ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ MANKEEPING

Όλο και περισσότερες γυναίκες δηλώνουν εξαντλημένες από τη «συναισθηματική εργασία» που απαιτείται για να μάθουν στους άντρες πώς να λειτουργούν στη σχέση.

Θα μπορούσε να είναι μία από τις αμέτρητες «έρευνες» που κυκλοφορούν κατά καιρούς με απώτερο σκοπό να κάνεις το κλικ στο site που τις δημοσιεύει, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και μια κοινή παραδοχή αμέτρητων γυναικών που βρίσκονται σε διαδικασία dating: Έχουν κουραστεί να κάνουν συναισθηματικό coaching στους άντρες – υποψήφιους συντρόφους. Έχουν κουραστεί, δηλαδή, να τους εξηγούν τι χρειάζονται οι ίδιες από τη σχέση, να προσπαθούν να βγάλουν άκρη με τα συναισθήματά τους και να αναλαμβάνουν εκείνες την πρωτοβουλία της επικοινωνίας και της εξέλιξης της σχέσης.

Υπάρχει, μάλιστα, και ένας συγκεκριμένος αγγλικός όρος που δημιουργήθηκε για την κατάσταση αυτή από την Angelica Ferrara, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Stanford: είναι το mankeeping –που θυμίζει το γνωστό «housekeeping»– υπονοώντας τον συναισθηματικό φόρτο εργασίας του να συντηρείς την κοινωνική και ψυχολογική ευεξία ενός άντρα.

Θυμίζει μάλιστα έναν άλλο κοινωνιολογικό όρο από τα 80s, το kinkeeping, ο οποίος αναφέρεται στο συνήθως αόρατο έργο των γυναικών που διατηρούν τη συνοχή της οικογένειας: οργανώνουν τα παιδικά πάρτι, θυμίζουν στα παιδιά να τηλεφωνήσουν στους παππούδες κ.ο.κ.

Το mankeeping είναι κάπως πιο αόρατο: Είναι αυτό που κάνει μια γυναίκα όταν αναλαμβάνει τα πλάνα του Σαββατοκύριακου ή των διακοπών και όταν δίνει στον άντρα οδηγίες για τη συμπεριφορά του στις διαπροσωπικές του σχέσεις (και μαζί της και με άλλους) όπως το πώς να παραστέκεται σε κάποιον όταν δεν είναι καλά ή πώς να ζητά συγνώμη.

Είναι όταν, για παράδειγμα, του εξηγείς πως όταν του στέλνεις ένα μήνυμα πρέπει κάποια στιγμή να σου απαντά – πάνω απ’ όλα για λόγους ευγένειας. Πως όταν φεύγετε από κάπου με ξεχωριστά αυτοκίνητα, θα σου άρεσε να σε συνοδεύσει στο δικό σου και ότι γενικά βοηθά τη σχέση να σου λέει πώς νιώθει για εσένα – όπως του λες κι εσύ.

Εικονογράφηση: Ελένη Καστρινογιάννη

Σχολιάζοντας τo φαινόμενο αυτό σε άρθρο, η ψυχολόγος Dr Gunjan Arya λέει: «Το mankeeping είναι το συναισθηματικά ανάλογο του να είσαι τεχνικός υποστήριξης, HR και life coach για τον σύντροφό σου, όλα μαζί σε έναν ρόλο και μάλιστα χωρίς να αμείβεσαι».

ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΩΝ SINGLE ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΤΣΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ COACHING ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ.

Κι αν όλα αυτά σου ακούγονται πολύ θεωρητικά – σαν κάτι που μόνο κάποιες γυναίκες θα κουτσομπόλευαν μεταξύ τους, επανερχόμαστε στην ερευνήτρια του Stanford και τη μελέτη της, που εξηγεί ότι ο κύριος λόγος που οι γυναίκες αφιερώνουν τόσες πολλές ώρες ανά εβδομάδα στις συναισθηματικές ανάγκες των αντρών είναι «η μείωση των κοινωνικών δικτύων τους».

Δεν είναι τυχαία τα στοιχεία του Survey Center of American Life, σύμφωνα με τα οποία το 15-20% των αντρών ηλικίας 25-40 ετών παραδέχονται ότι δεν έχουν πολύ στενούς φίλους για να μιλήσουν για προσωπικά ζητήματα.

Το ποσοστό αυτό, μάλιστα, φαίνεται να παραλληλίζεται με άλλα στοιχεία που δείχνουν πως οι άντρες αυτής της ηλικιακής ομάδας έχουν μειώσει σημαντικά το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ, τάση που συνδέεται με λιγότερες κοινωνικές συναθροίσεις.

Ο ψυχοθεραπευτής Dr Rohit Koliyot σχολιάζοντας τα στοιχεία αυτά λέει πως «όταν οι άντρες χάνουν αυτά τα βοηθητικά συναισθηματικά οικοσυστήματα, είτε “ξεφορτώνουν” στη σύντροφό τους τα συναισθηματικά βάρη τους –το στρες, το άγχος, αλλά και τη χαρά τους– είτε κλείνονται στον εαυτό τους και δεν μιλούν σε κανέναν. Και παρόλο που η συναισθηματική ευαλωτότητα είναι υπέροχη, το να γίνεται ένας μόνο άνθρωπος ολόκληρη το υποστηρικτικό σου σύστημα είναι μη βιώσιμο και συχνά άδικο».

ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ MANKEEPING ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι πολύ μεγάλο ποσοστό single γυναικών προτιμούν πλέον να παραμένουν έτσι (το Pew Research Center δημοσίευσε το 2020 μελέτη σύμφωνα με την οποία το 61% των single γυναικών λένε πως δεν ψάχνουν για σχέση), ενώ μιλώντας σε άρθρο 25χρονες κοπέλες το αιτιολογούν με φράσεις όπως: «Είναι δυνατόν να πρέπει να του εξηγήσω πώς να με παρηγορήσει όταν κλαίω ή πώς να είναι καλός σύντροφος;» και «Θα ζω με ένα αγόρι ή θα μεγαλώνω ένα αγόρι;»

«Αν η φροντίδα είναι μονόπλευρη, παύει να λέγεται αγάπη και λέγεται εργασία, και μάλιστα μη ανταποδοτική και πλήρους απασχόλησης». καταλήγει η Dr Arya. «Σκοπός δεν είναι να κάνουμε τους άντρες να νιώθουν άσχημα που αναζητούν ψυχική στήριξη. Αλλά να τους θυμίσουμε ότι αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να περιμένουν αποκλειστικά από τις γυναίκες που βρίσκονται στη ζωή τους. Η ευθύνη της συναισθηματικής τους εκπαίδευσης είναι αποκλειστικά δική τους και θα την πετύχουν χτίζοντας ουσιαστικές φιλίες, κάνοντας ψυχοθεραπεία, διαβάζοντας βιβλία για τις σχέσεις και όχι αποκλειστικά βασιζόμενοι στις συντρόφους τους, περιμένοντας να τους κάνουν την περίληψη όλων των παραπάνω.

»Για τις γυναίκες, από την άλλη, όλα αυτά σημαίνουν ότι πρέπει να βάζουν όρια. Σημαίνει να αναγνωρίζουν πως το να είναι συναισθηματικά διαθέσιμες για τους άντρες δεν σημαίνει να γίνονται συναισθηματικά εκμεταλλεύσιμες. Γιατί αγάπη σημαίνει αμοιβαιότητα, όχι συναισθηματικό management».