CLOTH MEMORIES: Η ΕΥΘΥΜΙΑ ΔΙΝΕΙ «ΖΩΗ» ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΣΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Υπάρχουν ρούχα που δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε, για το τεράστιο συναισθηματικό τους φορτίο. Η Ευθυμία Φανδρίδου βρήκε έναν τρόπο να τους δώσει νέα μορφή και μέσα από το Cloth Memories τα μετατρέπει σε πολύτιμα αντικείμενα μνήμης.

Τα υφάσματα, όπως τα ρούχα ανθρώπων μας που έφυγαν απ’ τη ζωή, είναι ενέχυρα μνήμης. Τα αισθητηριακά τους ίχνη, η μυρωδιά, η υφή, οι τσακίσεις ή οι λεκέδες τους, οι τσέπες, τα σχέδια και τα κουμπιά τους έχουν τη δύναμη να ανασύρουν τις πιο καλά κρυμμένες αναμνήσεις. Τα φυλάμε σε γωνιές και στα συρτάρια της ντουλάπας, τα βγάζουμε και τα μυρίζουμε, τα αγγίζουμε απαλά με την ελπίδα να αναπαραγάγουμε την παλιά αίσθηση.

Σκέψου αυτά τα δώρα μνήμης κεντημένα σε αρκουδάκια, από τα πρώτα παιχνίδια που αποκτά ένας άνθρωπος και κρατά σε όλη του τη ζωή για παρηγοριά, ασφάλεια, οικειότητα και συναισθηματική ανακούφιση. Δεν γράφονται τυχαία αυτά· τα υποστηρίζουν έρευνες και θα το διαπιστώσεις μαθαίνοντας περισσότερα για τη δουλειά της Ευθυμίας Φανδρίδου.

Η Ευθυμία έχει κερδίσει τον κόσμο του διαδικτύου μέσα από το Cloth Memories, το εγχείρημά της που μετατρέπει ρούχα υψηλής συναισθηματικής αξίας σε προσωπικά αντικείμενα μνήμης, όπως αρκουδάκια, λαγουδάκια ή άλλα ζωάκια τύπου λούτρινα, φούτερ, μπρελόκ και άλλων ειδών αναμνηστικά. Τους δίνει μια δεύτερη ζωή και, όπως λέει σε μια ανάρτησή της, «μια κουβέρτα που μπορεί σήμερα να σκεπάζει ένα παιδάκι, αύριο να βρίσκεται στο κρεβάτι του όταν μεγαλώσει και, ποιος ξέρει… κάποτε να αγκαλιάζει και την επόμενη γενιά».

Η Ευθυμία μας μίλησε για το πώς γεννήθηκε το Cloth Memories, την πορεία του από προσωπική δημιουργική αναζήτηση σε δουλειά με ξεχωριστό συναισθηματικό βάρος, καθώς και για τις ιστορίες που κρύβουν τα ρούχα που φτάνουν στα χέρια της.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το Cloth Memories; Τι σε έκανε να σκεφτείς ότι τα ρούχα και τα υφάσματα με συναισθηματική αξία αξίζουν μια δεύτερη ζωή ως αναμνηστικά;

Η ιδέα γεννήθηκε όταν ήμουν έγκυος στο δεύτερο γιο μου. Έμαθα ότι είναι αγόρι και έκανα μια εκκαθάριση για να δω τι ρούχα έχω και τι δεν έχω. Εκεί με έπιασε μια τρομερή νοσταλγία βλέποντας τα ρουχαλάκια του μεγάλου μου γιου, που ήταν πλέον τεσσάρων χρονών. Ήμουν 23 όταν τον απέκτησα, και 28 στον μικρό μου.

Είμαι συναισθηματική γενικά, δένομαι εύκολα· το έχω σαν άνθρωπος. Κάποια στιγμή είχα δει στο εξωτερικό ότι έκαναν κάτι παρόμοιο, οπότε η πρώτη μου σκέψη, όταν είδα τα ρουχαλάκια, ήταν να βρω μια κοπέλα στην Ελλάδα για να μου φτιάξει κάτι. Έψαξα εδώ, αλλά δεν βρήκα κανέναν. Είδα μέσα απ' τα social media ότι υπήρχε μόνο στο εξωτερικό.

Άρα, σκέφτηκες ότι μπορείς να καλύψεις ένα κενό στην αγορά;

Όχι ακριβώς. Σπούδαζα εργοθεραπεία, ήμουν έγκυος και δεν είχα στο μυαλό μου να το κάνω επαγγελματικά. Ήθελα απλώς να φτιάξω κάτι για μένα. Οπότε δεν ξεκίνησε καθόλου ως επιχειρηματική ιδέα.

