ΣΕ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΣΚΥΛΟ ΩΣ «ΑΜΕΣΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»

Δικαστής στη Νέα Υόρκη αναγνώρισε σκύλο ως «άμεση οικογένεια», ανοίγοντας νέο νομικό δρόμο για τα κατοικίδια και τις αποζημιώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι δεν περιμένω από κανέναν πολιτικό, δικαστή ή όποιον άλλον αξιωματούχο να μου πει πώς θα νιώθω για τους σκύλους μου. Αν δηλαδή, θα τους θεωρώ οικογένειά μου. Είναι η οικογένεια που επέλεξα, που άντεχα να συντηρήσω και να υποστηρίξω, βάσει των αμέτρητων φοβιών που είχε προλάβει να μου δημιουργήσει η ζωή τις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξης μου σε αυτόν τον πλανήτη.

Είναι το «ανήκειν» μου. Η γείωσή μου. Υπήρξαν φορές που έγιναν και ο λόγος που είχα να συνεχίσω να πορεύομαι σε αυτή τη ζωή.

Δεν περιμένω από κανέναν να αγαπά τους συγκατοίκους μου. Ωστόσο, απαιτώ από όσους λένε πως θέλουν να είναι στη ζωή μου να σέβονται τα θέλω μου – και το μεγαλύτερο θέλω που έχω είναι η συμβίωσή μου με αυτές τις ψυχές και η εξασφάλιση της ευζωίας τους.

Μπορείς να καταλάβεις τι πιστεύω –ή τι εύχομαι– για όσους κακοποιούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ζώα γενικότερα και ειδικότερα σκύλους. Όπως υποθέτω ότι καταλαβαίνεις πως το να «χάνω» έναν σκύλο με διαλύει όσο το να «χάνω» έναν άνθρωπο. Ίσως και περισσότερο. Και πριν σκεφτείς το προβλεπόμενο, να σου πω ότι όλα τα μέλη της άμεσης οικογένειας μου (αυτής που με έφερε στον κόσμο) πέθαναν πριν κλείσω τα 23.

Το ένστικτο επιβίωσης ήταν αυτό που με βοήθησε να συνεχίσω. Όταν πέθανε ο πρώτος μου σκύλος, η Κάρμα, η οποία στην ουσία με έσωσε (γιατί όταν τη βρήκα, δεν ήθελα ιδιαίτερα να ζω), είχα το παρεάκι της, τον Μπέμπη να με πάρει από το χέρι να συνεχίσουμε. Και την ημέρα που «έφυγε» ο Μπέμπης, με πήρε από το χέρι η Μισιρλού.

Όσοι λοιπόν, χρησιμοποιούν το ρήμα «ψόφησε» για το θάνατο του όποιου είδους, με ενημερώνουν με αυτόν τον τρόπο πως δεν υπάρχει λόγος να βρισκόμαστε – ούτε καν να είμαστε δυο γνωστοί. Κι αν κάποιος έκανε κάτι που θα στοίχιζε τη ζωή σκύλου μου, θα το πλήρωνε ακριβά. Ίσως στη μνήμη του κατοικίδιού μου να είχα αρκεστεί σε μια μήνυση, στην οποία θα τον κατηγορούσα για δολοφονία. Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να γινόμουν ακραία.

Εν πάση περιπτώσει, μάλλον σκέφτεσαι και ποιο δικαστήριο στον κόσμο θα με δικαίωνε. Υπάρχει απάντηση: αυτό της Νέας Υόρκης.

Εικονογράφηση: Ελένη Καστρινογιάννη

Ένας σκύλος δεν είναι «περιουσία», είναι οικογένεια

Το Supreme Court του «Μεγάλου μήλου» αποφάσισε ότι δικαιούται αποζημίωση για ηθική βλάβη λόγω ψυχικής οδύνης η συνοδός του Duke, ενός αξιολάτρευτου Ντάτσχουντ που σκοτώθηκε όταν τον πάτησε αυτοκίνητο. Ο οδηγός είχε παραβιάσει το STOP και μετά έστριψε και διέφυγε, αλλά τον είχαν «πιάσει» κάμερες.

«Η ΕΜΜΟΝΗ ΣΕ ΠΑΓΙΩΜΕΝΑ ΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ».

Η Nan Deblase, μητέρα του κηδεμόνα του Duke, έκανε βόλτα με το τετράποδο και το είδε να συνθλίβεται αβοήθητο, γεγονός που «την οδήγησε σε συναισθηματική δυσφορία που υπερβαίνει αυτό που γενικά αισθάνεται κανείς με την απώλεια απλής περιουσίας», όπως αναφέρει η New York Post.

Ο πρόωρος θάνατος του Duke –λίγους μήνες αφότου είχε συνοδεύσει τον κηδεμόνα του στο γάμο του, ντυμένος με ένα κομψό σμόκιν– καταγράφηκε σε βίντεο και δείχνει πώς η Νan περίμενε υπομονετικά πριν διασχίσει τον δρόμο.

Οι DeBlases κατέθεσαν μήνυση έναν μήνα αργότερα, αμφισβητώντας έναν «ξεπερασμένο» νόμο που επέτρεπε να μηνύσουν τον οδηγό μόνο για την αγοραία αξία του σκύλου, συν τα ιατρικά έξοδα – περίπου 2.000 δολάρια.

O δικαστής Aaron D. Maslow έκανε δεκτό τον ισχυρισμό της Nan για συναισθηματική δυσφορία, επειδή ήταν εκεί και ο Duke είχε λουρί. Την αρνήθηκε για τον κηδεμόνα του, από τη στιγμή που δεν ήταν παρών.

«Η εμμονή σε παγιωμένα νομικά προηγούμενα δεν ανταποκρίνεται πλέον στις σύγχρονες κοινωνικές αντιλήψεις για τα κατοικίδια», ανέφερε ο δικαστής. «Αυτό το Δικαστήριο δεν καταλαβαίνει γιατί ένα αγαπημένο κατοικίδιο συντροφιάς δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί άμεση οικογένεια, στο πλαίσιο του δόγματος της ζώνης κινδύνου υπό το πρότυπο γεγονότων που παρουσιάζουν οι ενάγοντες».

Θα ακολουθήσει δίκη για τον καθορισμό της αποζημίωσης.