ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΡΙΣΚΑΡΕΙΣ ΤΗ ΒΟΛΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ; ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ

Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω τις ερωτικές σχέσεις για να μην πληγωθώ. Σήμερα, στα 50 μου, παίρνω την απόφαση να μοιραστώ μαζί σας τη ιστορία μου για να μπορώ να αλλάξω μονοπάτι και να διεκδικήσω και πάλι τον έρωτα.

Θέλω να εξομολογηθώ κάτι ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου –μεγάλη η χάρη του–, πριν καταλήξω σε μια δέσμευση. Τα τελευταία χρόνια μονάζω. Δηλαδή, αποφεύγω τις σχέσεις ερωτικού τύπου. Επειδή συνηθίζω να σκέφτομαι μέχρι τελικής πτώσεως τα πάντα, προφανώς και έχω αφιερώσει τις ώρες μου στο να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Έχω ζητήσει και τη βοήθεια του ειδικού, δηλαδή της ψυχολόγου μου. Σε όλες τις σχετικές αναλύσεις, αρχίζω με το «θέλω να ερωτευτώ». Μετά αρχίζουν τα «αλλά» που πάντα καταλήγουν να είναι περισσότερα από τους λόγους που θέλω να νιώσω την καρδιά μου να «φτερουγίζει», όχι από αρρυθμία αλλά από έρωτα.

Να σου εξηγήσω τι εννοώ. Βρίσκομαι στη Γη για 50 χρόνια. Άρχισα τις ερωτικές μου σχέσεις στα 15, έχοντας διαγράψει από πολύ μικρότερη το ενδεχόμενο να παντρευτώ και να κάνω παιδιά, γιατί ήταν ένα άγχος (και πολλές φοβίες) που έκρινα πως δεν αντέχω. Όπως και δεν θα άντεχε ο άλλος άνθρωπος και φυσικά, το παιδί. Και επειδή δεν ήθελα να «πληρώσει» κανείς άλλος τις φοβίες και τα άγχη μου, τα οποία για χρόνια θεωρούσα ανεπίλυτα, αποφάσισα να... αποφύγω τις συγκινήσεις. Γι' αυτό επέλεγα για συντρόφους ανθρώπους που είχαν… εγγύηση τέλους της σχέσης, ανθρώπους με τους οποίους μας χώριζαν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να μας «δέσουν».

Ο έρωτας μέχρι τα 40 μου

Έως τα 40 ήμουν δυνατή «παίκτρια». Έκανα δηλαδή σχέσεις, ενίοτε συντηρούσα και δυο μαζί (μην κρίνεις, το ‘χω κάνει σε υπέρτατο βαθμό εγώ και για εσένα). Ωστόσο, έπειτα από έναν χωρισμό, πάντα περνούσα μήνες ανασυγκρότησης.

Όπως μου είχε πει η ψυχοθεραπεύτριά μου, επειδή είχα χάσει όλη μου την οικογένεια μικρή, είχα πρόβλημα να αποχωριστώ τον οποιονδήποτε, ακόμα και όταν ήξερα πως δεν κάναμε καλό ο ένας στον άλλον.

iStock

Κάπου στα 30+ και ενώ είχα κάνει πολλή δουλειά με τον εαυτό μου, προκειμένου να μάθω να με αγαπώ και να με φροντίζω (σταμάτησα να με μισώ που έζησα, ενώ πέθαναν όλοι οι άλλοι στην οικογένειά μου – γονείς και αδερφός), άρχισα να κάνω πιο ορθολογικές επιλογές. Δηλαδή, προτιμούσα ανθρώπους με τους οποίους δεν εξασκούσαμε το σπορ του «ποιος θα κακοποιήσει λεκτικά περισσότερο τον άλλον».

Τότε, ανακάλυψα πώς είναι η ζωή με έναν ουσιαστικό συνοδοιπόρο και η σχέση με αμοιβαίο σεβασμό. Ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ, αλλά σαν να έλειπε κάτι, αφού αλλιώς είχα μάθει. Πάλεψα να νικήσω τον εαυτό μου και βρήκα έναν άνθρωπο που ένιωθα πως τον έχω δημιουργήσει σε 3D printer. Φαινόταν δηλαδή, να είναι ό,τι ήθελα, ό,τι ζητούσα από τον σύντροφό μου.

Το παραμύθι του έρωτα έχει και δράκους

Long story short, αποδείχθηκε ότι το παραμύθι είχε δράκους που με έκαψαν (με έκαναν να αμφισβητήσω από τη νοημοσύνη μου έως την αξιοπρέπειά μου) – έτσι κλείστηκα στο καβούκι μου. Τουτέστιν, έκοψα κάθε επαφή με το ανδρικό φύλλο και άρχισα να αναθεωρώ τα πάντα, ώστε να βρω πού είχα κάνει (πάλι) λάθος.