Πώς αποφάσισες τελικά να το κάνεις επάγγελμα;

Δεν ήξερα καν να ράβω και το έμαθα στην πράξη. Αν και με ενδιέφερε η εργοθεραπεία, ήμουν στο τέταρτο έτος όταν ξεκίνησα το Cloth Memories και εξελίχθηκε με τρόπο που δεν θα το άφηνα για κάτι άλλο. Αυτοδίδακτη, με πολύ YouTube, πολλή εξάσκηση και πολλά λάθη στην αρχή, έφτιαξα πρώτα δύο-τρία κομμάτια για μένα και μετά για την ανιψιά μου και κάποιους φίλους, επειδή μου άρεσε η διαδικασία. Κάποια στιγμή είπα να δοκιμάσω να τα ανεβάσω στα social media και άρχισε να έχει ανταπόκριση από πολύ νωρίς.

Ποια είναι η πορεία του Cloth Memories μέχρι σήμερα;

Στην αρχή είχα ξεκινήσει μόνο με παιδικά ρούχα. Ήταν μια προσωπική δημιουργία που απευθυνόταν στο στενό μου περιβάλλον και μετά πήρε μεγαλύτερη έκταση. Κάποια στιγμή, μου ζήτησε μια κοπέλα να φτιάξω ένα αρκουδάκι από ρούχα του θανόντος συζύγου της. Ανέβασα την ιστορία στα social και ο κόσμος την αγκάλιασε. Μετά, έτυχε να φτιάξω ένα λαγουδάκι για παρόμοιο λόγο και είδα ότι προσελκύει ανθρώπους. Ο κόσμος ταυτίζεται και το έχει πραγματικά ανάγκη.

Το εργαστήριό σου ξεκίνησε από το σπίτι ή το project είχε δικό του χώρο εξαρχής;

Για κάποιους μήνες ήμουν στο σπίτι, ώσπου χρειάστηκα άλλο χώρο. Τώρα έχω το δικό μου εργαστήριο, όπου μπορεί να έρθει κάποιος να δει δείγματα της δουλειάς μου ή να μου φέρει τα ρούχα, πάντα κατόπιν ραντεβού. Κατά βάση, ωστόσο, χρησιμοποιώ υπηρεσίες ταχυμεταφορών.

ΜΕ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΩ. ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ, ΔΕ ΣΥΝΗΘΙΖΕΤΑΙ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΩ ΕΝΑ ΔΕΜΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΜΙΑ ΝΥΧΤΙΚΙΑ ΓΙΑΓΙΑΣ, ΘΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΙΑΓΙΑ.

Πώς είναι να δουλεύεις με ρούχα ανθρώπων που δεν βρίσκονται πια στη ζωή; Μαθαίνεις την ιστορία τους ή προτιμάς να γνωρίζεις τα απολύτως απαραίτητα;

Μιλάω με πολύ κόσμο και μοιράζονται τις ιστορίες τους μαζί μου. Ακόμα και τώρα που υπάρχει e-shop, συνεχίζουν να μου γράφουν την ιστορία του ανθρώπου τους και από πού είναι τα ρούχα. Όταν είναι ένα αρκουδάκι από βρεφικά ρούχα, ο άλλος θέλει απλά να κρατήσει τις χαρούμενες αναμνήσεις του παιδιού του, όπως ήθελα κι εγώ. Όταν όμως πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή, ίσως να νιώθουν την ανάγκη να μοιραστούν την ιστορία του, για να μπορέσω κι να έρθω κι εγώ πιο κοντά σε αυτόν τον άνθρωπο, να τον αποτυπώσω στη δημιουργία.

Υπάρχει κάποια ιστορία ή κάποιο αντικείμενο που σου έχει μείνει πιο έντονα;

Είναι πολλές. Θυμάμαι μια φορά που άνοιξα ένα δέμα και είχε μέσα ένα γράμμα. Η κοπέλα μου έγραφε ότι ο μπαμπάς της ήθελε πάντα να έχει τσέπη στο μπλουζάκι του για να βάζει το στιλό του. Αυτή η πληροφορία μου έδωσε την ιδέα να βάλω τσέπη στο αρκουδάκι, γιατί έτσι ήταν ο μπαμπάς της.

