ΜΑΘΗΜΑΤΑ WELLNESS ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΓΙΟΥΛΗ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗ

Η Γιούλη Τσαγκαράκη ανοίγει στο OW μια συζήτηση που περνά από το γανόδερμα και το βάμμα κράταιγου στην ψυχοθεραπεία, τη νοηματική γλώσσα και τη συμπεριληπτικότητα. Είναι απολαυστικό να την ακούς (ή να τη διαβάζεις)!

Οι περισσότεροι τη γνωρίσαμε ως θεία Σταματίνα στις «Σέρρες». Ο ρόλος αυτός την απογείωσε – και δικαίως. Η Γιούλη Τσαγκαράκη, όμως, είναι πολύ περισσότερα από έναν ρόλο. Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με πτυχίο θεατρολογίας και επάρκεια στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, αυτή την περίοδο μπορείς να την απολαύσεις στην ταινία «Ο έρωτας γράφεται», να τη βρεις σε θεατρικό εργαστήρι να παραδίδει μαθήματα σε ερασιτέχνες ηθοποιούς, αλλά και να τη δεις τον Φεβρουάριο στην παράσταση «Δεσποινίς Μαργαρίτα» με μια μικτή θεατρική ομάδα που αποτελείται από κωφούς, βαρήκοους και ακούοντες.

Θεωρεί ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να παίρνουν θέση για όσα γίνονται γύρω τους, πιστεύει ότι ο κόσμος θα ήταν αλλιώς αν είχαμε μάθημα ενσυναίσθησης στα σχολεία, αισιοδοξεί ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βλέπουν ένα ειρηνικό και πιο φωτεινό μέλλον.

Παράλληλα, δεν είναι άνθρωπος των φαρμάκων, κάνει ομοιοπαθητική και έχει ανακαλύψει τη δύναμη των βοτάνων και των βαμμάτων. Όσο για την ψυχοθεραπεία, την έχει βοηθήσει πολύ και συνεχίζει να τη βοηθάει να «συμμαζέψει» το μέσα της. Πιο... OW δεν θα μπορούσε να είναι!

Θα ήταν αδύνατον, λοιπόν, να μην την καλέσουμε στο εορταστικό τραπέζι του OW για να μάθουμε ακόμα περισσότερα συναρπαστικά πράγματα για την ίδια. Διάβασε τη συνέντευξη που έδωσε στο OW και απόλαυσέ την να γιορτάζει τα Χριστούγεννα, με απίστευτα ανατρεπτικό τρόπο, μαζί με άλλα 9 αγαπημένα μας πρόσωπα σε ένα βίντεο.

Πόσο OW είναι η Γιούλη Τσαγκαράκη;

– Μου είπες ότι μετά από τη συνέντευξη θα πας να πάρεις έναν ειδικό καφέ με γανόδερμα επειδή κάνεις ομοιοπαθητική. Πώς ξεκίνησες ομοιοπαθητική;

Η ομοιοπαθητική ήρθε στη ζωή το 2007-2008, όταν υπέφερα από ενοχλήσεις στο στομάχι μου – δίπλωνα από τους πόνους. Πήγαινα στους κλασικούς γιατρούς, αλλά δεν γινόταν τίποτα – δεν ήθελα κι εγώ να παίρνω πολλά χημικά, δεν είμαι των φαρμάκων. Και μου λέει κάποιος στο θέατρο: Γιατί δεν κάνεις ομοιοπαθητική; Δεν είχα ιδέα τότε τι ήταν. Μπήκα, διάβασα, κάτι μου άρεσε και κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μου.

Είτε είναι placebo το χαπάκι είτε δεν είναι, εγώ είδα διαφορά και αυτό έχει σημασία για μένα. Αυτό λέει και η ομοιοπαθητικός μου: Βλέπεις διαφορά; Βλέπεις ότι πας καλά; Αυτό έχει σημασία. Εννοείται ότι ακολουθώ τη δυτική ιατρική όταν χρειάζεται. Θα πάρω παυσίπονα ή αν κάτι με ενοχλεί για μεγάλο διάστημα, θα στραφώ στη χημεία. Αντιβίωση παίρνω δύσκολα. Όταν έπαθα πνευμονία πήρα, όταν είχα φλεγμονή στο δόντι, πάλι πήρα. Δεν παίρνω όμως εύκολα αντιβίωση, π.χ. αν έχω ένα κρύωμα. Παίρνω βάμμα ρίγανης για το κρυολόγημα – είναι η φυσική αντιβίωση. Δεν λειτουργεί βέβαια άμεσα όπως η αντιβίωση, χρειάζεται χρόνο. Η ρίγανη είναι φοβερό φάρμακο.

– Βέβαια, έχουμε γράψει πολλά στο OW για τη ρίγανη. Πες μας για το γανόδερμα.

Τον καφέ τον είχω κόψει, γιατί έχω και πίεση και η καφεΐνη μού την ανεβάζει. Κατά καιρούς, όμως, ήθελα έναν καφέ το πρωί, οπότε μου πρότεινε η ομοιοπαθητικός μου τον καφέ γανοδέρματος. Έχει ένα ποσοστό καφεΐνης, όπως και ο ντεκαφεϊνέ, αλλά είναι μη αλκαλικός ως προς τη σχέση  του καφέ με την ομοιοπαθητική – δεν ξέρω αν τα λέω καλά!

– Τι άλλα εναλλακτικού τύπου πράγματα κάνεις που σε έχουν βοηθήσει;

Τα βάμματα τα εμπιστεύομαι τελευταία πολύ. Όπως σου είπα έχω πίεση, οπότε παράλληλα με το χάπι της πίεσης (το οποίο και η ομοιοπαθητικός μου μού λέει να το παίρνω) πίνω βάμμα κράταιγου. Τρέλες! Είμαι μάγισσα! Αν έρθεις σπίτι θα δεις μαντζούνια!

Τα χημικά μπήκαν με τους Παγκόσμιους πολέμους στη ζωή μας. Έπρεπε οι ασθενείς να γίνουν πολύ γρήγορα καλά – τα χημικά γι’ αυτό φτιάχτηκαν, μέχρι τότε είχαν μαντζούνια. Τον στρατιώτη, όμως, δεν μπορούσαν να τον αφήσουν με ρίγανες, έπρεπε να γίνει αμέσως καλά να πάει να πολεμήσει. Η δυτική ιατρική ακολουθεί αυτή τη φιλοσοφία. Τα εναλλακτικά, βέβαια, είναι και να τα πιστεύεις.

–Νομίζω ότι ζούμε και σε μια κοινωνία που όλα γίνονται σε πολύ γρήγορους ρυθμούς. Σ’ αυτό το πλαίσιο θέλουμε και η ίασή μας να είναι άμεση – μας δυσκολεύει το να αφήσουμε π.χ. μια ίωση να κάνει τον κύκλο της. Αν θέλεις την επόμενη κιόλας μέρα να είσαι στο 100% σου, πρέπει να πάρεις αντιβίωση.

Είμαστε κοινωνίες που βιαζόμαστε, ναι. Τι βιάζεσαι; Βιάζεσαι να γίνεις καλά; Ξέρεις καλύτερα από το σώμα σου, από τον οργανισμό σου; Ποιος ξεκουράζεται σήμερα; Στην αρχή με τον κορονοϊό, έλεγαν για παράδειγμα «Δεν πας στη δουλειά πέντε μέρες». Τώρα; Γιατί να μην ξεκουραστείς; Γιατί να πας στη δουλειά και να κολλήσεις τον άλλον; Γιατί να πας στο γραφείο ή στο θέατρο βασανισμένος; Επειδή ζούμε σε κοινωνίες fast food, junk food στα πάντα.

–Από διατροφή κάνεις κάτι ιδιαίτερο;

Προσπαθώ να κάνω υγιεινή διατροφή, γιατί έχω διάφορα εντερικά, στομαχικά θέματα. Ε, τώρα, επειδή γερνάω κιόλας, οξύνονται όλα αυτά και προσέχω τι θα φάω. Είναι πολλά πράγματα που έχω παρατηρήσει ότι με πειράζουν. Μου τη δίνει, όμως, κατά διαστήματα και θα πάω να φάω το μπέργκερ και το πιτόγυρο! Δεν μπορώ, όμως, να το κάνω πια στον βαθμό που το έκανα. Προτιμώ να είμαι ήσυχη και να μην έχω βαρυστομαχιά, παρά να το φάω και να βασανίζομαι. Κάποτε δεν με ένοιαζε. Τώρα βάζω σε προτεραιότητα το πώς θα είμαι μετά.

–Από άσκηση κάνεις κάτι;

Προσπαθώ, ναι. Αλλά δεν έχω βρει ακόμα το είδος άσκησης που μου αρέσει. Βασανίζομαι λίγο μ’ αυτό. Τελευταία πήγαινα σε γυμναστήριο – το βαρέθηκα. Τώρα, με πετυχαίνεις σε περίοδο που ψάχνομαι.

Αχ, αυτή η θεία Σταματίνα!

–Ένας ρόλος, αυτός της θείας Σταματίνας στις «Σέρρες», μας έκανε να σε μάθουμε ξαφνικά σχεδόν όλοι. Υποθέτω ότι κάπως έτσι συμβαίνει με αρκετούς ηθοποιούς. Πώς είναι η ζωή ενός ηθοποιού πριν και η ζωή μετά; Τι συνέβη στη δική σου περίπτωση;

Κοίτα, πέρα από την εστίαση (που φυσικά έχω κάνει κι εγώ), μπορείς ως ηθοποιός να κάνεις και άλλα πράγματα εκτός από το θέατρο πλέον. Υπάρχουν ηθοποιοί που ασχολούνται με παραθεατρικά. Εγώ π.χ. έχω πτυχίο θεατρολόγου, οπότε δούλευα και σε θεατρικά εργαστήρια για παιδιά. Κάποια στιγμή, δηλαδή, πήρα την απόφαση να φύγω από την εστίαση που έκανα παράλληλα με το θέατρο, και να ασχοληθώ μ’ αυτά. Υπάρχει επίσης η προετοιμασία υποψηφίων για δραματικές σχολές, μπορείς να κάνεις σπικάζ...

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΠΟΥ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ. ΠΟΙΟΣ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ; ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΑ. ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ FAST FOOD, JUNK FOOD ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.

– Οπότε εσύ έκανες παραθεατρικά πράγματα ή είχες κάνει και άσχετες δουλειές;

Στο παρελθόν έχω κάνει κι άσχετες δουλειές. Αν αρχίσω να σου λέω τι δουλειές, θα τελειώσει ο χρόνος της συνέντευξης! Καμαριέρα, ταβέρνα, καφετέρια, πολλές. Νιώθω πολύ καλά που τις έκανα. Ήμουν αποφασισμένη να δουλεύω για να ζω.

Και για να απαντήσω στην παραπάνω ερώτησή σου, αναμφισβήτητα υπάρχει ένα πριν και ένα μετά. Από κει και πέρα, όμως, είναι θέμα διαχείρισης και επιλογών. Δεν σημαίνει ότι το μετά είναι ονειρικό. Φυσικά, γίνεσαι πιο γνωστός και μπορεί να έχεις πολύ περισσότερες προτάσεις, αλλά το μετά έχει να κάνει με το τι θα επιλέξεις, χρειάζεται να είναι καθαρό αυτό που θέλεις να κάνεις.

– Για σένα είναι;

Νομίζω πως ναι. Τα τελευταία χρόνια, ναι.

– Και τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις;

Αυτό που θέλω είναι να μην επαναπαυτώ σε αυτό που έχω δείξει μέχρι στιγμής. Να μην αποκτήσω μια μανιέρα. Να έχω να πω κάτι ουσιαστικό στον κόσμο.

– Είχες νιώσει ποτέ ότι ενώ είχες πολλά να πεις στον κόσμο, δεν σου είχε δοθεί η ευκαιρία να το κάνεις; Ήσασταν συμφοιτητές με τον Γιώργο Καπουτζίδη στη δραματική σχολή. Είδες την επιτυχία του με το «Παρά Πέντε». Δε σου ήρθε να τον πάρεις ένα τηλέφωνο και να του πεις «Θυμάσαι που ήμασταν συμφοιτητές; Υπάρχει κάποιος ρόλος για μένα;»

Μα έτσι έγινε με τον Καπουτζίδη! Του έστειλα μήνυμα, όχι όταν έκανε το «Παρά Πέντε», αλλά το 2021, όταν ετοίμαζε τις «Σέρρες». Τον ρώτησα μήπως υπήρχε κάποιος ρόλος για μένα κι αν θα ήθελε να με δει. Μπορεί να ήμουν και τυχερή – έφυγε η κα Γερασιμίδου που ήταν να κάνει τον ρόλο αυτό, άδειασε μια θέση κι έτσι μπήκα. Ήταν η στιγμή, ήταν τύχη – δεν ξέρω.

