Unsplash JK

ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΗΡΑ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ

Πριν από κάποια χρόνια, τότε που η ταξιδιωτική νοοτροπία (και ελευθερία) ήταν λιγάκι διαφορετική, αποφάσισα να κάνω ένα λίγο πιο μακρινό ταξίδι με τρένο. Από τη Θεσσαλονίκη βρέθηκα στο Βελιγράδι μέσα σε περίπου 20 ώρες, ταξιδεύοντας σε μια κουκέτα ενός «αρχαίου» τρένου.

Με το όνειρο του Υπερσιβηρικού να απομακρύνεται όλο και περισσότερο, ένα καλοκαίρι, πριν από περίπου 4 χρόνια, αποφάσισα να πάρω το τρένο για την πρωτεύουσα της Σερβίας, το Βελιγράδι. Με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη, το ταξίδι διήρκησε περίπου 15 με 20 ώρες και κανείς έπρεπε να είναι εφοδιασμένος με τα απαραίτητα: νερό, φαγητό, μαξιλάρι, σεντόνια, sleeping bag, βιβλία, μουσική, παιχνίδια.

Όταν το λεωφορείο σταμάτησε στη Γευγελή, έπρεπε να επιβιβαστούμε στο τρένο για Σερβία. Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει. Αφού περπατήσαμε λίγο, «σκαρφαλώσαμε» (στην κυριολεξία) στην παλιά αμαξοστοιχία για Βελιγράδι, με ενδιάμεσο σταθμό τα Σκόπια. Το τρένο ήταν το κλασικό τρένο της γραμμής, παλιό, παραδοσιακό, που για να ανέβεις έπρεπε να κρατηθείς από τις λαβές δεξιά κι αριστερά. Αρχικά απορείς πώς ένα τέτοιο τρένο πραγματοποιεί ακόμα δρομολόγια. Αλλά μετά το συνηθίζεις.

Να σημειώσω εδώ αυτό ότι το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Βελιγράδι δεν ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια (χωρίς στάσεις) ταξίδι που έχω κάνει με μέσο της στεριάς. Ήταν πριν από λίγα χρόνια, όταν είχα φτάσει με λεωφορείο στη νότια Τσεχία, σε ένα ταξίδι με προορισμό την πόλη Μπρνο, άτυπη πρωτεύουσα της Μοραβίας. Συνεχόμενα γύρω στις 25 ώρες. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Βελιγράδι
Unsplash Nikola Aleksic

Η εμπειρία ενός μεγάλου ταξιδιού με τρένο

Το τρένο που σε οδηγούσε στα Βαλκάνια, λοιπόν, περνούσε από Σκόπια και Νις, αν θυμάμαι καλά. Το εισιτήριο κόστιζε γύρω στα 55 ευρώ με επιστροφή χωρίς κρεβάτι, το οποίο είχε επιπλέον χρέωση 8 ευρώ ανά διαδρομή. Το τρένο ταξίδευε όλο το βράδυ και έφτανε στην πρωτεύουσα της Σερβίας το πρωί, ενώ η διαδρομή Θεσσαλονίκη-Γευγελή-Θεσσαλονίκη γινόταν με λεωφορεία.

Τώρα, αν με ρωτήσεις τον λόγο ακριβώς που επέλεξα να κάνω αυτό το ταξίδι, δεν μπορώ να σου απαντήσω συγκεκριμένα γιατί και πώς. Από τη μία, τα εισιτήρια του τρένου ήταν εμφανώς πιο οικονομικά από τα αεροπορικά και αφετέρου πίστευα ότι η σιδηροδρομική εμπειρία άξιζε τον κόπο και την ταλαιπωρία.

Συνεπιβάτες ήταν άνθρωποι διαφορετικών προελεύσεων, όπως διαφορετικός ήταν και ο σκοπός τους. Γενικά, ελληνικά δεν άκουγες στο τρένο, αφού οι περισσότεροι επιβάτες ήταν από τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία και την κεντρική ή βόρεια Ευρώπη. Οι άνθρωποι που συναντήσαμε στο βαγόνι ήταν ενδεικτικοί της ετερογένειας των επιβατών που θα διάλεγαν ένα τέτοιο δρομολόγιο. Στον δρόμο προς Σερβία συνεπιβάτες ήταν δύο νέες κοπέλες από την Αγγλία, οι οποίες έκανα τον γύρο της Ευρώπης με Interrail. Στην επιστροφή, ένας Σέρβος με τα δύο του εγγόνια. Θα τα άφηνε στα Σκόπια στη γιαγιά τους και αυτός θα επέστρεφε στη Σερβία.

τρένο
Ο σιδηροδρομικός σταθμός «Topčider» στο Βελιγράδι, από όπου πήραμε το τρένο της επιστροφής. Μαγδαληνή Γκόγκου
Ο σιδηροδρομικός σταθμός «Topčider» στο Βελιγράδι, από όπου πήραμε το τρένο της επιστροφής.

Ως προς την επικινδυνότητα, δεν θα έλεγα ότι είναι επικίνδυνο σε βαθμό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άλλο νυχτερινό τρένο. Όπως είπα, το τρένο είναι παλιό, οι κουκέτες στενές και πρέπει να έχεις το νου σου στα πράγματά σου. Όπως σχεδόν παντού.

Την εποχή που ταξίδεψα (προ Covid-19) υπήρχε καθημερινή σιδηροδρομική σύνδεση Θεσσαλονίκη – Σκόπια – Βελιγράδι για όλο το καλοκαίρι μέχρι τις αρχές Οκτώβρη. Πρόσφατα έμαθα ότι το δρομολόγιο, που με τόση χαρά είχα κάνει κάποτε πλέον δεν πραγματοποιείται. Ούτε αυτό ούτε κανένα άλλο προς ξένο προορισμό. Όπως αναφέρει η Hellenic Train (πρώην ΤΡΑΙΝΟΣΕ) στην ιστοσελίδα της, τα διεθνή δρομολόγια είναι σε αναστολή μέχρι νεωτέρας.

SLOW MONDAY NEWSLETTER

Θέλεις να αλλάξεις τη ζωή σου; Μπες στη λογική του NOW. SLOW. FLOW.
Κάθε Δευτέρα θα βρίσκεις στο inbox σου ό,τι αξίζει να ανακαλύψεις.