Κάποια περίπτωση που να σε δυσκόλεψε περισσότερο, πρακτικά είτε συναισθηματικά, υπήρξε;

Δεν έχει τύχει να μην μπορώ να φτιάξω κάτι, αλλά σίγουρα κάποιες ιστορίες με αγγίζουν περισσότερο. Ειδικά όταν πρόκειται για παιδιά που έχουν φύγει από τη ζωή, από μωρά λίγων μηνών μέχρι εφήβους. Εκεί το συναισθηματικό βάρος είναι διαφορετικό.

ΠΟΛΛΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ SOCIAL ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΠΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΝΙΩΘΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΛΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ, ΝΙΚΑ ΟΛΗ ΤΗ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ.

Πώς διαχειρίζεσαι τις ιστορίες που μοιράζεται μαζί σου ο κόσμος; Έγινες πιο ανθεκτική με τον χρόνο ή σε επηρεάζουν το ίδιο;

Με επηρεάζει ακόμα. Δεν νομίζω ότι αλλάζει ποτέ αυτό, δεν συνηθίζεται. Κάθε φορά που ανοίγω ένα δέμα και βλέπω, για παράδειγμα, μια νυχτικιά γιαγιάς, θα ταυτιστώ κι εγώ σκεπτόμενη τη δική μου γιαγιά.

Πολλά σχόλια στα social media αναφέρουν ότι είναι στενάχωρο και είναι, πράγματι. Αλλά για μένα υπερισχύει το αποτέλεσμα. Όταν μου στέλνουν μήνυμα και μου λένε πόσο υπέροχο είναι το αρκουδάκι και ότι νιώθουν σαν να έχουν πάλι ένα κομμάτι του ανθρώπου τους μαζί τους, νικά όλη τη στενοχώρια.

@Ευθυμία Φανδρίδου

Μπορεί ο πελάτης να ζητήσει να κρατήσεις συγκεκριμένο κομμάτι από το υλικό ή να προσθέσεις κάποια ιδιαίτερη λεπτομέρεια;

Προσπαθώ να αποτυπώνω όποια λεπτομέρεια υπάρχει πάνω στα ρούχα, όπως κάποιο λογότυπο, στάμπα, κουμπιά ή γιακά. Έτσι, κάθε δημιουργία μπορεί να κρατάει κάτι πολύ χαρακτηριστικό από τον άνθρωπο που φορούσε το ρούχο. Σε γενικές γραμμές, το αρκουδάκι αποτελείται από συγκεκριμένα κομμάτια, οπότε συνήθως δεν ξεπερνάμε τα 12 βρεφικά φορμάκια. Στα ρούχα ενηλίκων, συνήθως μου στέλνουν δύο με τρία ρούχα.

Την πρώτη φορά που έπιασες το ψαλίδι για να κόψεις ένα παιδικό φορμάκι, πώς ένιωσες; Δίστασες;

Πολύ! Ακόμα και τώρα το νιώθω αυτό. Όταν μου έρχεται ένα φορμάκι, σκέφτομαι ότι μόλις το κόψω, δεν υπάρχει επιστροφή.

Πόσος χρόνος χρειάζεσαι για να φτιάξεις ένα αρκουδάκι; Εργάζεσαι πολλές ώρες την ημέρα;

Τα αρκουδάκια τα φτιάχνω από το μηδέν, εξ ολοκλήρου μόνη μου. Ένα αρκουδάκι παίρνει περίπου πέντε ώρες συνολικά. Μία ώρα μόνο μπορεί να φύγει μέχρι να αποφασίσω πού θα πάει το κάθε κομμάτι, ειδικά όταν έχω 10-12 διαφορετικά φορμάκια και πρέπει να συνδυάσω τα χρώματα και τις στάμπες. Πριν από περίπου έναν χρόνο πήρα και μια κεντητική μηχανή και έμαθα να τη λειτουργώ.

Λόγω των παιδιών, μπορώ να ράψω στο εργαστήριο γύρω στις 4 με 4,5 ώρες το πρωί, όσο είναι στο σχολείο. Μετά παίρνω υφάσματα στο σπίτι, κόβω, γεμίζω τα αρκουδάκια το βράδυ στον καναπέ, μοντάρω βίντεο και απαντώ σε μηνύματα. Δουλεύω σπαστά από τη στιγμή που θα ξυπνήσω μέχρι τη στιγμή που θα κοιμηθώ.

ΤΑ SOCIAL MEDIA ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ. ΤΟ 90% ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ, ΕΝΩ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ 10% ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΣΤΟΜΑ ΣΕ ΣΤΟΜΑ.

