ΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΥΠΕΡΦΑΓΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΧΟΛΙΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΣΟΥ

Βρεθήκαμε στην αδελφότητα των Ανώνυμων Υπερφάγων, μας αποκάλυψαν τις ιστορίες τους και καταλάβαμε γιατί ο ψυχαναγκασμός με το φαγητό είναι καταρχάς ασθένεια πνευματική.

Το μεσημέρι πριν τη συνάντησή μου με τους Ανώνυμους Υπερφάγους (A.Y.), το αυτοκίνητό μου έμεινε από μπαταρία. Σιχτίρισα την αφηρημάδα μου και κάλεσα την οδική. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ένα μέλος των Α.Υ. μου περιέγραφε μια αντίστοιχη με ένα τέλος διαφορετικό: Κάποτε που το αυτοκίνητό της έμεινε από μπαταρία, το πρώτο πράγμα που έκανε επιστρέφοντας στο σπίτι της ήταν να φάει μία κατσαρόλα φαγητό.

Σε όλους μας έχει συμβεί να καταφύγουμε κάποτε στο φαγητό ως μέσο παρηγοριάς, μπορεί να σκεφτείς. Είμαστε δυνητικά όλοι υπερφάγοι;

Απάντηση σε αυτό θα δώσεις εσύ στον εαυτό σου όταν μάθεις πως η ψυχαναγκαστική κατανάλωση φαγητού περιλαμβάνει μια σειρά από συμπεριφορές που μαρτυρούν μια χρόνια εμμονή με αυτό, η οποία μπορεί να εξελίσσεται σε κίνδυνο για την υγεία ή και τη ζωή. Κάποιες από αυτές είναι:

• Να τρως χωρίς να πεινάς ή να μην τρως ενώ χρειάζεται να φας.
• Να τρως τεράστιες ποσότητες φαγητού, να κάνεις εμετό και μετά να τρως ξανά.
• Να ντρέπεσαι είτε για τον τρόπο που τρως είτε για το βάρος σου.
• Να τρως «κανονικά» μπροστά σε άλλους και μετά, μόνος σου, να αναπληρώνεις μέχρι σκασμού.
• Να αναζητάς φαγητό όταν έχεις έντονα συναισθήματα.
• Να προκαλείς στον εαυτό σου εμετό, να παίρνεις καθαρτικά, να ασκείσαι υπερβολικά, να χρησιμοποιείς για χρόνια κάθε μορφή παρέμβασης προκειμένου να ελέγξεις το βάρος σου – και συνήθως να μην τα καταφέρνεις.
• Να θες διαρκώς να μασουλάς κάτι.
• Να έχεις φαντασιώσεις σχετικά με το φαγητό – ή το φαγητό να ικανοποιεί τις φαντασιώσεις σου.
• Να έχεις φάει ακόμα και μέσα από τα σκουπίδια.

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στις παραπάνω συμπεριφορές, τότε πιθανώς να έχεις κι εσύ κάποια ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό, που όση δίαιτα, ενέσεις ή ψυχοθεραπεία κι αν έχεις κάνει, λύση δεν έχει δοθεί. Ο λόγος είναι ότι για έναν υπερφάγο το φαγητό δεν είναι το πρόβλημα, είναι το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι στη σκέψη του. Και η επιτυχία της συγκεκριμένης αδελφότητας είναι ότι κάνει επίκληση ακριβώς εκεί: μέσα από το πρόγραμμα των 12 βημάτων –αντίστοιχο αυτού που συναντά κανείς στους Αλκοολικούς Ανώνυμους– προσφέρεται η πνευματική αφύπνιση που θα κάνει την ανάρρωση συνειδητή.

Στη διαδρομή αυτή των 12 βημάτων κανείς δεν είναι μόνος.