– Αυτό το τεράστιο μπαμ που έγινε με τη θεία Σταματίνα, πώς το αντιμετώπισες και το αντιμετωπίζεις; Φαντάζομαι ότι πλέον χτυπάνε τα τηλέφωνα διαρκώς για συνεντεύξεις, εμφανίσεις, κλπ. Σε έχει κουράσει αυτό;

Η αλήθεια είναι ότι έχω κουραστεί να μιλάω μόνο για τη θεία Σταματίνα. Φυσικά θα μιλήσω, γιατί εκεί με είδε ο κόσμος, και με χαρά θα το κάνω, αλλά θέλω να μιλάω και για άλλα. Σίγουρα όλο αυτό είναι κάτι καινούριο και είναι περίεργο στη διαχείρισή του. Δεν λέω σε όλες τις προτάσεις «ναι», δεν βρίσκω λόγο να το κάνω. Επειδή η δουλειά μας συνεχίζεται, θέλω να έχω να πω κι άλλα πράγματα.

– Πάντως πιστεύω ότι ήταν ένας ρόλος που έχει αγαπηθεί από τον κόσμο για τους σωστούς λόγους. Φαίνεται ένας πολύ δουλεμένος χαρακτήρας η Σταματίνα –το περπάτημά της, τα βλέμματά της, το ύφος της– και ήθελα να σε ρωτήσω πώς δούλεψες αυτόν τον ρόλο και πώς δουλεύεις κάθε ρόλο.

Ναι, φυσικά δουλεύτηκε συνεργατικά με τον Γιώργο Καπουτζίδη και τον Σταμάτη Πατρώνη. Παρατήρησα πολλές γυναίκες στις Σέρρες, γιατί είχα χρόνο να το κάνω. Είδα πώς κινούνται, πώς μιλάνε. Έχω, όμως, και μια ευκολία ως προς αυτόν τον ρόλο – από τη δραματική σχολή μού έδιναν ρόλους απλών, λαϊκών ανθρώπων. Μου βγαίνει εύκολα – ίσως επειδή έχω μεγαλώσει στην επαρχία και έχω παρατηρήσει τους ανθρώπους.

Tους ρόλους όλους τους δουλεύω με τον ίδιο τρόπο που προσπαθώ να γνωρίσω έναν άνθρωπο. Ρόλος είναι η γνωριμία με έναν άλλο άνθρωπο. Προσπαθώ να μην τον κατακρίνω κατευθείαν – στο θέατρο αυτό το κάνεις ακόμα πιο πολύ για να καταφέρεις να παίξεις τον ρόλο. Όταν λέμε «Να, αυτός ή αυτή είναι ο ρόλος», σημαίνει ότι ο/η ηθοποιός έχει πλησιάσει αρκετά, έχει μπει στα παπούτσια του ρόλου. Μπορεί να μην αποδέχομαι αυτό που είσαι σαν άνθρωπος, αλλά έχω κατανοήσει ακριβώς την κατάστασή σου. Άρα, σε έχω ψάξει, σε έχω μελετήσει και γι’ αυτό είμαι ο ρόλος. Το «Δεν έχεις μπει πολύ στον ρόλο» σημαίνει ότι απλώς μιμείσαι κάτι.

– Υπάρχει κάποιος/α σκηνοθέτης ή ηθοποιός με τον οποίο είχες μια ξεχωριστή χημεία;

Αισθάνθηκα ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα με τον Μιχάλη Πανάδη, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη, με τον οποίο ήμουν πέρσι στην παράσταση «John» της Annie Baker. Έπαιζε επίσης τον γιο μου στη σειρά «Ο παράδεισος των Κυριών». Τον ξεχωρίζω και σαν άνθρωπο και καλλιτεχνικά.

– Για να κλείσουμε με τις «Σέρρες», υπήρξε κάποια απρόσμενη στιγμή στα γυρίσματα ή στις πρόβες;

Ο θάνατος του Πάνου Νάτση στον πρώτο κύκλο των «Σερρών». Αυτό ήταν απρόσμενο, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Ήταν πολύ άσχημο αυτό.

– Ήταν πραγματικά τραγικό. Ήταν περίεργα όταν κάνατε τα γυρίσματα για τον δεύτερο κύκλο της σειράς χωρίς τον Πάνο;

Αργήσαμε πάρα πολύ να τα κάνουμε, είχαν περάσει χρόνια – το 2021 τελείωσαν τα γυρίσματα του πρώτου κύκλου και φέτος κάναμε τον δεύτερο κύκλο.

Η Γιούλη Τσαγκαράκη μιλάει για συμπεριληπτικότητα, ενσυναίσθηση και διεκδικήσεις

– Παίζεις σε μία παράσταση με κωφούς και ακούοντες, σωστά;

Είμαι στην Επαγγελματική Θεατρική Ομάδα Κωφών Deaf Crazy Colours. Πρόκειται για μία μικτή ομάδα (αποτελείται από κωφούς, βαρήκοους και ακούοντες) και την σκηνοθεσία και την επιμέλεια σε ό,τι κάνει η ομάδα την έχει εδώ και πολλά χρόνια η Έλλη Μερκούρη, ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Φέτος, είμαστε δύο κωφές και δύο ακούουσες και θα ανεβάσουμε τη «Δεσποινίς Μαργαρίτα»  στο θέατρο Nous τον Φλεβάρη. Είναι μια παράσταση με καθολική προσβασιμότητα – με υπέρτιτλους, με προφορικό λόγο, με νοηματική. Είναι μια παράσταση που μπορούν να την παρακολουθήσουν όλοι – ακούοντες, βαρήκοοι, κωφοί, όλοι.

– Είσαι χρόνια σ’ αυτή την ομάδα;

Αυτή την ομάδα την είχαμε ξεκινήσει το 2009 νομίζω, όταν σπούδαζα την ελληνική νοηματική γλώσσα. Είχα σταματήσει τις σπουδές μου στη θεατρολογία, είχα τελειώσει τη δραματική και σπούδαζα και τη νοηματική γλώσσα. Είχα μπει στο Τμήμα Διερμηνέων και σπούδαζα για διερμηνεία, δεν πέρασα, ήταν πολύ δύσκολες οι εξετάσεις. Εμείς οι υποψήφιοι διερμηνείς, λοιπόν, κάναμε πρακτική σε Πανεπιστήμια όπου φοιτούσαν κωφοί φοιτητές για να τους βοηθήσουμε. Εκεί γνώρισα κάποιες κωφές και μας ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε μια ομάδα.

Το 2011 άφησα την ομάδα για να πάω στη Θεσσαλονίκη στο Τμήμα Θεατρολογίας να ολοκληρώσω τις σπουδές μου, τις οποίες είχα αφήσει για πολλά χρόνια. Οπότε, την ομάδα την ανέλαβε η Έλλη Μερκούρη, και την έχει εξελίξει τρομερά.

– Σ’ αυτή την ομάδα όσοι είστε ακούοντες είστε επαγγελματίες ηθοποιοί. Τι γίνεται με τους κωφούς;

Δυστυχώς, για τους κωφούς η εκπαίδευση σε Δραματικές Σχολές δεν υπάρχει ακόμα, δεν είναι στο πρόγραμμα. Μπορούν να εκπαιδευτούν μόνο από ό,τι υπάρχει γύρω και σε ό,τι υπάρχει πρόσβαση και δυνατότητα (π.χ. σεμινάρια). Κάποιοι από αυτούς που συμμετέχουν στην ομάδα έχουν παίξει θέατρο πάρα πολλά χρόνια. Δεν έχουν, όμως, το χαρτί από Δραματική Σχολή.

