BETH DOBBIN: ΑΠΟ ΤΙ ΠΑΣΧΕΙ Η ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΣΠΡΙΝΤΕΡ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘΗΛΩΣΕΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ;

Αν δεν επρόκειτο για τη Beth Dobbin, το καμάρι του βρετανικού στίβου, ο κόσμος μπορεί και να μην πίστευε γιατί δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Γι' αυτό εκείνη μιλάει εξ ονόματος όλων των ασθενών, θέλοντας να ευαισθητοποιήσει το κοινό για μια πάθηση που δεν έχει ακόμη θεραπεία.

Η Beth Dobbin είναι μια διακεκριμένη Βρετανίδα αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται κυρίως στα σπριντ και συγκεκριμένα στα 200 μέτρα. Η κορυφαία στιγμή της αθλητικής της καριέρας ήταν η συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο (2021), όπου έκανε εξαιρετικές κούρσες, φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά του αγωνίσματος με τη σημαία της Μεγάλης Βρετανίας.

Εκείνο που την ξεχωρίζει είναι η επιμονή και η σκληρή δουλειά χάρη στις οποίες καθιερώθηκε στον χώρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Dobbin άργησε να αναδειχθεί, καθώς για πολλά χρόνια χρηματοδοτούσε μόνη της τις προπονήσεις της κάνοντας διάφορες δουλειές, όπως το να εργάζεται ως ρεσεψιονίστ σε σχολές.

Σήμερα, στα 32 της χρόνια, αν και αναγκάζεται να περνάει περισσότερες από 22 ώρες την ημέρα στο κρεβάτι, είναι και πάλι αποφασισμένη και ετοιμοπόλεμη. Στόχος της είναι να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για την ασθένεια που έχει καταστρέψει τη ζωή της. Έτσι, επιλέγει να μιλήσει ανοιχτά, παρόλο που γνωρίζει καλά ότι αυτό μπορεί να πυροδοτήσει μια σοβαρή επιδείνωση της υγείας της.

Από τι πάσχει η Dobbin και με ποια συμπτώματα;

«Με το ζόρι κατάφερνα να κάνω κάτι μικρό, όπως το να πάω για μια αιματολογική εξέταση, και μετά βρισκόμουν καθηλωμένη στο κρεβάτι για μήνες. Έτσι, το να κάνω αυτή τη συνέντευξη και να μιλάω για 30 λεπτά είναι κάτι που μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο πάνω μου μέχρι και το 2027», είπε σε συνέντευξή της στο BBC. Πλέον σηκώνεται από το κρεβάτι μόνο για να φάει και να πάει στην τουαλέτα, ενώ έχει βγει από το σπίτι μόλις 5 φορές ολόκληρη τη φετινή χρονιά.

Η Dobbin στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, τη Δευτέρα 18 Ιουλίου 2022, στο Γιουτζίν του Όρεγκον. AP Photo Ashley Landis

Η Dobbin έχει διαγνωστεί με Μυαλγική Εγκεφαλομυελίτιδα (ΜΕ) ή αλλιώς Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης, που είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό απ' όσο σηματοδοτεί ο δεύτερος όρος. Πρόκειται για μια χρόνια, διακυμαινόμενη νόσο με περισσότερα από 200 συμπτώματα, όπως διαταραχές ύπνου, προβλήματα μνήμης, χρόνιο πόνο και μια σοβαρή, επίμονη εξάντληση που δεν βελτιώνεται με την ξεκούραση.

Ακόμα και μια απλή συζήτηση, ένα έντονο φως ή ένας δυνατός ήχος μπορεί να προκαλέσει σωματική κατάρρευση που διαρκεί από 24 ώρες έως και μήνες. Στη Βρετανία υπολογίζεται ότι πάσχουν από 400.000 έως 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Από αυτούς, άλλοι είναι λιγότερο σοβαρά και μπορούν να εργαστούν και άλλοι μπορεί να χρειάζονται 24ωρη φροντίδα και σίτιση με σωλήνα.

Πώς προκαλείται η Μυαλγική Εγκεφαλομυελίτιδα;

Το σύνδρομο, που υπολογίζεται ότι πλήττει περίπου 67 εκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως, εμφανίζεται περίπου στη μέση ηλικία, είτε αιφνίδια, συνήθως μετά από κάποια λοίμωξη, είτε σταδιακά. Δεν υπάρχουν ισχυρά διαγνωστικά κριτήρια, πράγμα που σημαίνει ότι ο γιατρός θα αποκλείσει ιατρικές καταστάσεις που προκαλούν χρόνια κόπωση, με τη βοήθεια διάφορων εξετάσεων.

Σημαντικοί παράγοντες είναι η ύπαρξη κάποιας λοίμωξης, μετά την οποία επιδεινώνονται τα συμπτώματα (μοιάζει δηλαδή σα να μην μπορεί να επανέλθει ο οργανισμός), και η κούραση μετά τη σωματική δραστηριότητα, δεδομένου ότι σε διάφορες άλλες παθήσεις η σωματική άσκηση βοηθάει μάλλον, παρά επιβαρύνει.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΟΣΟ, ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 200 ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΥΠΝΟΥ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΝΗΜΗΣ, ΧΡΟΝΙΟ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΜΟΝΗ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ.

Για την Dobbin, ο εφιάλτης ξεκίνησε τον χειμώνα του 2021-22 με απανωτές λοιμώξεις από Covid-19 και λοιμώδη μονοπυρήνωση, τις οποίες ανακάλυψε εκ των υστέρων. Συνέχισε να αγωνίζεται σε μια έντονη αθλητική σεζόν, αγνοώντας τα προειδοποιητικά σημάδια.

Πώς εκδηλώθηκε στην Dobbin

Τελικά, σε κάποιο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα έκανε άκυρη εκκίνηση, επειδή έχασε εντελώς την αίσθηση των ποδιών της. Όταν επιχείρησε να ξεκουραστεί, τα συμπτώματα συσσωρεύτηκαν ραγδαία. Οι γιατροί αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι δεν είχε αναρρώσει, μέχρι που διάφοροι ειδικοί κατέληξαν στη σκληρή διάγνωση της ΜΕ, για την οποία δεν υπάρχει καμία θεραπεία.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ, ΠΟΥ ΠΛΗΤΤΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 67 ΕΚΑΤ. ΕΝΗΛΙΚΕΣ, ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΤΕ ΑΙΦΝΙΔΙΑ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΛΟΙΜΩΞΗ, ΕΙΤΕ ΣΤΑΔΙΑΚΑ.

Τον όρο Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης (CFS) η αθλήτρια τον απορρίπτει κατηγορηματικά. Ως άνθρωπος που παλιότερα συνδύαζε 8ωρες βάρδιες εργασίας με σκληρή προπόνηση, ξέρει καλά τι σημαίνει κούραση. «Μακάρι να ήταν απλώς κόπωση, αυτό θα ήταν παιχνιδάκι. Είναι σαν να κλείνει ολόκληρο το σώμα σου, νιώθεις σαν να απέχεις λίγες μέρες από τον θάνατο», περιγράφει. Παρά τις ώρες που περνά στο κρεβάτι, νιώθει τόσο άρρωστη που χρειάζεται φάρμακα για να καταφέρει να κοιμηθεί.

Η κατάστασή της έχει τσακίσει την οικογένειά της. «Θέλω απεγνωσμένα να τη βοηθήσω, αλλά δεν υπάρχει τίποτα. Θα την πήγαινα μέχρι την Αμερική αν χρειαζόταν», λέει ο πατέρας της, Τζιμ, πρώην ποδοσφαιριστής. Η μητέρα της προσθέτει με απόγνωση πως δεν υπάρχει καμία κατεύθυνση και καμία επαρκής υποστήριξη από το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

«ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΚΟΠΩΣΗ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ. ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ, ΝΙΩΘΕΙΣ ΣΑΝ ΝΑ ΑΠΕΧΕΙΣ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ».

Γιατί η στάση της αθλήτριας μας εμπνέει

Η Dobbin αναγκάζεται να εκπαιδεύει η ίδια τους γιατρούς για την πάθησή της. Η αδελφή της, Fay, η οποία θα τρέξει σε μαραθώνιο για να συγκεντρώσει χρήματα για έρευνα, παρομοιάζει την κατάσταση με πένθος: «Ανησυχώ διαρκώς. Τι θα γίνει αν δεν βελτιωθεί ποτέ;»

Όσο για το μέλλον της, η αθλήτρια διαβλέπει πως είναι πολύ ζοφερό. Μοναδική αχτίδα ελπίδας είναι το γεγονός ότι λόγω της Long Covid (η οποία έχει σημαντική επικάλυψη συμπτωμάτων), η ιατρική κοινότητα έχει αρχίσει να δραστηριοποιείται και να χρηματοδοτεί την έρευνα.

«Μιλάω ανοιχτά γιατί έχω ένα μικρό βήμα και οι αθλητές γίνονται πιο εύκολα πιστευτοί από τον μέσο άνθρωπο. Πολλοί ασθενείς ακούνε ότι είναι απλώς τεμπέληδες. Εμένα με πιστεύουν, γιατί ποιος αθλητής θα σταματούσε ξαφνικά έπειτα από 20 χρόνια; Νιώθω ότι έχω χρέος να μιλήσω για εκείνους».