Ανήκεις στην υπο-ομάδα των Zillennials, μια γενιά που μεγάλωσε με τα social media και τα είδε να εξελίσσονται σε σημαντικό εργαλείο για τη δουλειά και την επιχειρηματικότητα. Τι ρόλο έχουν παίξει στην πορεία του Cloth Memories;

Παρόλο που είμαι στην ηλικιακή ομάδα, δεν ασχολιόμουν πολύ προσωπικά, επειδή έκανα μικρή οικογένεια και παιδιά. Όμως τα social media είναι τεράστιο εργαλείο. Το 90% της δουλειάς μου έρχεται από εκεί, ενώ το υπόλοιπο 10% είναι από στόμα σε στόμα. Ξεκίνησα με Instagram και TikTok. Πριν από περίπου τέσσερις μήνες άρχισα να ανεβάζω και στο Facebook, από όπου επίσης άρχισε να έρχεται κόσμος. Υπάρχει διαφορετικό κοινό στο Facebook, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά υπάρχει ακόμα και ανταποκρίνεται.

Έχεις σκεφτεί να προσλάβεις κάποιον για τη διαχείριση των social media ή του περιεχομένου;

Όχι, ειδικά για το περιεχόμενο. Ο κόσμος έχει ταυτίσει το εγχείρημα με μένα, ειδικά αφότου άρχισα να εμφανίζομαι η ίδια στην κάμερα, παρόλο που δυσκολευόμουν πολύ στην αρχή. Με εμπιστεύεται γιατί βλέπει σε ποιον άνθρωπο στέλνει τα ρούχα του, που συχνά είναι τα τελευταία αντικείμενα ενός αγαπημένου προσώπου.

Στα social media συνηθίζονται τα κακόβουλα σχόλια. Εσύ έχει τύχει να δεχτείς αρνητικά σχόλια από ανθρώπους που κάτι τους ενοχλεί στη δουλειά σου;

Σίγουρα, ανάμεσα σε χιλιάδες σχόλια θα υπάρξει και κάποια διαφορετική άποψη, όπως το «εγώ θα προτιμούσα να τα χαρίσω» που έχουν γράψει, πράγμα απολύτως δεκτό. Δεν έχω δεχτεί όμως κακία. Συνήθως, μάλιστα, απαντούν άλλοι χρήστες στα σχόλια εξηγώντας ότι ένα μωρό έχει εκατοντάδες ρούχα, οπότε μπορείς να χαρίσεις τα υπόλοιπα και να κρατήσεις πέντε-έξι για αναμνηστικό.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ, ΝΟΜΙΜΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟ ΠΑΛΕΨΕΙΣ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΣ.

Το Cloth Memories κλείνει πλέον 2,5 χρόνια. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν νέο άνθρωπο να αποφασίσει ότι θα προσπαθήσει να ζήσει από κάτι δικό του; Όταν ξεκίνησες, ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι φόβοι ή οι αμφιβολίες σου;

Είναι μεγάλη κουβέντα. Στην Ελλάδα το να έχεις μια δική σου, νόμιμη επιχείρηση είναι δύσκολο, ειδικά στην αρχή. Είχα την τύχη εκείνη την περίοδο να μην βασίζεται η οικογένειά μας οικονομικά αποκλειστικά σε μένα, οπότε είχα την ευκαιρία να το χτίσω σιγά-σιγά. Πιστεύω όμως ότι αν κάποιος το παλέψει, μπορεί να τα καταφέρει. Θέλει προσπάθεια, δεν αρκεί απλά να ανεβάζεις στα social media. Πρέπει να το κυνηγήσεις και να το αγαπάς.

Πώς φαντάζεσαι το Cloth Memories σε λίγα χρόνια; Θα ήθελες να μεγαλώσει ως επιχείρηση ή σε ενδιαφέρει περισσότερο να διατηρήσει τον προσωπικό χαρακτήρα που έχει σήμερα;

Δεν μπορεί να γίνει εργοστάσιο παραγωγής. Ακόμα και τώρα, αν δω ένα ρούχο και θέλω μια διευκρίνιση, θα πάρω τηλέφωνο τον πελάτη. Είναι πολύ προσωπικό και θέλω να παραμείνει έτσι. Ακόμα κι αν είχα μια μικρή ομάδα, πάλι θα ήθελα να περνούν όλα από τα χέρια μου. Δεν θέλω να γίνει ποτέ μια απρόσωπη επιχείρηση που απλά προσλαμβάνει κόσμο.