ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΦΡΑΣΗ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ

Μια απλή φράση αρκεί για να φτιάξεις τόσο πολύ τη μέρα που κάποιου, που θα σε θυμάται πάντα με τα πιο ζεστά συναισθήματα – και πόσο το χρειαζόμαστε όλοι αυτό!

Ζούμε σε μια εποχή που περισσότερο από ποτέ χαρακτηρίζεται από κοινωνική απομόνωση. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι μιλάμε όλο και λιγότερο – μελέτη λέει ότι καθημερινά χρησιμοποιούμε περίπου 30% λιγότερες λέξεις σε σύγκριση με το παρελθόν, κάτι που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε όλο και μικρότερη συναισθηματική εμπλοκή ή όλο και μεγαλύτερη απομάκρυνση. Και δεν πρόκειται απλά για τάση: είναι μια αναπόφευκτη επίπτωση της ψηφιακής εποχής, με την οποία οι νεότερες γενιές μπορεί να έχουν εξοικειωθεί, όμως στους περισσότερους από εμάς (αναφέρομαι στους Millennials και πίσω) δεν αρέσει.

Μιλώντας λιγότερο δεν χάνουμε μόνο σημαντικές πληροφορίες, π.χ. μέσα από τον τόνο της φωνής και τις εκφράσεις του προσώπου του άλλου, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή μας. Όπως αναφέρει σε άρθρο η Gillian Sandstrom, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ που μελετά τις αυθόρμητες αλληλεπιδράσεις με γνωστούς, γείτονες ή και αγνώστους, «ακόμα και οι φαινομενικά ασήμαντες, αυθόρμητες συνομιλίες ενισχύουν το αίσθημα ότι ανήκουμε σε μια κοινότητα. Ότι οι άνθρωποι γενικά είναι καλοί. Ότι, ακόμα κι αν δεν το πιστεύουμε, οι άλλοι μας "βλέπουν"».

Μάλιστα, υπάρχουν συγκεκριμένες φράσεις που –συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούμε– λέμε στους ανθρώπους γύρω μας, με τις οποίες μπορούμε να τους φτιάξουμε τη μέρα. Γιατί, λοιπόν, να μην το κάνουμε;

Τα κομπλιμέντα, για παράδειγμα, ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των φράσεων που έχουν θετική επίδραση στους άλλους: Ένα απλό κομπλιμέντο μπορεί να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο και πιο ευγενικό μέρος. Αν το αποδεχθούμε, χωρίς να κομπιάσουμε αμήχανα και δύσπιστα, μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για την αυτοπεποίθησή μας, να αυξήσει την ευημερία μας και να μας φέρει πιο κοντά με το άλλο άτομο.

Εικονογράφηση: Ελένη Καστρινογιάννη

Δυστυχώς, είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να αποδεχθούν τις φιλοφρονήσεις φοβούμενοι ότι κάτι μπορεί να κρύβουν – μια δυσφορία που, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, πηγάζει από βαθιά ριζωμένες ανασφάλειες ή από μια εσωτερική φωνή ότι δεν είμαστε τόσοι ικανοί ή άξιοι όσο οι άλλοι αντιλαμβάνονται.

Για τον λόγο αυτό, μια φράση με έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο, μια φράση δηλαδή που να μην στοχεύει καταρχάς στο να κάνει τον άλλο να νιώσει καλά αλλά στο να προβάλει το συναίσθημα το ίδιου του ατόμου που τη λέει, μπορεί να έχει μεγαλύτερη επιτυχία. Γιατί μπορεί η ανασφάλειά μας να μη μας αφήνει να αποδεχτούμε ένα «πόσο όμορφη είσαι σήμερα!» αλλά τίποτα δεν μπορεί να ακυρώσει το συναίσθημα του άλλου.