– Πώς θα μπορούσε να ενταχθεί η ορατότητα, η συμπεριληπτικότητα στην καθημερινότητά μας;

Μέσα από την εκπαίδευση, από την παιδεία – δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Βάζω μια ερώτηση: Γατί δεν θα μπορούσε στα σχολεία να γίνει ένα μάθημα νοηματικής γλώσσας; Να ξέρουν τα παιδιά τι είναι αυτό που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που κουνάνε τα χέρια τους. Τι είναι αυτό που βλέπει η μαμά και ο μπαμπάς το βράδυ στις ειδήσεις κάτω αριστερά; Να ξέρουν κάποια πράγματα για τους «κωφούς», να γνωρίζουν ότι πλέον, ευτυχώς, δεν χρησιμοποιείται ο όρος «κωφάλαλος». Να γνωρίσουν τον κόσμο των κωφών, το σύστημα που διαβάζουν οι τυφλοί, να γνωρίσουν την αναπηρία γενικά. Όχι, όμως. Το σχολείο παρέχει μια στεγνή μάθηση στον κόσμο των ακουόντων. Δεν θα μπορούσαν τα παιδιά να χαιρετάνε το πρωί με χειρονομίες όπως κάνουν οι κωφοί; Σαν παιχνίδι – είμαι σίγουρη πως θα τους άρεσε.

ΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΕ ΤΕΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ. ΤΕΛΕΙΕΣ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ.

– Στα σχολεία της Δανία υπάρχει μάθημα ενσυναίσθησης!

Ο κόσμος –το λέω και ανατριχιάζω– δεν θα ήταν αυτός αν υπήρχε μάθημα ενσυναίσθησης, συναισθηματικής νοημοσύνης, κριτικού νου. Η μάθηση στα σχολεία είναι μια παπαγαλία. Δεν μπαίνεις να σκεφτείς, να κρίνεις. Ζούμε μια εκπαίδευση με τελείες και όχι με ερωτήσεις. Υπάρχουν τελείες, παντού τελείες και πουθενά επί της ουσίας ερωτήσεις, επομένως δεν υπάρχει και διάλογος.

– Είμαστε όλοι κοινωνικοπολιτικά όντα και από τη θέση του ο καθένας και η καθεμιά, όποια δουλειά και αν κάνουμε, επηρεαζόμαστε από τις πεποιθήσεις μας, τις αντιλήψεις μας, τις ευαισθησίες μας. Οι άνθρωποι της τέχνης φοβούνται, πιστεύεις, σήμερα να πουν ανοιχτά την άποψή τους για διάφορα θέματα; Θα έπρεπε να το κάνουν;

Τίποτα δεν πρέπει. Ωστόσο, οφείλουμε όλοι οι άνθρωποι να έχουμε μια διεκδικητική συμπεριφορά απέναντι στα πράγματα, ειδικά τώρα έτσι όπως είναι η κατάσταση παγκοσμίως. Βεβαίως, η τέχνη δίνει ένα μεγάλο πεδίο στον καλλιτέχνη να δράσει, να είναι δραστικός και δημιουργικός. Είναι ένα πλαίσιο ανοιχτού διαλόγου και θέσης το  θέατρο και η τέχνη γενικά.

Πρέπει να παίρνει θέση στα πράγματα ο καλλιτέχνης. Αλλιώς τι; Θα βγαίνουμε να μιλάμε μόνο για τις καριέρες μας; Πρέπει ο καλλιτέχνης να παίρνει θέση, αν όχι στον καθημερινό του λόγο, σίγουρα μέσα από την τέχνη του.

– Πώς μπορεί να διεκδικήσει κανείς σήμερα;

Αυτό που θέλει να πει, να το πει ειρηνικά, χωρίς θυμό. Εκεί που πιστεύει ότι υπάρχει το δίκαιο, να μπει μπροστά και να το ακολουθήσει, να το υπερασπιστεί μέχρι τέλους.

ΠΡΕΠΕΙ Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΘΕΣΗ ΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΑΝ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ.

– Νιώθεις ότι η κοινωνική ανισότητα έχει γίνει πιο ορατή τα τελευταία χρόνια ή έχει κανονικοποιθεί;

Έχω την εντύπωση ότι υπήρχε πάντα η κοινωνική ανισότητα. Πάλι ερώτημα θα βάλω: Μήπως τώρα είναι πιο εμφανής μέσω των social media;

– Αν μπορούσες να αλλάξεις μια θεσμική δυσλειτουργία, ποια θα ήταν αυτή;

Θα ξεκινούσα από τον θεσμό της οικογένειας. Να γίνεται μια εκπαίδευση πριν κάνει κάποιος οικογένεια, να παρακολουθεί σεμινάρια με… οδηγίες προς ναυτιλομένους! Πήρες την απόφαση να κάνεις παιδί; Κάτσε, λοιπόν, τώρα να δουλέψεις, να μάθεις ασταμάτητα – εκεί μπαίνει τελεία. Άρα, θα ξεκινούσα από την οικογένεια που είναι ο βασικός πυρήνας. Και μετά θα έπιανα το σχολείο. Εκεί πρέπει να πέσει όλη η δουλειά, σ' αυτά τα δύο.

– Το να έχεις κάνει ψυχοθεραπεία πριν κάνεις οικογένεια θα ήταν βοηθητικό;

Βέβαια. Αν δεν χρειάζονται οι γονείς ψυχοθεραπεία, ποιοι χρειάζονται; Γιατί είναι αυτοί που πρέπει να σπάσουν την αλυσίδα όσων έχουν περάσει από το παρελθόν, την οποία μεταφέρουν στο παρόν, στα παιδιά. Αν δεν γίνει αυτό το συμμάζεμα, το να νοικοκυρευτεί, δηλαδή, το συναισθηματικό σπιτικό του καθενός, θα είναι πάντα βρώμικο. Και θα συνεχίζει αυτή η θολούρα και ακαταστασία από γενιά σε γενιά. Και αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε και είμαστε σε αυτή την κατάσταση που είμαστε παγκοσμίως. Αυτή είναι η άποψή μου.

– Εσύ έχεις κάνει ψυχοθεραπεία;

Βέβαια.

– Σε έχει βοηθήσει;

Πολύ. Και με βοηθάει ακόμα, γιατί συμμαζεύει αρκετά πράγματα.

– Παίζεις και σε μια ταινία που έχει βγει στους κινηματογράφους.

Ναι, η ταινία προβλήθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων και έχει τίτλο «Ο έρωτας γράφεται». Είναι μια ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων. Πώς συναντιούνται; Τι προσπαθούν να διαχειριστούν οι δυο τους για να είναι μαζί; Δεν λέω κάτι άλλο για να τη δείτε. Η σκηνοθεσία και το κείμενο είναι από τον Βασίλη Μυριανθόπουλο και υπάρχει ένα πολύ καλό cast ηθοποιών. Παίζουν οι: Έλλη Τρίγγου, Γιάννης Ποιμενίδης, Δανάη Λουκάκη, Γιώργος Γεροντιδάκης, Ελίνα Μάλαμα, Παύλος Ορκόπουλος, Λένα Ουζουνίδου, Μόσχα Χατζηευσταθίου, Κώστας Κάππας, Γιούλη Τσαγκαράκη, Μαρία Αλιφέρη. Εταιρεία παραγωγής είναι η Iconic Films. Executive Producer ο Δημήτρης Ζωγραφάκης. Produced by Gareth Ellis-Unwin – αυτός έχει πάρει και Όσκαρ, δεν είμαστε τυχαίοι!

– Γιατί σου κίνησε το ενδιαφέρον αυτή η ταινία;

Αρχικά μου άρεσε ο τρόπος που με προσέγγισε ο Βασίλης Μυριανθόπουλος και μου παρουσίασε τον ρόλο. Αυτή που παίζω θα μπορούσε να είναι μια συγγενής της Σταματίνας! Είναι λίγο παρεμβατική, αλλά αυτή το κάνει με καλοσύνη, θέλει να βοηθήσει, σε αντίθεση με τη Σταματίνα. Αυτό που έχει ενδιαφέρον σ’ αυτόν τον ρόλο είναι ότι είναι Κύπρια, οπότε έπρεπε να εκπαιδευτώ στην κυπριακή προφορά, και πρέπει να πω ότι δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Ευτυχώς, πέρα από τον Βασίλη, με βοήθησε και ο φίλος μου ο Πάνος Λουκαΐδης, ο οποίος είναι Κύπριος – με δούλεψε στη λεπτομέρεια.

– Κάνεις και κάτι άλλο εργασιακά αυτή την περίοδο;

Είμαι στο τΖΕΝεράλε Acting Studio του Μιχάλη Συριόπουλου και του Πάνου Λουκαΐδη. Είναι ένα θεατρικό εργαστήρι, όπου κάνουμε μαθήματα και σεμινάρια σε ερασιτέχνες ηθοποιούς. Είναι η δεύτερη χρονιά που είμαι σε αυτό το εργαστήρι και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

–Τι θα ήθελες να γνωρίζει ο κόσμος για σένα που δεν το έχεις πει;

Τίποτα άλλο! (γέλια) Δεν θα πω άλλα, ας έρθουν να με γνωρίσουν!

ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΗ ΦΑΣΑΡΙΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. ΦΑΣΑΡΙΑ ΣΕ ΦΩΤΑ, ΣΕ ΣΤΟΛΙΔΙΑ – ΜΙΑ ΠΛΗΘΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΩ.

–Αν δεν ήσουν ηθοποιός, τι θα ήσουν;

Μπορεί να ήμουν μαγείρισσα.

– Μαγειρεύεις;

Όχι πολύ, αλλά όταν κάτσω να ασχοληθώ, μου αρέσει. Το βρίσκω πολύ δημιουργικό.

– Και λίγο ψυχοθεραπευτικό.

Ναι, ξεχνιέσαι, γιατί έχει να κάνει με τις γεύσεις, με τις αισθήσεις.

– Ο μεγαλύτερός σου φόβος και η μεγαλύτερή σου ελπίδα;

Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι το πώς πορευόμαστε εμείς και οι γενιές που έρχονται. Μέσα σ’ όλες αυτές τις δυσκολίες που βιώνουμε και σε όλο αυτό το εύκολο που ζούμε – το ότι γίνονται π.χ. τόσο απλά συρράξεις, πόλεμοι. Αισιοδοξώ όμως για τους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι λίγοι, που μπορούν να δουν ένα ειρηνικό και πιο φωτεινό μέλλον.

– Στιγμές ευτυχίας ή ικανοποίησης. Με τι ισοδυναμούν για σένα;

Ευτυχισμένη δεν ξέρω να σου πω αν έχω νιώσει. Είναι μια σπουδαία λέξη και μου φαίνεται πάρα πολύ ωραίο έτσι όπως το ακούω. Γιατί όχι, λοιπόν, να μην φτάσω εκεί; Και γιατί να μην φτάσει και όλος ο κόσμος εκεί; Πάντως νιώθω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση όταν είμαι με τους φίλους μου, που είναι η οικογένειά μου.

– Τι θα ήθελες να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης φέτος;

Θέλω να έρθει και να μου δώσει ένα μήνυμα: να μου πει ότι θα είναι καλά οι άνθρωποι γύρω μου, οι φίλοι μου. Αφού είναι Άγιος, θα ξέρει.

– Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση των παιδικών σου χρόνων και μία χριστουγεννιάτικη εικόνα που θα ήθελες να φτιάξεις εσύ φέτος, στο σήμερα.

Ως παιδί θυμάμαι ότι είχα ψαρώσει με ένα δώρο του Άγιου Βασίλη. Ήταν ένα δαχτυλιδάκι που μου είχαν κάνει οι γονείς και ξύπνησα το πρωί και το βρήκα δίπλα στο κρεβάτι μου. Είχα πιστέψει 100% στον Άγιο Βασίλη εκείνη τη στιγμή.

Τώρα, για το σήμερα, να σου πω ότι τα Χριστούγεννα δεν μου πολυαρέσουν. Αυτό με τα λαμπάκια και τα στολίδια, που μπαίνεις μέσα στο σπίτι και βλέπεις ένα δέντρο να έχει ξεφυτρώσει ξαφνικά από το πουθενά, δεν μου πολυαρέσει, προτιμώ το Πάσχα. Έχουν πολλή φασαρία τα Χριστούγεννα, φασαρία σε φώτα, σε στολίδια, μια πληθώρα που δεν την αντέχω. Ενώ το Πάσχα κάτι αβγά βλέπεις και κάτι κουνέλια! Οπότε, και στο σήμερα θα πω: να είμαστε καλά, ψυχικά καλά!