ΤΙ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ

Κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες των γονιών μας δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε: Ποιοι ήταν οι άνθρωποι αυτοί πριν από εμάς;

Κάθεται σε μια λεπτή πετσέτα, πάνω σε έναν βράχο, φορώντας ένα γκοφρέ μπικίνι και μεγάλα κοκκάλινα γυαλιά ηλίου. Χαμογελάει πλατιά και δείχνει πραγματικά χαλαρή και ανέμελη. Στη φωτογραφία αυτή είναι η μαμά σου. Πρέπει να είναι γύρω στα 20, 25; Δυσκολεύεσαι να υπολογίσεις τη χρονιά, γιατί ξέρεις ότι οι γονείς της ήταν πολύ αυστηροί για να της επιτρέπουν μπάνια μόνη της πριν από τα 20, ενώ λίγα χρόνια μετά γνώρισε τον μπαμπά σου, που δεν φαίνεται στη φωτογραφία.

Είναι, πάντως, χρόνια δικτατορίας. Πώς να ήταν άραγε τότε η ζωή; Πώς να ήταν να είσαι μέρος αυτή της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης;

Σε άλλη φωτογραφία βλέπεις τον μπαμπά σου: Κατάμαυρο μαλλί, λεπτός και μυώδης – πόσο μικροκαμωμένος και με γυρτούς ώμους δείχνει τώρα. Δεν φορά μπλούζα από πάνω και από κάτω φορά ένα λευκό σορτς που θυμάσαι να έχει για χρόνια μετά. Είναι μισοσκυμμένος και κάτι κρατά – σα να γεμίζει μια τσάντα. Κοιτάζει την κάμερα με απορία. Ποιος να τον φωτογραφίζει άραγε; Να ήταν ακόμα τότε φοιτητής; Είναι γοητευτικός εδώ πάντως – πώς να μην άρεσε στη μαμά;

iStock

Οι γονείς μας είναι από τους ανθρώπους που γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον στον κόσμο, σωστά; Περάσαμε τόσο πολύ και σημαντικό χρόνο μαζί τους. Έχουμε φάει πολύ περισσότερα γεύματα παρέα από όσα με τους καλύτερούς τους φίλους. Τους γνωρίζουμε όσο λίγους : τους έχουμε δει με τις πιτζάμες τους, τους έχουμε δει αγχωμένους, λυπημένους και περιστασιακά έξαλλους. Τους έχουμε αγκαλιάσει, έχουμε κοιμηθεί μαζί τους αμέτρητα βράδια ως παιδιά, έχουμε ψαχουλέψει στα συρτάρια τους, μπορεί ακόμα και να έχουμε κόψει τα νύχια των ποδιών τους, ενώ είμαστε οι απόλυτοι κριτές του πόσο καλά (ή όχι καλά) μαγειρεύουν ή οδηγούν.

Όταν όμως κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες τους, συνειδητοποιούμε ότι, από πολλές απόψεις, τους γνωρίζουμε ελάχιστα. Πώς ήταν στην πραγματικότητα οι γονείς μας τότε; Αν ήμασταν συνομήλικοί τους, θα τους συμπαθούσαμε; Θα κάναμε παρέα μαζί τους; Φέρονταν, άραγε, διαφορετικά όταν ήταν με τους φίλους τους; Μήπως οι φωτογραφίες αυτές μαρτυρούν στοιχεία του χαρακτήρα τους που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει;

Τι συνειδητοποιείς όταν κοιτάζεις παλιές φωτογραφίες των γονιών σου;

Έχω κάνει πολλές φορές τις παραπάνω σκέψεις, χωρίς να έχω επιχειρήσει σοβαρά να απαντήσω στις απορίες μου. Ο λόγος είναι ότι δύσκολα μπορώ να κρίνω τους γονείς μου σαν φίλη – είμαι πάντα το παιδί και αναπόφευκτα με έχουν εκνευρίσει ή και απογοητεύσει αμέτρητες φορές, γιατί οι απαιτήσεις που έχω ως παιδί από αυτούς δεν έχουν τέλος. Δεν μπορώ, όμως, να μην αναγνωρίσω την προσπάθεια που έχουν καταβάλλει για να είναι καλοί γονείς.

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΑΣ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ ΕΜΑΣ.

Έχοντας πλέον δικά μου παιδιά, το βλέπω να συμβαίνει και στη δική τους σχέση μαζί μου: Στα 5 τους με αγαπούσαν με πάθος, με κοίταζαν σαν μεγαλόπρεπη, σοφή και γενναιόδωρη βασίλισσα. Μεγαλώνοντας έχω γίνει για εκείνα γκρινιάρα, φωνακλού, νευρική, αγχώδης. Πλέον, με αντιμετωπίζουν στα ίσα: Μου λένε ότι τα φέρνω σε δύσκολη θέση όταν τα φιλάω μπροστά σε φίλους τους, με κοροϊδεύουν όταν κάνω κάποιο λάθος ή μπερδεύομαι, μου κλείνουν την πόρτα στα μούτρα σε έναν μεγάλο καβγά. Το βλέπω ότι πια δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στον θαυμασμό που κάποτε μου έτρεφαν. Όπως ακριβώς οι γονείς μου.

Οι παλιές αυτές φωτογραφίες, όμως, κάνουν κάτι που με βοήθησε να συνειδητοποιήσω άρθρο από το School of Life του Αλέν ντε Μποτόν. Κάτι που κανένα παιδί δεν συνειδητοποιεί όταν είναι μικρό: Ότι κάποτε η ζωή των γονιών μας δεν αφορούσε κατά κύριο λόγο εμάς.

iStock

Οι γονείς μας, δηλαδή, δεν πέρασαν όλη τους την ύπαρξη προετοιμαζόμενοι για εμάς. Στα 10 και στα 20 τους δεν είχαν ιδέα τι θα τους συνέβαινε στο μέλλον. Αυτοί που μας μεγάλωσαν ήταν ένα ανέμελο, χαμογελαστό κορίτσι και ένας νέος άντρας που είχε πολλές άλλες ασχολίες τις Κυριακές του, πριν δεσμευτεί να τρέχει εμάς στις κούνιες όσο το κορίτσι στο σπίτι μαγείρευε.

«Καθοδηγούμενοι από αυτές τις εικόνες γινόμαστε –έστω και για λίγο– πιο επιεικείς και πιο ζεστοί απέναντι σε αυτούς τους κάποτε ευχάριστους ή ενδιαφέροντες ανθρώπους που έτυχε να μας έχουν χαρίσει τη ζωή μας», αναφέρει το άρθρο.

«Κάποια μέρα, ίσως κάποιος άλλος να κοιτάξει μια φωτογραφία σου –μια φωτογραφία της οποίας το νόημα για εσένα τώρα είναι διαφανές, κάθε λεπτομέρεια της εμπειρίας είναι ζωντανή και υποβλητική– και να νιώσει την ίδια τρυφερή περιέργεια. Και ίσως αναρωτηθεί, με τη σειρά του, πώς να ήταν η μητέρα και ο πατέρας του όταν ήταν νέοι και ποιοι να είναι πραγματικά στην πλήρη, σύνθετη έκταση της ύπαρξής τους;»