ΕΤΣΙ ΘΑ ΦΛΕΡΤΑΡΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Μία είναι η μοναδική σκέψη που πρέπει να κάνεις για να οπλιστείς με αυτοπεποίθηση και να προσεγγίσεις το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει.

Έχει τρομερό ενδιαφέρον να παρατηρείς πώς λειτουργεί ένας άνθρωπος που προσπαθεί να γοητεύσει το αντικείμενο του πόθου του: Ο κατά τα άλλα cool χαρακτήρας και η αυτοπεποίθησή του καταρρακώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη, ανεβάζει παλμούς και χάνει τα λόγια του. Είναι λες και όλη του η ύπαρξη ξαφνικά κρίνεται από τον άλλο. Ο άλλος, όμως, δεν είναι πια ένας από τους πολλούς. Είναι ξεχωριστός και –εντελώς υποκειμενικά– ο τέλειος.

Τι είναι αυτό που μας παραλύει μπροστά στο πρόσωπο που φιλοδοξούμε να κατακτήσουμε; Ο Αλέν ντε Μποτόν πιστεύει πως πρόκειται για δύο συνδεδεμένους φόβους:

• Ότι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε κάτι το εξαιρετικό που προσελκύει το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό.
• Ότι το άλλο πρόσωπο είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό και αξιοθαύμαστο.

Και οι δύο αυτές σκέψεις είναι απόλυτα καταστροφικές για την αυτοπεποίθησή μας και, φυσικά, παντελώς λανθασμένες. Πώς θα αλλάξουμε, λοιπόν, τον τρόπο σκέψης μας;

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΡΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΣΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΡΕΣΟΥΜΕ.

Η απάντηση σίγουρα δεν βρίσκεται στο να σταθούμε μπροστά σε έναν καθρέφτη και να αρχίσουμε να μας «φτύνουμε» για το πόσο ωραίοι και άξιοι είμαστε. Αυτό που έχει πραγματικά νόημα να κάνουμε είναι να παρατηρήσουμε λίγο καλύτερα πόσο πραγματικά «φανταστικός» είναι ο άλλος και να διαπιστώσουμε, όπως σωστά λέει ο Ντε Μποτόν, πως δεν είμαστε καθόλου «λιγότεροι» ή «χειρότεροί» του.

Αυτό που μας συμβαίνει είναι το εξής: Μας γνωρίζουμε υπερβολικά καλά. Γνωρίζουμε τις ατέλειες και τα ελαττώματα, τους παραλογισμούς και τις ανασφάλειές μας. Οι περισσότεροι από εμάς, όπως αποδεικνύουν οι έρευνες, δεν πιστεύουμε ότι αρέσουμε στους άλλους όσο πραγματικά αρέσουμε. Η ψευδαίσθηση αυτή ονομάζεται «liking gap» και μεταφράζεται σε πολύ σκληρή αυτοκριτική, εγωκεντρισμό και ένα «αναμάσημα» όσων πιστεύουμε ότι είμαστε και δεν είμαστε.

Στον αντίποδα, όταν κοιτάζουμε το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει βλέπουμε μόνο ένα καλά κατασκευασμένο προσωπείο: μια ωραία εμφάνιση, μια γοητευτική προσωπικότητα. Πίσω από αυτό, όμως, κρύβεται ένα άτομο με μια εξίσου ανθρώπινη φύση. «Και ποιος είναι, τέλος πάντων, αυτός ο τύπος;» είχε πει κάποτε καλή φίλη σε άλλη καλή φίλη, που είχε ερωτευτεί σφόδρα έναν αρκετά μεγαλύτερό της άντρα με αρκετά εντυπωσιακό προφίλ. «Για φέρε τον, σε παρακαλώ, στις πραγματικές του διαστάσεις!» της είχε τονίσει όταν εκείνη πίστευε ότι δεν θα την κοίταζε ποτέ. (Εννοείται πως την κοίταξε).

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Ναι, προφανώς το πρώτο διάστημα του «κεραυνοβολήματος» μπορεί να είμαστε θαμπωμένοι από την ομορφιά ή την ευφυΐα του άλλου, όμως είναι σημαντικό να ανακτήσουμε γρήγορα την ισορροπία μας και να θυμηθούμε πως είναι κι αυτός ένας κανονικός άνθρωπος που, αν γνωρίσουμε καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι έχει μια σειρά από μειονεκτήματα.

Να το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα; Αν καταφέρναμε να τον/τη γοητεύσουμε με αυτοπεποίθηση, αν σε βάθος χρόνου δημιουργούσαμε μια σχέση, αν ακόμα-ακόμα μια μέρα παντρευόμασταν, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έρχονταν στιγμές που θα ήμασταν δυστυχείς.

ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΝΑΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ, ΑΝ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΥΤΕΡΑ, ΘΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ.

Συνεπώς, επισημαίνει ο Ντε Μποτόν, το να πούμε ή να κάνουμε κάτι αμήχανο ή ακόμα και γελοίο τη στιγμή που πάμε να τον/την προσεγγίσουμε είναι απλά… ανθρώπινο. Αν ο άλλος δεν το δει έτσι και μας κρίνει αρνητικά γι’αυτό, ενδεχομένως δεν εκτιμά την αλήθεια μας, το ποιοι πραγματικά είμαστε. Πράγμα που αποδεικνύει ότι ίσως τελικά δεν είναι όσο τέλειος πιστεύαμε αρχικά.

Την ίδια ώρα, ακόμα κι αν αποτύχουμε στο εγχείρημα να γοητεύσουμε, τουλάχιστον θα έχουμε δοκιμάσει. Έτσι, ο φόβος της ταπείνωσης δεν θα μας κυριεύει πια.

«Η επίγνωση της ανθρώπινης υπόστασης όλων μας θα πρέπει να μειώνει το άγχος μας κάθε φορά που σκεφτόμαστε αν θα τολμήσουμε να διασχίσουμε ή όχι το δωμάτιο για να κατευθυνθούμε προς το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει και να του μιλήσουμε. Γιατί απέναντί μας δεν βρίσκεται ένα θεϊκό πλάσμα που κρατά τη μοίρα μας στα χέρια του, αλλά ένα εξίσου τρωτό άτομο που, ακόμα κι αν καταφέρουμε να γοητεύσουμε, είναι πολύ πιθανό κάποια μέρα να μην αντέχουμε να έχουμε πια στο πλευρό μας. Η σκέψη αυτή είναι βέβαια μίζερη, αλλά θα μας επαναφέρει στα γειωμένα επίπεδα αυτοπεποίθησης που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να προσεγγίσει έναν άλλον άνθρωπο. Γιατί αυτό τελικά είμαστε», καταλήγει ο Ντε Μποτόν.