Μια φράση που αφήνει μεγάλο συναισθηματικό αντίκτυπο

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, υπάρχουν διάφορες μορφές επικοινωνίας που έχουν την ικανότητα να ενισχύουν τη μνήμη και να διατηρούν τον συναισθηματικό αντίκτυπο:

• Το να αφήνουμε μια συζήτηση ημιτελή, για παράδειγμα (φαινόμενο Ζέιγκαρνικ) έχει βρεθεί πως είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε πιο έντονα κάποιο άτομο.
• Το να μαθαίνουμε πολύ προσωπικές πληροφορίες για κάποιον μπορεί, επίσης, να μας κάνει να τον φέρνουμε στο μυαλό μας ξανά και ξανά.
• Υπάρχει, όμως, και ο «συναισθηματικός συντονισμός» που καθώς έχει την ιδιότητα να πυροδοτεί την απελευθέρωση ντοπαμίνης, κάνει την αλληλεπίδραση να ξεχωρίζει στη μνήμη μας κατά τη διάρκεια μιας συνηθισμένης μέρας.

Ένα τέτοιο παράδειγμα θα φέρω από το περασμένο καλοκαίρι και τη συναναστροφή μου με τον 93χρονο κύριο Σπύρο, τον οποίο γνωρίζω χρόνια, αλλά φέτος ειδικά έβαλα μέσα στην καρδιά μου.

Με τον κύριο Σπύρο συναντιόμαστε κάθε καλοκαίρι στο ίδιο παραθαλάσσιο ψαροχώρι όπου κάνουμε τις διακοπές μας. Είναι ένας ευκατάστατος, καλοστεκούμενος και πολύ καλλιεργημένος χήρος. Καθότι είναι πρώην βιολόγος, κάνουμε πάντα απολαυστικές συζητήσεις, τις οποίες βέβαια έχουμε και οι δύο ξεχάσει μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Φέτος, όμως, είπαμε κάτι που είμαι σίγουρη πως δεν θα ξεχάσουμε.

«ΠΟΣΟ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!»

Καθόλου δεν είχα σκεφτεί τον κύριο Σπύρο τις πρώτες ημέρες των διακοπών, μέχρι το απόγευμα που τον είδα να κατευθύνεται στην παραλία και προς το μέρος μου, με το αφρώδες μακαρόνι που τον βοηθά πάντα στο κολύμπι. Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου που ήταν και φέτος εδώ και δεν δίστασα να του το πω: Κύριε Σπύρο, χαίρομαι τόσο πολύ κάθε φορά που σας βλέπω!

Τη στιγμή εκείνη ο άνθρωπος κυριολεκτικά έλαμψε! Φωτίστηκε το πρόσωπό του, η αύρα του ολόκληρη! Ίσιωσε η κορμοστασιά του, δυνάμωσε το βήμα του και μου απάντησε χαμογελώντας: Σε ευχαριστώ, κορίτσι μου! Είναι ό,τι πιο ωραίο μου έχουν πει εδώ και χρόνια!

Συνεχίσαμε να μιλάμε στο ίδιο εύθυμο κλίμα, παρά τα παράπονα που μου έκανε για το πόσο τον έχει κουράσει φέτος η ζέστη, όμως κι αυτά χαμογελώντας τα έλεγε. Και το ίδιο χαμόγελο είχε κάθε φορά που συναντιόμασταν από εκείνη τη μέρα και μετά στην παραλία.

Πόσο χαίρομαι κάθε φορά που σε βλέπω! Πόσο απλή μα πόσο ουσιαστική η φράση αυτή, όταν τη λέμε με την καδιά μας. Πόσο όμορφο να μοιραζόμαστε με κάθε ευκαιρία τα γνήσια, θετικά μας συναισθήματα, όχι με κάποιον απώτερο σκοπό, αλλά γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Γιατί επιλέξαμε να μην τα κρατήσουμε μέσα μας. Γιατί έτσι τους δείχνουμε ότι μας νοιάζει και τους δίνουμε μια λεκτική «τροφή» που μπορούν να φέρνουν ξανά και ξανά στο μυαλό τους μέσα στη μέρα, κάνοντάς τους να νιώθουν καλά με την ίδια τους την ύπαρξη. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό;