«PERPLEX»: ΜΙΑ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΟΠΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ

Τι θα γινόταν αν γυρνούσες από διακοπές και το σπίτι σου δεν ήταν πια δικό σου; Στο «Perplex», αυτή η φαινομενικά απλή συνθήκη γίνεται η αφετηρία για μια ξεκαρδιστική και αποσταθεροποιητική θεατρική εμπειρία.

Γυρίζεις στο σπίτι σου από τις διακοπές και περιμένεις όλα να είναι όπως τα άφησες, απλώς λίγο πιο σκονισμένα και με τα φυτά κάπως διψασμένα. Τι συμβαίνει, όμως, όταν τίποτα από αυτά δεν ισχύει; Τι συμβαίνει όταν οι βεβαιότητες της καθημερινότητας αρχίζουν να καταρρέουν και οι ρόλοι που θεωρούσες δεδομένους αλλάζουν;

Στο «Perplex», το ανατρεπτικό έργο του Γερμανού δραματουργού Marius von Mayenburg, που παρουσιάζεται σε μετάφραση της Έρις Κύργια και σκηνοθεσία του Γιώργου Παύλου, οι ρόλοι μετατοπίζονται διαρκώς, οι σχέσεις ανασυντίθενται και η πραγματικότητα μοιάζει να ξαναγράφεται από την αρχή σε κάθε σκηνή.

Όταν η Εύα και ο Ρόμπερτ επιστρέφουν στο διαμέρισμά τους, βρίσκουν τα φώτα να μην ανάβουν, μια γλάστρα να έχει εμφανιστεί στο σαλόνι από το πουθενά και τους φίλους που είχαν εμπιστευτεί για να ποτίζουν τα λουλούδια να τους πετούν έξω από το ίδιο τους το σπίτι.

Με αφετηρία μια απλή επιστροφή από διακοπές, τέσσερις χαρακτήρες εγκλωβίζονται σε μια αλυσιδωτή σειρά από ανατροπές. Το αποτέλεσμα είναι μια θεατρική εμπειρία που συνδυάζει χιούμορ, αμηχανία και υπαρξιακή ειρωνεία, αφήνοντας το κοινό να αναρωτιέται πόσο σταθερός είναι τελικά ο κόσμος γύρω μας και πόσο σταθεροί είμαστε εμείς μέσα σε αυτόν.

Ο ηθοποιός Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης (που φέτος απολαμβάνουμε και στην παράσταση «Ιβάν εναντίον Ιβάν») μιλά για την εμπειρία του μέσα σε αυτό το παράξενο θεατρικό σύμπαν.

Φωτογραφία: Μαρίνα Σατανάκη, Νικήτας Φουστέρης

Το «Perplex» διαλύει την έννοια της σταθερής ταυτότητας. Πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό να πατάει σε έδαφος που συνεχώς μετακινείται;

Δεν ξέρω αν είναι εύκολο ή δύσκολο, σίγουρα πάντως είναι πολύ διασκεδαστικό. Το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να διατηρηθεί καμία συνέπεια του ρόλου από τη μία σκηνή στην άλλη, καθώς οι χαρακτήρες και οι σχέσεις αλλάζουν και η συνθήκη της σκηνής δεν είναι σταθερή, σου επιτρέπει να μην το πολυαναλύεις, αλλά να ακολουθείς αυτό που συμβαίνει.

Ουσιαστικά είναι ένα παιχνίδι που, όσο πιο πρόθυμος είσαι να το παίξεις, τόσο λιγότερο σε μπερδεύει. Ταυτόχρονα, όλο αυτό το συνεχές μεταπήδημα από τη μία συνθήκη στην άλλη έχει και το στοιχείο της πρόκλησης.

«Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ, Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΔΕ ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ. ΧΑΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΚΘΕΤΟΙ».

Στο έργο, οι ήρωες χάνουν το σπίτι τους, τον ρόλο τους, τη βεβαιότητά τους. Τι πιστεύεις ότι φοβίζει περισσότερο τον σύγχρονο άνθρωπο, η απώλεια της ασφάλειας ή η απώλεια της ταυτότητας;

Νομίζω ότι η ασφάλεια χτίζεται γύρω από την ταυτότητα. Είμαι αυτός, η δουλειά μου είναι η τάδε, μένω στη συγκεκριμένη περιοχή, συμπεριφέρομαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Το ίδιο και οι φίλοι μου. Και πάει λέγοντας. Χάνοντας όλα αυτά τα στοιχεία της ταυτότητάς μας, μένουμε έκθετοι και κατά συνέπεια χάνουμε το αίσθημα ασφάλειας.

Στο έργο, οι χαρακτήρες μας χάνουν αυτή την ασφάλεια μέσα από τις καταστάσεις που φέρνουν οι ίδιοι επί σκηνής, οπότε το τρομακτικό γίνεται γελοίο κι έτσι παύει να μας φοβίζει.

Φωτογραφία: Σιδέρης Νανούδης

Υπάρχει κάποια σκηνή στο «Perplex» που σε αποσυντονίζει, όσο κι αν την έχεις παίξει;

Όλο το έργο με δυσκολεύει, γιατί είναι ένα συνεχές ρυθμικό κουαρτέτο που δεν έχει νόημα αν ξεκουρδιστεί. Δεν μπορώ, όμως, να μαρτυρήσω περισσότερα για τις σκηνικές μου αδυναμίες. Είναι κομμάτι της παράστασης και σας καλώ να τις ανακαλύψετε.

Σου έχει συμβεί ποτέ να νιώσεις ότι βρίσκεσαι στο «λάθος σπίτι»; Ότι η πραγματικότητα γύρω σου δεν είναι ακριβώς αυτή που νόμιζες;

Οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε τον κόσμο πολύ διαφορετικά και πολύ μοναδικά. Πολλές φορές μπορεί να έχω μιλήσει αναλυτικά για ένα ζήτημα και τελικά να μην έχω συνεννοηθεί. Επιπλέον, συχνά οι σταθερές μας κλονίζονται, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας και αυτά που νομίζαμε ότι είχαμε ως κεντρικό άξονα παύουν να ισχύουν. Όλο αυτό, βέβαια, έχει και τη γοητεία του, γιατί σου επιτρέπει να αρχίζεις πάλι από την αρχή.

Τώρα, σχετικά με το να βρίσκομαι σε «λάθος σπίτι», ακόμη και εντός εισαγωγικών, ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί.

«ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΑ ΜΟΥ».

Το «Perplex» μιλά για τη ρευστότητα της ταυτότητας. Εσύ νιώθεις ότι έχεις σταθερό πυρήνα ή αλλάζεις και στην προσωπική ζωή;

Έχω πολύ σταθερό πυρήνα όσον αφορά τους ανθρώπους, την εργασία και τις επιλογές μου γενικότερα. Σίγουρα μέσα στα χρόνια αλλάζω, αλλά αυτό δεν μου είναι ιδιαίτερα εύκολο.

Υπάρχει κάτι που δεν θα μπορούσες ποτέ να υποδυθείς, γιατί έρχεται σε σύγκρουση με τον χαρακτήρα σου;

Αντιθέτως, όσο πιο κόντρα είναι κάτι τόσο πιο ελκυστικό μου φαίνεται. Εξάλλου, δεν μεταφέρεις στη σκηνή κάτι που πρέπει να λειτουργήσει ως παράδειγμα, αλλιώς θα υπήρχαν μόνο «θετικοί» ήρωες. Ούτε χρειάζεται να έχεις αντίστοιχη εμπειρία ή να ταυτιστείς. Λες μια ιστορία και όσο πιο ακραίοι είναι οι χαρακτήρες, τόσο πιο ενδιαφέρουσα γίνεται.

Φωτογραφία: Μαρίνα Σατανάκη, Νικήτας Φουστέρης

Αν αύριο ξυπνούσες και όλα όσα θεωρούσες δεδομένα είχαν αλλάξει, τι πιστεύεις ότι θα σε κρατούσε όρθιο;

Η απάντηση σε αυτό είναι εύκολη: Οι άνθρωποι που είναι στη ζωή μου. Αυτοί είναι η σταθερά μου.

Η παράσταση «Perplex» παίζεται στην Κάμιρο, Ιθάκης 32, Κυψέλη. Κλείσε εισιτήρια online.