Στο άτομο που θα βρεθεί στους Ανώνυμους Υπερφάγους συνιστάται να βρει μέσα από την ομάδα έναν υποστηρικτή – ρόλο που αναλαμβάνουν συνήθως τα παλαιότερη μέλη. Με τη βοήθεια αυτού έχει την ευκαιρία να αναπτύξει ένα σχέδιο διατροφής, το οποίο θα γράφει και θα του αναφέρει καθημερινά (τουλάχιστον τον πρώτο καιρό), ενώ παράλληλα θα διανύει το πνευματικό ταξίδι των 12 βημάτων. Ένα ταξίδι που καλεί το άτομο να σταθεί ενώπιον του εαυτού του, ενώπιον του υποστηρικτή του και ενώπιον του Θεού (όπως τον ορίζει ο καθένας ως υπέρταρτη οντότητα, όχι απαραίτητα θρησκευτική έννοια), να παραδεχτεί πως είναι ανίσχυρος απέναντι στο φαγητό αλλά υπεύθυνος για τις αποφάσεις του και να πάρει σταδιακά τη ζωή του στα χέρια του.

Το άτομο που θα βρεθεί, λοιπόν, στους Ανώνυμους Υπερφάγους είναι αυτό που θα συνειδητοποιήσει ότι την προβληματική του σχέση με το φαγητό δεν μπορεί να την αποκαταστήσει μόνο του.

«Στους Ανώνυμους Υπερφάγους βρήκα το σπίτι μου»

Η Ειρήνη είναι στους Α.Υ. εδώ και 15 χρόνια. Στην συνάντηση που παρακολούθησα ανέφερε: «Βρέθηκα εδώ εντελώς τυχαία, 30 κιλά πιο βαριά από το φυσιολογικό μου βάρος και 690 κιλά δυστυχισμένη. Ένιωθα ότι είχα δοκιμάσει κάθε πιθανή δίαιτα, με τους καλύτερους καθηγητές, και κάποιες φορές είχε αποτέλεσμα – όμως όχι μόνιμο. Κατέληγα τότε για μέρες να μην τρώω τίποτα. Ήθελα να είμαι αδύνατη, σύμφωνα με τα πρότυπα, αλλά δεν τα κατάφερνα. Στους Α.Υ. κατάλαβα ότι το βάρος μου αφορά πρωτίστως την υγεία μου. Κατάλαβα ότι το βάρος μου δεν ορίζει τις σχέσεις μου. Εδώ μου είπατε: Κοίτα μέσα σου, γιατί μόνο εσύ ξέρεις –ούτε οι γιατροί όλου του κόσμου– τι σε πυροδοτεί».

Την Κάτια, από την άλλη, την πυροδοτούσαν οι ερωτικές απογοητεύσεις. Με καθεμία από αυτές έπαιρνε μερικά κιλά, τα οποία αργότερα έχανε – μέχρι που σταμάτησε να τα χάνει. «Η εικόνα του σώματός μου με απασχολούσε πάρα πολύ – ήθελα να είμαι γυμνασμένη, να αρέσω. Γι’ αυτό έκανα υπερβολική άσκηση και ανά φάσεις ήμουν ανορεξική. Έχω περάσει εβδομάδα με νερό και ένα μήλο. Στα επτά χρόνια που είμαι στους Α.Υ. κατάλαβα πως όλα αυτά είναι σημάδι συναισθηματικής ανισορροπίας και έλλειψης σύνδεσης με αυτό που εδώ ονομάζουμε ανώτερη δύναμη».

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΥΠΕΡΦΑΓΟ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ.

«Τι θα φάω για να χαρώ;» – αυτή ήταν η σκέψη της Γεωργίας, που επίσης μετρά 15 χρόνια στους Α.Υ., λέγοντας στη συνάντηση πως έτρωγε υπερβολικά όχι μόνο όταν δεν ήταν καλά ψυχολογικά, μα και όταν ήταν: «Σκεφτόμουν πώς θα μετατρέψω αυτή τη χαρά σε φαγητό». Αντίστοιχα, η Βίκη είπε πως «στην οικογένειά μου το φαγητό ήταν ένας τρόπος προσφοράς: Σε αγαπώ; Σου δίνω να φας. Σταδιακά και ύπουλα το φαγητό έγινε ο εθισμός μου».

Η Σοφία είπε κάτι που πραγματικά μου έκανε εντύπωση: «Δηλώνω ψυχαναγκαστική με το φαγητό από κούνια. Έχω μνήμες από τα τρία μου χρόνια να τρώω συγκεκριμένες τροφές χωρίς να μπορώ να σταματήσω. Στα 7 κατάλαβα πως η ζάχαρη ήταν ένα πηγάδι χωρίς πάτο που άνοιγε κι εγώ έπεφτα μέσα. Συχνά έφερνα τη μητέρα μου σε πολύ δύσκολη θέση – καλούσαμε κόσμο στο σπίτι, άνοιγε το κουτί με τα γλυκά για να κεράσει και ήταν άδειο. Έγινα μια παχύσαρκη έφηβη και μια νοσηρά παχύσαρκη ενήλικη. Το φαγητό ήταν τα πάντα μου: η οικογένειά μου, ο εραστής μου, η ζωή μου. Και παρόλο που κατά καιρούς έχανα κάποια κιλά, μετά η δίαιτα έσπαγε. Μέχρι που έφτασα 152 κιλά. Τότε, κάνοντας και ψυχοθεραπεία, συνειδητοποίησα πως δεν ήθελα να πεθάνω. Οπότε κάτι έπρεπε να κάνω για να ζήσω.

»Μπήκα σε ένα διατροφικό πρόγραμμα στο οποίο όλη την εβδομάδα ακολουθούσα αυστηρή δίαιτα και το Σαββατοκύριακο έτρωγα ό,τι ήθελα: ζούσα για το Σαββατοκύριακο! Οργάνωνα όλη την εβδομάδα τι θα φάω τις δύο εκείνες μέρες και από πού. Έχασα παρ’ όλα αυτά κάποια κιλά, όμως καταλάβαινα ότι κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Μόνο αφού ήρθα εδώ άλλαξε η ζωή μου. Πλέον είμαι πέντε χρόνια σε συνεχή αποχή. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν σκέψεις φαγητού – υπάρχουν. Αλλά μαζί έρχεται και η σκέψη: θες να ξαναπάς στην κόλαση που δεν χώραγες πουθενά;»

Η Λένα αναφέρεται στα δύσκολα παιδικά της χρόνια, στο γεγονός ότι είχε δεχθεί κάποια κακοποιητική συμπεριφορά, στο ότι οι γονείς της είχαν αναγκαστεί να βάζουν αλυσίδα στο ψυγείο για να μην τρώει συνεχώς, στις επικρίσεις τους για το βάρος της – «πώς γίνεται αυτοί που σε ταΐζουν να σε ψέγουν που τρως;» λέει κάποια στιγμή. Για να φτάσει όμως σήμερα, στα 47 της χρόνια, να συνειδητοποιεί πως μπορεί για ό,τι συνέβη όσο ήταν παιδί να μην έφταιγε, αλλά για τη ζωή της σήμερα έχει ευθύνη – κάτι για το οποίο στο παρελθόν είχε άρνηση. «Είναι πολύ εύκολο να ρίχνουμε την ευθύνη στους άλλους για τη δική μας κατάσταση – εγώ το έκανα συστηματικά. Γι’ αυτό και ήταν πολύ σκληρό όταν εδώ αναγκάστηκα να έρθω αντιμέτωπη με τα δικά μου ελαττώματα. Ήμουν ένα εγωκεντρικό παιδάκι σχεδόν 50 ετών, το οποίο ήθελε να τρώει και ποτέ δεν έφταιγε αυτό».

«ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΦΑΓΗΤΟΥ, ΤΩΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ: ΘΕΣ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑΓΕΣ ΠΟΥΘΕΝΑ;»

Κλειδί στην επιτυχία του προγράμματος είναι η ανάληψη ευθύνης και η ειλικρίνεια. Αυτό θα πει αργότερα και ο Μιχάλης: «Εγώ αυτό εξασκώ εδώ: το να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου. Και όσο πιο ειλικρινής είμαι, τόσο πιο πολύ αισθάνομαι ότι είμαι κοντά στο σώμα μου. Το σώμα μου είναι το σπίτι μου – και πρέπει να το φροντίσω και να το αγαπήσω. Δεν θέλω να ξαναπέσω στην αρρώστια ποτέ».