Η ψυχολόγος μου με βοήθησε να καταλάβω ότι δεν ήμουν εγώ αυτή που είχε κάνει το λάθος, άρα θα ήταν χρήσιμο να σταματήσω να αυτομαστιγώνομαι και να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου. Ξέρεις τι έκανα; Ό,τι ξέρω να κάνω από παιδί: συνέχισα να επιβιώνω, αλλά όχι να ζω. Εύκολα μπορείς να εκλογικεύσεις μια κατάσταση, ωστόσο δεν είναι το ίδιο εύκολο να κάνεις το επόμενο βήμα. Με αυτά και με αυτά κόντευα τα 50 και μπήκε στη μέση και ο παράγοντας «Πού πας σε αυτήν την ηλικία;»

Να σημειωθεί εδώ πως από μικρή δεν ρωτούσα καν την ηλικία του ανθρώπου που με ενδιέφερε στην αρχή της γνωριμίας (μην λέμε τα ευνόητα, ήταν όλοι ενήλικες και υπήρχε συναίνεση) και ξαφνικά, οι αριθμοί τέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου.

Ναι, είχα ανακαλύψει έναν ακόμα τρόπο να αποφύγω τις συγκινήσεις, τον οποίον «φούντωναν» και εξακολουθούν να «φουντώνουν» τα στερεότυπα, οι αποστειρωμένες κοινωνικές αντιλήψεις που δεν μας αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους αλλά ως νούμερα (δεν είμαι σίγουρη πως πρέπει να βάλω εισαγωγικά στη λέξη νούμερα).

Ξέρεις πόσοι δικοί μου άνθρωποι, μου έχουν πει πως… σ' αυτήν την ηλικία πρέπει να κάνω υποχωρήσεις, αν θέλω να βρω σύντροφο; Είναι τόσοι πολλοί που σαν να κατάφεραν να αποτυπώσουν την αντίληψή τους στον εγκέφαλό μου. Βλέπεις, κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται  «Σιγά μη σε θέλει ο τάδε. Είσαι πολύ μεγάλη».

Ξέρεις τι έκανα; Σου γράφω αυτές τις γραμμές ως κάποιου είδους δέσμευσης. Θέλω να με εκθέσω, ώστε να εκθέσω και το πρόβλημα και να το τακτοποιήσω. Είμαι 50 ετών και δεν ξέρω πόσο θα ζήσω. Οπότε θα μου επιτρέψετε να ζήσω όπως έχω ανάγκη. Ή όπως λέω ότι έχω ανάγκη, γιατί δεν είμαι ακόμα σίγουρη ότι είμαι έτοιμη να βγω από τη βολή μου και να ρισκάρω.

Αλλά θα μου πεις, υπάρχει άλλος τρόπος για να βρω ό,τι χρειάζομαι και θέλω, για να διεκδικήσω την ευκαιρία μου να ξαναχτυπήσει η καρδιά μου από έρωτα;

iStock

Θέλω να διεκδικήσω και πάλι τον έρωτα

Πού θέλω να καταλήξω;

Στο ότι μάλλον έφτασε η ώρα να έρθω αντιμέτωπη με τον εαυτό μου. Ναι, έχω ταλαιπωρηθεί από τις σχέσεις. Ναι, έχασα πολλά, ειδικά από την ψυχή μου, αλλά είμαι ακόμα εδώ. Όρθια. Οπότε, αν εννοώ αυτό που σου είπα –πως θέλω να ερωτευτώ ξανά, πως θέλω να ξανακάνω μια σχέση–, δεν έχω άλλη επιλογή από το να το διεκδικήσω. Και ό,τι γίνει.

Αν συνεχίσω στον δρόμο που βαδίζω τώρα –και τον συγκρίνω με την ευθεία γραμμή του καρδιογραφήματος όταν πεθαίνει κανείς–, θα σημαίνει πως έχω αποφασίσει να παραμείνω νεκρή συναισθηματικά, και αναλαμβάνω και τις συνέπειες.

Υ.Γ.: Προς υπεράσπισή μου, δεν βοηθάει το τι υπάρχει εκεί έξω. Όλοι έχουμε προβλήματα, άνθρωποι είμαστε. Όταν όμως γνωρίζουμε ένα άτομο, καλό είναι να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα άγχη και τη μιζέρια μας και να ζούμε την στιγμή. Όχι άλλα «Ε, πώς να είμαι;» στην ερώτηση «Πώς είσαι;» Όχι άλλα σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές.