ΣΠΥΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΠΑΣΧΙΖΕΙΣ ΤΟΣΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕΚΟΡ GUINNESS;

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος κολυμπά ασταμάτητα για δεκάδες ώρες, κυνηγώντας ρεκόρ Guinness και τα όρια σώματος και μυαλού. Τι είναι αυτό που τον ωθεί;

Στο γυμναστήριο που πηγαίνω είχα δει ένα παλικάρι που έκανε πολλές ασκήσεις προθέρμανσης. Δεν ήταν «φουσκωτός», ήταν φανερά πολύ δυνατός και αθλητής με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Τυχαία κάποια στιγμή τον είδα στην τηλεόραση, σε ένα τρέιλερ εκπομπής για εκείνον. Όταν συναντηθήκαμε πάλι στο γυμναστήριο, τον ρώτησα αν ήταν ο Σπύρος Χρυσικόπουλος, ο αθλητής υπεραποστάσεων που είχα δει. Μου απάντησε θετικά και κάναμε μια όμορφη συζήτηση γνωριμίας.

Ήταν περίεργο, όμως. Δεν μου φάνηκε «αλλόκοτος», όπως έχουμε στον νου μας ότι μάλλον είναι ένας άνθρωπος που κάνει τέτοια κοπιαστικά, επικίνδυνα και υπεράνθρωπα αθλητικά εγχειρήματα. Αθλούμενος εγώ σε όλη μου τη ζωή, με υπερβολές που με έχουν οδηγήσει σε 3 εγχειρήσεις και αμέτρητους τραυματισμούς, ξέρω καλά πόσο οδυνηρό και επικίνδυνο είναι να τεντώνεις το σχοινί της προσπάθειας.

Αναρωτήθηκα, λοιπόν, γιατί αυτό το παλικάρι κάνει τόσο τραβηγμένα πράγματα. Δεν φαίνεται αρκούντως «παλαβός» γι’ αυτά. Μετά όμως σκέφτηκα: και γιατί να μην ρωτήσω τον ίδιο; Αν του προτείνω και δεχτεί χωρίς να προσβληθεί, θα έχω την ευκαιρία να ακούσω τη δική του τοποθέτηση. Του πρότεινα και δέχτηκε με χαρά.

Από τις πολύωρες συζητήσεις που κάναμε –μία στην οποία μαγνητοφωνούσα ό,τι μου έλεγε και μία ακόμα μεγαλύτερη, πιο ελεύθερη συζήτηση, μαζί και με άλλους– θα μεταφέρω κυρίως εκείνα τα σημεία που σχετίζονται με το αρχικό ερώτημα: γιατί υποβάλλεις τον εαυτό σου σε αυτές τις αδιανόητες ταλαιπωρίες;

Μερικά από τα αθλητικά κατορθώματα του Σπύρου Χρυσικόπουλου

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος είναι αθλητής υπεραποστάσεων. Ο ίδιος ορίζει την υπεραπόσταση ως εκείνη πέρα από την οποία «το σώμα σου σε εγκαταλείπει και συνεχίζεις μόνο με τη δύναμη του μυαλού». Θα έπαιρνε όλο τον χώρο του άρθρου μόνο να αναφέρω όλα όσα έχει κάνει, γι’ αυτό θα παραθέσω μόνο τρία:

• Πρώτο ρεκόρ Guinness: η μεγαλύτερη παγκοσμίως απόσταση κολύμβησης σε 1 εβδομάδα (7 ημέρες). Τον Μάιο του 2021, στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ, κολύμπησε συνολικά 358,2 χιλιόμετρα. Για να το πετύχει αυτό κολυμπούσε σχεδόν 18–20 ώρες την ημέρα, με ελάχιστες παύσεις για φαγητό και ύπνο.
• Δεύτερο ρεκόρ Guinness: η μεγαλύτερη απόσταση κολύμβησης σε 48 ώρες. Τον Ιούλιο του 2025 στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ κατέρριψε το ρεκόρ, καλύπτοντας 151 χιλιόμετρα σε 48 ώρες.

Κολυμπώντας στην ανοιχτή θάλασσα, με χείλη πρησμένα από το αλάτι.

• Διαδρομή Ρόδος–Καστελλόριζο: Αυτό το εγχείρημα, αν και δεν καταγράφηκε ως ρεκόρ Guinness (λόγω των πολύπλοκων κανόνων για την ανοιχτή θάλασσα), θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους κολυμβητικούς άθλους παγκοσμίως. Τον Σεπτέμβριο του 2022 κολυμπούσε συνεχόμενα για 64 ώρες και 5 λεπτά. Ήταν μια απόσταση 124 χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή στον χάρτη, αλλά στην πραγματικότητα κολύμπησε πολλά περισσότερα χιλιόμετρα, λόγω του δυνατού κόντρα ρεύματος και της πορείας που άλλαζε διαρκώς λόγω καιρού. Η υποδοχή του στο Καστελλόριζο ήταν συγκινητική, με τους κατοίκους του ακριτικού νησιού να τον υποδέχονται ως ήρωα, καθώς το εγχείρημά του είχε και συμβολικό χαρακτήρα. Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος ένιωσε ότι ένωσε το αποκομμένο –λόγω της γεωγραφικής του θέσης– ακριτικό νησί με την υπόλοιπη Ελλάδα. Αυτό ήταν ο λόγος που επέλεξε τη συγκεκριμένη διαδρομή.Τα ισχυρά και απρόβλεπτα ρεύματα που επικρατούν στην περιοχή δεν δυσκόλεψαν μόνο τον ίδιο, αλλά και το σκάφος συνοδείας. Ο αθλητής δεν είχε δικαίωμα καν να αγγίξει το σκάφος, έπαιρνε μόνο κάτι για να πιει και να φάει ελάχιστα με ένα κοντάρι, που κατέληγε σε ένα μικρό καλάθι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η παρατεταμένη έκθεση στο θαλασσινό νερό, η οποία προκάλεσε πρήξιμο στη γλώσσα και τον λαιμό του, πρόβλημα που κράτησε για μέρες, κάνοντας την κατάποση τροφής και νερού εξαιρετικά επίπονη. Λόγω της τρομερής κόπωσης και της έλλειψης ύπνου, ο Σπύρος Χρυσικόπουλος βίωσε και έντονες παραισθήσεις μέσα στο νερό.

Σε κάποια εγχειρήματά του ο Σπύρος Χρυσικόπουλος αναγκάστηκε να διακόψει την προσπάθεια. Σε ένα από αυτά έπεσε σε κοπάδι με τσούχτρες. Η επαφή μ’ αυτές δεν του προκάλεσε μόνο δερματικά προβλήματα, αλλά και εμετό. Σε ένα άλλο, κάποιο ψάρι ή ψάρια τον δάγκωναν διαρκώς σε διάφορα σημεία του σώματος, τη νύχτα, στα σημεία που έρχονταν σε επαφή με το πλαγκτόν, το οποίο λαμπύριζε στο σκοτάδι.

Λίγα ακόμα στοιχεία για τον Σπύρο Χρυσικόπουλο

Δεν ήθελε το σχολείο. Αργότερα ανακάλυψε πως οι δυσκολίες του σχετίζονταν και με πρόβλημα δυσλεξίας. Δεν του άρεσε επίσης να μαθαίνει αποστηθίζοντας για εξετάσεις χωρίς να κατανοεί.

Πάντα ήταν αθλητικός. Όχι τόσο με τα ομαδικά αθλήματα, όσο με εκείνα της ατομικής προσπάθειας. Οι γονείς του δεν ήταν αθλητές και δεν πήρε από εκείνους την αθλητική ώθηση. Αντίθετα, ο Σπύρος έβαλε και τη μητέρα του στην άθληση, αργότερα.

«Η ΚΟΥΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΤΑΠΕΙΝΟ. ΑΥΤΟ ΝΙΩΘΩ ΜΕΤΑ ΝΑ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΝΟΩ ΠΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΧΕΙ Η ΦΥΣΗ, ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ».

Όταν τον πρωτοπήγαν στο κολυμβητήριο, σταμάτησε μόλις έμαθε να κολυμπά, μην έχοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αργότερα στη θάλασσα, σε διακοπές, κατάλαβε ότι μπορούσε εύκολα να κάνει παρατεταμένη κολύμβηση και ότι επίσης του άρεσε και μπορούσε να κάνει τρέξιμο και ποδηλασία μεγάλων διαδρομών.

Κάποια στιγμή βλέποντας στην τηλεόραση έναν αθλητή να κάνει ένα δύσκολο πρόγραμμα στους κρίκους, σκέφτηκε πως αυτός ο γυμναστής ανήκει σε μια ομάδα ελάχιστων ανθρώπων που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Και θέλησε να μπει κι ο ίδιος σε μια τέτοια ομάδα λίγων ανθρώπων που μπορούν να κάνουν κάτι εξαιρετικό. Εκείνη την εποχή είδε κι ένα καλοφτιαγμένο βιβλίο για τα ρεκόρ Guinness και σκέφτηκε πως κάποια εποχή θα κάνει κάτι τόσο δύσκολο και μοναδικό. Και τα κατάφερε!

Σταχυολογώντας από τη συζήτησή μας

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος μού είπε ότι μετά από κάθε τέτοια προσπάθεια βγαίνει διαφορετικός άνθρωπος, καλύτερος. «Οι πολλές ώρες που πονάς μόνος σου σε ωθούν να επεξεργαστείς πάρα πολλά πράγματα για τον εαυτό σου, να σκεφτείς πιο καθαρά. Αλλά και πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις την κούραση και τον πόνο και να αποδείξεις στον εαυτό σου και τους γύρω σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις».

«ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΘΛΗΤΕΣ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΕ Ο,ΤΙ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ».

«Ενίοτε δημοσιογράφοι μου λένε, έχεις θυσιάσει πολλά πράγματα, δεν βγαίνεις σε μπαράκια, στερείσαι κ.λπ., κι εγώ αναρωτιέμαι: γιατί θεωρούμε αυτή τη ζωή φυσιολογική; Να βγω μέχρι αργά και να ξυπνήσω αργά την επομένη… Εγώ θέλω να κοιμηθώ νωρίς, να ξυπνήσω στις 4, να δω την ανατολή μέσα από το νερό. Ή να κάνω μια ολονύκτια προπόνηση. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του στόχο, βρίσκει το δικό του νόημα σε διαφορετικά πράγματα… Για μένα είναι τρόπος ζωής… Εγώ θέλω να έχω ένα στόχο για ένα εγχείρημα, να προετοιμάζομαι γι’ αυτό και να το καταφέρνω… Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας νιώθω πως είμαι εγώ υπεύθυνος και ικανός να τα καταφέρω, ανεξάρτητα από καιρό και συνθήκες. Δεν απευθύνομαι σε Θεό ζητώντας βοήθεια… Μετά την προσπάθεια, είτε έχω επιτύχει τον στόχο μου είτε όχι, η διαδρομή νιώθω να με έχει ταπεινώσει. Η κούραση και η δυσκολία με έχουν κάνει πιο ταπεινό. Αυτό νιώθω μετά να επεκτείνεται σε όλη μου τη ζωή. Γιατί κατανοώ πόση δύναμη έχει η φύση, πόσο εύκολα μπορεί να τσακιστείς από μια διαδρομή… Αυτά με κάνουν πιο οργανωτικό, πιο πειθαρχημένο, καλύτερο άνθρωπο πιστεύω…»

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος με τον υπογράφοντα, Στέλιο Κερασίδη.

«Αυτό που κάνω θεωρώ πως έχει νόημα και για άλλους ανθρώπους. Παρότι έχω δυσλεξία, έγραψα βιβλίο για παιδιά. Προσπαθώ να παρακινήσω ανθρώπους να ξεκινήσουν την άθληση. Δεν προτρέπω για μεγάλες αποστάσεις, αλλά για ό,τι είναι ικανός ο καθένας, για ό,τι του αρέσει. Σε ομιλίες που κάνω προσπαθώ να εμπνεύσω τους ανθρώπους για το περιβάλλον. Μιλάω για την οδική ασφάλεια. Τους λέω πως πριν αρχίσω την προπόνηση μαζεύω όλα τα σκουπίδια από την παραλία. Νομίζω ότι βάζω ένα λιθαράκι να γίνουν οι άνθρωποι καλύτεροι… Με τις υπεραποστάσεις δείχνω ότι τα όριά μας είναι πολύ παραπέρα, ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Δεν είμαστε όλοι για να γίνουμε αθλητές. Μπορείτε να κάνετε την υπέρβαση σε ό,τι σας αρέσει. Ακόμα και στον στόχο να μεγαλώσεις τα παιδιά σου μπορείς να είσαι καλύτερος».

Όσον αφορά στην απευθείας ερώτησή μου –και όχι υπαινιγμό– για ψυχαναγκαστική συμπεριφορά, ο Σπύρος Χρυσικόπουλος απάντησε: «Όσοι κάνουν κάτι τέτοιο σίγουρα είναι ψυχαναγκαστικοί. Να γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλουν… Μπορεί να είμαι ψυχαναγκαστικός στην καθημερινότητά μου, αλλά δεν το θεωρώ κάτι κακό, το ότι βρέξει χιονίσει θέλω να πάω να κάνω 15 χιλιόμετρα. Νομίζω ότι είμαι ψυχαναγκαστικός στα όρια του καλού. Φυσικά, ο άνθρωπος με τον οποίο είσαι μαζί πρέπει να σε κατανοεί και να το στηρίζει. Ακόμα όμως κι αν δεν με στήριζαν οι γονείς και η σύντροφός μου, αυτό θα με πείσμωνε ακόμα περισσότερο για να τα καταφέρω».

Το δικό μου συμπέρασμα

Ομολογώ πως από την επικοινωνία με τον Σπύρο δεν αποκόμισα την εντύπωση ενός ανθρώπου πιο «περίεργου» από τους περισσότερους ανθρώπους γύρω μας.

Έχω πειστεί (κι έχω ξαναγράψει) πως ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του σταυρό ύπαρξης και τις δικές του απολαβές στο μοναδικό ταξίδι της ζωής του. Ο καθένας από εμάς επιλέγει τους τρόπους και τους δρόμους που θα πορευτεί (σωστότερα ίσως, «επιλέγεται» ο ίδιος από τους τρόπους, υπό την έννοια ότι αντλεί ικανοποίηση από αυτό που μπορεί να κάνει καλά). Όλοι έχουμε προβλήματα ψυχολογίας που προσπαθούμε να διαχειριστούμε και υπαρξιακή αγωνία στον ένα ή στον άλλον βαθμό. Οι συγκεκριμένοι τρόποι και δρόμοι που παίρνει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή δεν είναι το κρίσιμο θέμα.

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος μετά τον τερματισμό του στο Καστελόριζο, πρησμένος από το αλάτι, μετά από 64 ώρες μέσα στο νερό.

Το πιο σημαντικό είναι ο άνθρωπος να καταφέρει να νιώθει καλά μ’ αυτά που κάνει και να χαίρεται τη διαδρομή στο ταξίδι της ζωής. Το να ωφελείς και να μη βλάπτεις –όπως έλεγε ο Ιπποκράτης– τους άλλους ανθρώπους-συνοδοιπόρους στη ζωή είναι επίσης μια συνθήκη που θα ευχόμουν να τηρείται. Ο Σπύρος φαίνεται να αντλεί ικανοποίηση από αυτό που κάνει, δεν βλάπτει κανένα, ενώ αποτελεί έμπνευση για τα νέα παιδιά, προκειμένου να αθλούνται και να προσπαθούν. Δεν φαίνεται να δικαιούται κανείς να τον υποψιάζεται ως πιο «περίεργο» από τον εαυτό του.

Σήμερα το πρωί, ένας φίλος (καθηγητής φιλοσοφίας) μου έγραψε:

«Μόλις τελείωσα με το κεφάλαιο 7… και αρχίζω το 8… Βρήκα στο διαδίκτυο μια σειρά από μουσικές… έβαλα να ακούγεται στο laptop ως μουσική υπόκρουση και συνεχίζω…»

Παιχνίδια για να υπάρχουμε, του απάντησα, και είπε: «Παίζουμε. Κι ακόμα υπάρχουμε. Ludo ergo sum (παίζω άρα υπάρχω)».

Ο Στέλιος Κερασίδης είναι φυσικός, Διδάκτωρ Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.