Πρόκειται, λοιπόν, για αρρώστια;

Ο ψυχαναγκασμός με το φαγητό είναι πνευματική ασθένεια που απαιτεί πνευματική θεραπεία

Στα μέσα Οκτωβρίου 2026, στην Αγριά Βόλου, οι Ανώνυμοι Υπερφάγοι Ελλάδος πραγματοποίησαν το 17ο συνέδριό τους, μέρος του οποίου παρακολούθησα κι εγώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αν ακούς «συνέδριο υπερφάγων» και φαντάζεσαι μια συνάντηση καταθλιπτικών παχύσαρκων με μοναδικό στόχο ζωής να αδυνατίσουν, απέχεις πολύ από την πραγματικότητα: Στο πάνελ του συνεδρίου κάθονταν τρία νεαρά άτομα κανονικού βάρους, μέλη της οργανωτικής επιτροπής, που με πολύ καλή διάθεση συντόνιζαν τις συζητήσεις. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες –γυναίκες ως επί το πλείστον– είναι ζήτημα να παρατήρησα ένα-δύο εμφανώς παχύσαρκα μέλη.

Σκοπός του συνεδρίου ήταν, όπως κάθε χρόνο, η ανταλλαγή εμπειριών μελών από όλη την Ελλάδα, η ενίσχυση της αλληλοϋποστήριξης ατόμων που ίσως νιώθουν απομονωμένα, καθώς και η ενημέρωση επαγγελματιών προκειμένου να κατανοήσουν ότι η ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό αποτελεί το σύμπτωμα μιας ασθένειας – «μια αλλεργία του σώματος που ακολουθεί μια εμμονή του νου», όπως μου είπε χαρακτηριστικά ένα μέλος.

Ένα άλλο μέλος της ομάδας πήρε τον λόγο και το εξήγησε καλύτερα, επισημαίνοντας ότι ο εγκέφαλος ενός ανθρώπου που έχει ψυχαναγκαστική σχέση με το φαγητό λειτουργεί διαφορετικά από εκείνον ενός ανθρώπου χωρίς αντίστοιχες δυσκολίες, παρουσιάζοντας ομοιότητες με τον εγκέφαλο ενός ατόμου που αντιμετωπίζει εξάρτηση από ουσίες. Όπως επιβεβαιώνουν οι έρευνες, άτομα με τέτοιες διαταραχές παρουσιάζουν σημαντικές νευροβιολογικές διαφορές στον τρόπο που ο εγκέφαλός τους επεξεργάζεται την ανταμοιβή, τον αυτοέλεγχο και τα συναισθήματα:

• Στον εγκέφαλό τους εμφανίζεται ακραία υπερδραστηριότητα στη θέα, τη μυρωδιά ή τη σκέψη ιδιαίτερα νόστιμων τροφών (π.χ. πλούσιων σε ζάχαρη ή λιπαρά).
• Υπάρχει μια υπολειτουργία στις περιοχές του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για την αναστολή παρορμήσεων και τον αυτοέλεγχο, με αποτέλεσμα η λογική να υποχωρεί εντελώς μπροστά στην ανάγκη για άμεση ικανοποίηση.
• Παρουσιάζουν ισχυρότερες συνδέσεις στα κυκλώματα που ελέγχουν τις αυτοματοποιημένες κινητικές συνήθειες, γι’ αυτό δυσκολεύονται να σταματήσουν να τρώνε αφού ξεκινήσουν.
• Επειδή εκτίθενται επαναλαμβανόμενα σε τεράστιες ποσότητες ντοπαμίνης κάθε φορά που κάνουν υπερφαγικά επεισόδια, ο εγκέφαλος των ατόμων αυτών σταδιακά μειώνει τους υποδοχείς ντοπαμίνης για να προστατεύεται. Έτσι, φτάνουν να νιώθουν όλο και λιγότερη χαρά από άλλα, απλά πράγματα, με αποτέλεσμα να χρειάζονται όλο και περισσότερο φαγητό για να ικανοποιηθούν.

Τέλος, τα άτομα αυτά διαχειρίζονται διαφορετικά το στρες και τα συναισθήματα: η δυσφορία πυροδοτεί άμεσα το κύκλωμα αναζήτησης τροφής, την οποία χρησιμοποιεί ως «αναισθητικό» για τα αρνητικά συναισθήματα.

ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Χαρακτηριστικά, ένα πολύ παλιό μέλος μού αποκάλυψε ότι νωρίτερα την ίδια μέρα, φτάνοντας στο ξενοδοχείο στον Βόλο, λόγω κάποιων αγχωτικών σκέψεων που έκανε είχε την ανάγκη να χαλαρώσει και ήταν έτοιμη να «κυλήσει». Πώς το διαχειρίστηκε; «Πήρα την υποστηρίκτρια μου τηλέφωνο, θυμήθηκα τις δεσμεύσεις μου στο πρόγραμμα, έγραψα κάποιες σκέψεις μου και το ξεπέρασα».

«Δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό;» τη ρώτησα. «Είμαι 15 χρόνια εδώ», απάντησε. «Όπως φαίνεται δεν θα σταματήσει. Είναι σαν μια χρόνια πάθηση. Δεν σταματάς να δουλεύεις γι’ αυτήν».

Τα λόγια της μου θύμισαν αυτά που είχε πει έναν μήνα πριν η Βίκη, στην συνάντηση των Α.Υ. στην Αθήνα: «Έχω ένα μυαλό που μου λέει: Να το φας. Και μόλις φάω, το ίδιο μυαλό μου λέει: Γιατί το έφαγες; Άρα, έχω ένα μυαλό το οποίο δεν μπορώ να εμπιστευτώ στον τομέα του φαγητού. Κι αυτή ακριβώς είναι η χρησιμότητα του προγράμματος. Ότι μου δίνει τη δυνατότητα να ακούσω τους συνοδοιπόρους μου να μοιράζονται τι λέει το δικό τους μυαλό και πώς κατάφεραν να το "φέρουν πίσω". Εδώ ακούω εμπειρίες ανθρώπων που έχουν βγει στο φως. Εδώ μου είπαν: Έλα και θα σε αγαπάμε εμείς μέχρι να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Και έτσι σιγά-σιγά προχωράμε, όλοι μαζί, βήμα-βήμα».

Οι ομάδες αυτοβοήθειας ως «τρίτος πυλώνας» για την υγεία παγκοσμίως

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΕΟΔΥ το συνολικό ποσοστό των Ελλήνων που είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι (ΔΜΣ ≥ 25) αγγίζει το 54,9%. Αναφορικά με την παιδική παχυσαρκία, μάλιστα, η εικόνα είναι απολύτως απογοητευτική: Πρόσφατα στοιχεία από τη διεθνή έρευνα HBSC του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), αλλά και μελέτες που δημοσιεύθηκαν στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό The Lancet, κατατάσσουν την Ελλάδα μεταξύ των 5 χειρότερων ευρωπαϊκών χωρών στην παιδική παχυσαρκία. Σχεδόν 4 στα 10 παιδιά ηλικίας 7 ετών στην Ελλάδα είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα, γεγονός που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τις επόμενες γενιές.

Και ενώ το Εθνικό Πρόγραμμα Πρόληψης «Σπύρος Δοξιάδης» περιλαμβάνει μια σειρά εξετάσεων και την κάλυψη καινοτόμων φαρμάκων με στόχο την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, τόσο για τα παιδιά όσο και τους ενήλικες, η λύση στο πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι μόνιμη.

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΝΟΣ ΕΘΙΣΜΕΝΟΥ ΣΕ ΟΥΣΙΕΣ.

Η παχυσαρκία και οι διατροφικές διαταραχές αποτελούν για την ιατρική κοινότητα χρόνιες και συχνά υποτροπιάζουσες νόσους που απαιτούν πολυεπιστημονική φροντίδα. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι οι ομάδες αλληλοβοήθειας, όπως οι Ανώνυμοι Υπερφάγοι, αποτελούν τον «τρίτο πυλώνα» της υγείας παγκοσμίως – λειτουργώντας συμπληρωματικά στο επίσημο σύστημα υγείας της κάθε χώρας (πρώτος πυλώνες), αλλά και στη φροντίδα που λαμβάνει κανείς από το περιβάλλον (δεύτερος πυλώνας).

Οι ιστορίες των ανθρώπων που συνάντησα τους τελευταίους μήνες αποδεικνύουν ακριβώς αυτό.

