρι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι να εκπαιδεύονταν προτού γίνουν γονείς.

Συγκεκριμένα οι γονείς που πρόκειται να υιοθετήσουν ένα παιδί στο βρεφοκομείο «Μητέρα» πρέπει να περάσουν από εκπαίδευση σε σχετική σχολή. Βλέπω και σε μένα αλλαγή στις διαπροσωπικές και επαγγελματικές μου σχέσεις, καθώς τώρα ερευνώ πρώτα τι γίνεται και ελέγχω καλύτερα τις αντιδράσεις μου. Ξεκινάς πρώτα να μαθαίνεις να λειτουργείς ως γονιός και μετά μαθαίνεις να λειτουργείς καλύτερα στην κοινωνία. Ειδικά οι μαμάδες αγοριών έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη σε αυτή τη χώρα.

Η Μάγκη Πούπλη. Φωτογραφία: Παντελής Ζερβός

Βλέπεις μεγάλες διαφορές στα ζευγάρια από την Ελλάδα και από το εξωτερικό;

Γιγάντιες. Καταρχάς στο εξωτερικό δεν χρειάζεται να αναλύσω τι είναι αυτό που κάνω γιατί υπάρχει ενημέρωση. Οι γονείς δέχονται επίσης πολύ πιο εύκολα αυτά που τους λέω όταν τους συμβουλεύω ότι ακόμη και χωρισμένοι να είναι πρέπει να διδαχτούν για τη γονεϊκότητα μαζί, γιατί το παιδί γίνεται μπαλάκι – εκτός φυσικά εάν ο ένας από τους δύο γονείς είναι κακοποιητικός. Υπάρχει επίσης λιγότερη κοινωνική πίεση και λιγότερο κουτσομπολιό, η διαδικασία είναι απομυθοποιημένη.

Εδώ πολλά ζευγάρια το κρύβουν γιατί υπάρχει στίγμα. Θεωρείται ότι θα σε συμβουλεύσει η μαμά σου, όλοι σου λένε ότι τα πάντα θα σου έρθουν φυσικά. Δεν σου έχει πει κανείς ως νέα μαμά ότι οι ορμόνες σου σαν γυναίκα θα χτυπήσουν κόκκινο και ότι υπάρχουν φορές που θα έχεις έντονα νεύρα αλλά αυτό είναι υγιές.

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΟΝΤΡΑ ΜΕ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ».

Ωστόσο, ως γονιός έχεις συγκεκριμένες ευθύνες. Έξω τα ζευγάρια ξέρουν τι σημαίνει να απευθύνεσαι σε κάποιο σύμβουλο για το δύσκολο έργο που έχεις μπροστά σου και γνωρίζουν ότι τα παιδιά δεν μεγαλώνουν στον αυτόματο πιλότο. Παίρνουν πάντα πληροφορίες από βιβλία, ομιλίες, από τα social, αλλά θέλουν έναν ειδικό να φέρει αυτή τη γνώση στα μέτρα τους, στη δική τους ξεχωριστή περίπτωση.

Έχεις εντοπίσει κάποια κλασικά λάθη που κάνουν οι γονείς;

Είναι μάλλον η κλασική νοοτροπία με την οποία οι γονείς υποτιμούν τα παιδιά και θεωρούν ότι αυτά δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Παρ’ όλα αυτά, είναι μικροί άνθρωποι σε ανάπτυξη και όποιο ερέθισμα εισπράττουν επηρεάζει το νευρικό τους σύστημα.

Ένα άλλο κλασικό λάθος είναι ένα αφήγημα της κοινωνίας που λέει «έλα μωρέ, παιδιά είναι». Μετά, όταν μπαίνουν στη σχολική ηλικία, η κοινωνία σπρώχνει τα παιδιά να μεγαλώσουν υπερβολικά γρήγορα και απότομα.

Βιβλίο της Μάγκη Πούπλη.

Επιπλέον στην Ελλάδα υπάρχει και ένα ιδιαίτερο μείγμα στο οποίο μπλέκονται οι διάφορες γενιές. Το μέσο ζευγάρι, πιεσμένο στις ημέρες μας βάσει των κοινωνικών γεγονότων, έχει πολλά στο κεφάλι του και έρχονται και οι παππούδες και οι γιαγιάδες και προκαλούν ένα χάος. Προσωπικά, θα ήθελα να εκπαιδευτούν και οι παλαιότερες γενιές στην ανατροφή των παιδιών.

Αλλά ας μην κατηγορούμε τους γονείς. Δεν υπάρχουν σενάρια. Υπάρχουν ζευγάρια που έκαναν παιδί επειδή έπρεπε, επειδή έτσι προέκυψε, επειδή ήθελαν να σώσουν το γάμο τους. Έχουμε όμως δυστυχώς μια γενιά γονιών ανώριμων που είναι ακόμη παιδιά, κι ας μην ακούγεται ωραίο αυτό.

Αντιμετωπίζεις και πολλούς εφήβους στις θεραπείες σου;

Αυτή η γενιά, λοιπόν, την οποία κατηγορούμε τόσο πολύ, δουλεύει τους γονείς της ψιλό γαζί. Την προηγούμενη δεκαετία περάσαμε μια τάση για το θέμα της ΔΕΠΥ με τις διάφορες εργοθεραπείες και πολλά παιδιά κατέληξαν στο ΚΕΘΕΣΥ. Προφανώς υπήρχαν και παιδιά που βολεύτηκαν και πήραν απαλλαγή από τις εξετάσεις, αλλά μετά διαπίστωσαν ότι όταν το σχολείο τελείωσε άρχισαν να ζορίζονται. Και φυσικά τώρα θυμώνουν με τους γονείς που δεν τους πίεσαν ποτέ. Τα παιδιά σίγουρα είναι πιο έξυπνα από όσο νομίζουμε, αντιλαμβάνονται πολλά και μεταφράζουν τα πάντα με το δικό τους τρόπο, γι’ αυτό χρειάζονται έναν ενήλικα να τα πλαισιώσει.

Βασικός σου στόχος είναι να έρθουν πιο κοντά τα παιδιά με τους γονείς. Ποια είναι τα μυστικά εδώ;

Βασικό μυστικό είναι να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Πρέπει ο ενήλικας να βάλει το εγώ του πίσω, να δει το παιδί σαν έναν μικρό άνθρωπο και να το σεβαστεί, να το ακούσει, να το αποδεχτεί έτσι όπως είναι. Μια δύσκολη αποστολή που έχουμε ως γονείς είναι να μην θεωρούμε το παιδί ως προέκταση του εαυτού μας. Το παιδί είναι ένας αυτόνομος άνθρωπος, για το οποίο έχεις μεν την ευθύνη να το μεγαλώσεις σωστά, αλλά δεν είναι η συνέχειά σου.

«Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΜΠΟΡΕΙ, ΧΑΡΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ».

Πρέπει να αγαπήσεις και τα κομμάτια του παιδιού που δεν ταυτίζονται με τα δικά σου κομμάτια, και πολλές φορές μπορεί να έρχονται σε κόντρα με σένα τον ίδιο. Τα παιδιά που είναι συνδεδεμένα με τους γονείς τους δεν τους φοβούνται, τους μιλάνε. Το σχολείο, δυστυχώς, δεν το προωθεί αυτό. Οι δάσκαλοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι ένα παιδί οκτώ χρονών που υφίσταται bullying δεν πρέπει να στηριχτεί στους γονείς του, πράγμα παράλογο.

Η βία είναι ένα θέμα που αντιμετωπίζεις συχνά;

Όλοι λένε ότι και παλιά συνέβαιναν όλα αυτά. Και λοιπόν; Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να αλλάξει η κατάσταση σήμερα; Επιπλέον, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Τα μαχαίρια παλαιότερα έβγαιναν σε μεγαλύτερες ηλικίες. Έχει κατέβει πολύ η ηλικία στην οποία εμφανίζονται τα πρώτα φαινόμενα.

Από την άλλη, οι πιο νέοι γονείς, αν τους αφήσει η κοινωνία και οι γονείς τους, βρίσκουν στη θεραπεία μια ηρεμία, επιτέλους κάποιος τους λέει ότι αυτά που συμβαίνουν είναι φυσιολογικά. Η συμβουλευτική γονέων ευτυχώς είναι αρκετά πρακτική και έτσι βλέπεις γρήγορα αποτελέσματα μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες. Εάν ο σύμβουλος σου εξηγήσει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο του παιδιού σου, καταλαβαίνεις αμέσως. Σε μια συζήτηση, αν καθοδηγήσεις live τους γονείς και τους συμβουλεύσεις τι να πουν και να ρωτήσουν, βλέπεις αυτόματα την έκπληξη και τη θετική αντίδραση του παιδιού.

Ένα συγκεκριμένο εργαστήριο στο Ελληνικό Παιδικό Μουσείο με τίτλο «Συνδέομαι Σημαίνει Σέβομαι» ήταν από τις πιο ωραίες εμπειρίες μου και μας έδωσε μεγάλο feedback. Μια μαμά με πλησίασε μετά και μου είπε ότι ήταν η πρώτη φορά που ο πεντάχρονος γιος της αναπάντεχα της μίλησε τόσο τρυφερά και γλυκά. Αυτό για μένα ήταν επιτυχία.

Στο τελευταίο workshop που ήταν για γονείς και παιδιά, συμμετείχε και ο γιος μου και μίλησε, λέγοντας «είναι αλήθεια, και στον δικό μου εγκέφαλο γίνεται αυτό με τη ζωγραφική». Τα άλλα παιδάκια σταμάτησαν αυτό που έκαναν και τον άκουσαν, ήταν μαγικό. Η σύνδεση των ανθρώπων είναι το πλέον σημαντικό, να έχουν ανοιχτή επικοινωνία και να μοιράζονται.

Αυτό θα έλεγες ότι είναι το όραμά σου για το μέλλον;

Ένα μελλοντικό σχέδιο που έχω έχει επηρεαστεί από τις τεκτονικές αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας. Συνειδητοποίησα ότι η γνώση του νευρικού συστήματος μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Μπορεί χάρη σε αυτήν να δημιουργηθεί μια νέα γενιά που δεν θα λειτουργεί με το εγώ, αλλά θα είναι έτοιμη να ακούσει. Ετοιμάζω, λοιπόν, ένα πρόγραμμα που λέγεται «The Regulated Adult» και είναι καθαρά εκπαιδευτικό, αφορά leadership, κοινωνικούς σκοπούς, σχολεία, όλους μας. Ένας κόσμος με ρυθμισμένους ενήλικες μπορεί να δημιουργήσει μια νέα ρυθμισμένη γενιά που θα αλλάξει τον κόσμο. Ρομαντικό; Ουτοπικό; Οι έρευνες δείχνουν ότι μπορεί να γίνει!