ΤΟ DUSKING ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Το dusking είναι η ρουτίνα που ξέχασες ότι χρειάζεσαι. Οι Ολλανδοί έρχονται να στη θυμίσουν, γιατί θα σε βοηθήσει να διώξεις την ένταση της μέρας.

Πες μου τι κάνεις μόλις το ρολόι δείξει 5, 6, 7 και φύγεις από τη δουλειά σου. Μήπως στο τέλος της εργασιακής σου μέρας κατευθύνεσαι βιαστικά προς το σπίτι; Μήπως την ώρα που ο ουρανός αρχίζει να σκοτεινιάζει αποσύρεσαι στα ενδότερα του οίκου σου, ανάβεις τα φώτα και χάνεσαι μπροστά σε μια οθόνη ή ξεκινάς μια δεύτερη «βάρδια» για να καλύψεις εκκρεμότητες;

Αν η απάντηση είναι «ναι», δεν είσαι μόνος. Αλλά, όπως πιθανότατα έχεις ήδη νιώσει στο πετσί σου, αυτός δεν είναι τρόπος να κατεβάσεις ρυθμούς στο τέλος της ημέρας, ειδικά μιας ημέρας που κουβαλά άσχημες ειδήσεις, deadlines και μια μόνιμη αίσθηση βιασύνης.

Εδώ έρχεται το κίνημα με το όνομα «dusking» να σου θυμίσει πόσο μπορείς να ωφεληθείς κάνοντας το αντίθετο, βγαίνοντας έξω και παρατηρώντας τη σταδιακή μετάβαση από τη μέρα στη νύχτα. Αν και η παρακολούθηση του ηλιοβασιλέματος δεν είναι κάτι καινούργιο, φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει να εκτιμούμε τη μικρή αυτή συνήθεια, κάτι που ίσως να μας στοιχίζει περισσότερο από όσο νομίζουμε.

Το καλό είναι ότι δεν χρειάζεσαι κάτι περίπλοκο. Αρκεί ένα σημείο για να καθίσεις, όπως ένας βράχος στον Υμηττό, και, ιδανικά, μια θέα που να μην αποτελείται αποκλειστικά από τσιμέντο.

Πώς να εφαρμόσεις στην πράξη το «dusking»

Όπως εξηγούν οι Jenny Hall, αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτιστικής Γεωγραφίας, και Brendan Paddison, καθηγητής Πολιτιστικής Γεωγραφίας στο Πανεπιστήμιο York St John, στην ουσία παρακολουθείς το φως της μέρας καθώς αρχίζει να υποχωρεί, προσέχεις τις αλλαγές στα χρώματα του ουρανού, ακούς τους ήχους της φύσης που μεταμορφώνονται και αντιλαμβάνεσαι τους ήπιους ρυθμούς που σηματοδοτούν το κλείσιμο της μέρας. Με άλλα λόγια, προσέχεις όσα συμβαίνουν το σούρουπο.

Στην πράξη, δίνεις χρόνο στον εαυτό σου για να δει το ηλιοβασίλεμα όχι βιαστικά, αλλά συνειδητά, και αποκτάς έναν τρόπο επανασύνδεσης με τους φυσικούς ρυθμούς.

iStock

Τι σηματοδοτεί η δύση του ήλιου

Σε πολλούς πολιτισμούς, το σούρουπο είναι ένα όριο, μια μετάβαση από τη δραστηριότητα στην ανάπαυση, από την εργασία στην ιδιωτικότητα του σπιτιού, από το φως στο σκοτάδι. Είναι η στιγμή που αλλάζουν οι κοινωνικοί ρυθμοί και μαζί τους, δυνητικά, οι εσωτερικοί μας ρυθμοί. Αυτές οι ενδιάμεσες στιγμές δημιουργούν χώρο για παρατήρηση και στοχασμό.

Παράλληλα, το σούρουπο σηματοδοτεί ένα ιδιαίτερο σημείο στον καθημερινό κύκλο της φύσης. Πολλά είδη γίνονται δραστήρια ακριβώς αυτή την ώρα. Νυχτερίδες βγαίνουν από τα καταφύγιά τους για να κυνηγήσουν, σκόροι και άλλα νυκτόβια έντομα αρχίζουν να πετούν, θηλαστικά όπως ελάφια, αλεπούδες και σκαντζόχοιροι εμφανίζονται για να τραφούν. Η συμπεριφορά των ζώων αλλάζει αισθητά σε αυτές τις μεταβατικές χρονικές ζώνες.

Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΣΤΟ ΦΩΣ, ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΒΟΗΘΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΟΤΙ Η ΗΜΕΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ.

Τι κερδίζεις με το «dusking»

Η καθημερινότητά μας είναι βυθισμένη σε ψηφιακές συσκευές και εφαρμογές και ο εγκέφαλός μας δέχεται ασταμάτητα ερεθίσματα που τον διεγείρουν. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το να αφιερώσεις λίγα λεπτά για να κοιτάξεις τον ουρανό μπορεί να λειτουργήσει αποσυμπιεστικά. Η ιδέα πίσω από το dusking ευθυγραμμίζεται με μελέτες που δείχνουν ότι ακόμη και μια σύντομη εστίαση στο φυσικό περιβάλλον μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση ευεξίας και να μειώσει τα επίπεδα στρες. Η παρατήρηση των αλλαγών στο φως, στον ήχο και στην ατμόσφαιρα βοηθά το σώμα να αντιληφθεί ότι η ημέρα ολοκληρώνεται.

Σε σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Πάρκο North York Moors, οι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι, περπατώντας στο λυκόφως ή ακόμη και στο σκοτάδι, έγιναν πιο ευαίσθητοι στις μυρωδιές και στους ήχους της φύσης.

iStock

Ένας κόσμος υπερβολικά φωτεινός

Τον τελευταίο αιώνα, οι τόποι όπου μπορεί κανείς να βιώσει πραγματικό σκοτάδι έχουν μειωθεί δραματικά, κυρίως λόγω της αυξανόμενης χρήσης τεχνητού φωτισμού σε σπίτια, δρόμους και κτίρια γραφείων. Σήμερα, μόλις το 10% των ανθρώπων στο δυτικό ημισφαίριο ζει σε περιοχές με πραγματικά σκοτεινό ουρανό, χωρίς ή με ελάχιστη φωτορύπανση, ενώ ο αριθμός εκείνων που μπορούν να δουν τον Γαλαξία μειώνεται διαρκώς.

Οι προηγούμενες γενιές ήταν πολύ πιο εξοικειωμένες με την κίνηση σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Χρησιμοποιούσαν τις αισθήσεις τους για να προσανατολιστούν, να κινηθούν, να αντιληφθούν το περιβάλλον μετά τη δύση του ήλιου. Σήμερα, αυτή η αισθητηριακή γνώση μοιάζει να χάνεται μέσα σε έναν κόσμο που είναι σχεδόν μόνιμα φωτισμένος.