Και η εποχή δεν βοηθά: Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σχεδόν επιβάλλει ένα διατροφικό μοντέλο που μας βομβαρδίζει ακατάπαυστα με άμεση πρόσβαση σε μεγάλες ποσότητες φθηνών, θερμιδικά υψηλών μα ελάχιστα θρεπτικών τροφίμων. Από τα ράφια του σούπερ μάρκετ μέχρι τις πλατφόρμες παραγγελιοληψίας και ταχείας διανομής φαγητού, οι καταναλωτές του δυτικού κόσμου βρίσκονται υπό τη διαρκή απειλή ενός τοξικού διατροφικού περιβάλλοντος.

Το πρόβλημα, μάλιστα, φαίνεται πως δεν περιορίζεται αποκλειστικά στον δυτικό κόσμο, αν σκεφτεί κανείς πως τα τελευταία χρόνια η παρουσία των Ανώνυμων Υπερφάγων έχει επεκταθεί ακόμα και σε πολύ φτωχές χώρες της Αφρικής, όπως π.χ. η Ζιμπάμπουε, ενώ πολύ ενεργή είναι η αδελφότητα σε χώρες με εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά παχυσαρκίας, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα.

Η δύναμη της παγκόσμιας βιομηχανίας υπερεπεξεργασμένων τροφίμων είναι τεράστια, αδυσώπητη και πιθανότατα ανίκητη σε επίπεδο θεσμικό. Μόνο μια πολύ ισχυρότερη, ανώτερη δύναμη θα μπορούσε ίσως να την αντιμετωπίσει, όπως είναι η συγκινητικά θετική ενέργεια που διακινείται ανάμεσα στα μέλη της ομάδας των Ανώνυμων Υπερφάγων.

«ΕΔΩ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ: ΕΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ».

Όπως άκουσα με ανατριχίλα να αφηγείται η 23χρονη Νάσια, η αδελφότητα την υποδέχτηκε όταν ήταν 19 ετών, έπειτα από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, ενώ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας που σχετίζονταν με το αυξημένο βάρος της. Εκεί της πρότειναν να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα με συγκεκριμένους κανόνες, κάτι που τότε της φαινόταν ιδιαίτερα δύσκολο. Όπως εξήγησε χαρακτηριστικά: «Εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι με κανόνες και μετά τους έτρωγα».

Έμεινε, όμως. Χάρη στην αλληλεγγύη και την κατανόηση. Γιατί εκεί ένιωσε πρώτη φορά ότι υπάρχουν άνθρωποι που την καταλαβαίνουν και την αγαπούν ανιδιοτελώς και άνευ όρων. Έμεινε γιατί εκεί μπορούσε να πει οτιδήποτε, το χειρότερο πράγμα που σκέφτεται, και να της απαντήσουν: Το έχω κάνει κι εγώ αυτό. «Και αυτό δεν το είχα ζήσει ποτέ. Αντίθετα, μέσα στον εγωισμό μου ένιωθα τόσο μοναδική: ότι μόνο σε εμένα έχουν συμβεί όλες αυτές οι δυσκολίες. Ότι όλοι θέλουν να με εκμεταλλευτούν. Δεν ισχύει, όμως, τίποτε από όλα αυτά. Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος με τις ιδιαιτερότητές μου. Δεν είμαι τρελή. Δεν είμαι άχρηστη. Και δεν φταίω εγώ: Έχω μια ασθένεια – σαν τη μυωπία που με εμποδίζει από το να βλέπω καλά. Έχω ψυχαναγκασμό με το φαγητό και χρειάζεται να δουλεύω με τα 12 βήματα για να ζω όπως θέλω. Και πλέον, ακόμα και τις περιόδους που δεν είμαι καλά, μπορώ να το διαχειριστώ. Ακόμα και μπροστά στα μη διαχειρίσιμα ξέρω ότι θα βρεθεί λύση. Σήμερα ξυπνάω και χαίρομαι. Και αυτό είναι πολύ όμορφο συναίσθημα».

Όλα τα μοιράσματα που έγιναν στο πλαίσιο του ρεπορτάζ αποτελούν προσωπικές μαρτυρίες και δεν εκφράζουν τους Ανώνυμους Υπερφάγους ως σύνολο.