ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟ ΝΑ ΘΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Ή αντίστροφα: Το πρόβλημα του να μη θες να είσαι κυρίαρχος στο κρεβάτι. Γιατί ναι, η έρευνα δείχνει ότι η ανισορροπία δυνάμεων μπορεί να είναι πρόβλημα.

Τα παιχνίδια κυριαρχίας και υποταγής στο κρεβάτι δεν είναι κάτι νέο. Δεν πρόκειται για μόδα ούτε για κάποια μη υγιή σεξουαλική επιλογή. Είναι ένα φαινόμενο που διέπει ούτως ή άλλως τις ανθρώπινες σχέσεις –ιστορικά οι σχέσεις εξουσίας έχουν διαμορφώσει τόσο την κοινωνική δομή όσο και την αλληλεπίδραση των δύο φύλων–, ενώ στη σύγχρονη εποχή δημιουργεί μια συνθήκη με ζητούμενο την απόλαυση ανεξαρτήτως φύλου.

Η απάντηση στο γιατί κανείς να θέλει να είναι είτε κυρίαρχος είτε υποτακτικός στο σεξ έχει πολλές προεκτάσεις: Η κυριαρχία δημιουργεί την αίσθηση της δύναμης και του ελέγχου, ενώ η υποταγή μπορεί να προσφέρει στο άτομο ανακούφιση και ασφάλεια.

Πρόσφατη έρευνα έδειξε, μάλιστα, ότι όσο η κοινωνική τους δύναμη αυξάνεται, οι γυναίκες τείνουν να διεγείρονται από σαδιστικά στοιχεία (π.χ. το να προκαλούν πόνο σε κάποιον), ενώ οι άντρες να διεγείρονται από τον μαζοχισμό (δηλαδή, το να βιώνουν πόνο). Σε κάθε περίπτωση, οι τάσεις αυτές πηγάζουν τόσο από προσωπικές εμπειρίες, όσο και από κοινωνικούς παράγοντες ή πολιτισμικές προσδοκίες στις οποίες καθένας επιδιώκει να συμμορφωθεί ή να πάει κόντρα.

Είναι, όμως, η επιβολή ή η αποδοχή ισχύος αυτό που πραγματικά προσφέρει πληρότητα στη σεξουαλική σχέση σου;

Οι υγιείς σεξουαλικές δυναμικές δεν απαιτούν έναν μόνο κυρίαρχο

Αρκετές μελέτες τα τελευταία χρόνια έχουν διερευνήσει σε βάθος τις δυναμικές στις σεξουαλικές σχέσεις και το πότε προσφέρουν πραγματική ικανοποίηση. Τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγουν οι ερευνητές φαίνεται να συγκλίνουν σε μία ιδέα που μοιάζει κάπως να ανατρέπει όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΠΑΡΑΜΕΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ. Ο ΜΗ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ.

Ενώ οι ψυχοσεξουαλικοί θεραπευτές μέχρι πρότινος επεσήμαναν ότι η κυριαρχία του ενός και η υποταγή του άλλου μπορεί να προσφέρουν όχι μόνο ικανοποίηση αλλά και σύνδεση ανάμεσα στους δύο, εφόσον υπάρχει ένα κοινά αποδεκτό «συμβόλαιο» μεταξύ των συντρόφων που διέπεται από καλή επικοινωνία και συναίνεση,  η πραγματικότητα στις πολύ στενές, μακροχρόνιες σχέσεις μοιάζει να είναι διαφορετική.

Απαντώντας σε λεπτομερή ερωτηματολόγια, οι συμμετέχοντες που βιώνουν τέτοιου είδους ερωτικές σχέσεις αποκαλύπτουν ότι συχνά ο σύντροφος που προτιμά να είναι κυρίαρχος ικανοποιεί τις δικές του σεξουαλικές επιθυμίες παραμελώντας τον άλλο, ενώ ο σύντροφος που δεν έχει τάσεις κυριαρχίας μπορεί να νιώθει αναγκασμένος να συμμορφώνεται με ανεπιθύμητες σεξουαλικές δραστηριότητες.

Εικονογράφηση: Ελένη Καστρινογιάννη

Φαίνεται, δηλαδή, πως η αίσθηση ισχύος σε μία σχέση προάγει τη σεξουαλική αυτοπεποίθηση – που είναι, βέβαια, κάτι θετικό. Αλλά το να αντιλαμβάνεται κανείς τον έτερο σύντροφο ως τον ισχυρό ενισχύει την επιθυμία του να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, ακόμα κι αν δεν απαιτείται από εκείνον κάτι τέτοιο.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι στις σχέσεις αυτές λαμβάνουν χώρα δύο διαφορετικές διαδικασίες: Η μία είναι η «ισχύς του δρώντος», δηλαδή η αίσθηση επιρροής του ατόμου, που δημιουργεί σεξουαλική αυτοπεποίθηση και την άνεση να πει «όχι» όταν νιώθει έτσι. Η άλλη είναι η «αντιληπτή ισχύς του συντρόφου», δηλαδή η άποψη του ενός για την κυριαρχία του άλλου, που τον παρακινεί να προσαρμόζεται και να συμβιβάζεται στις ανάγκες του.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥΣ.

Το αποτέλεσμα, στη δεύτερη περίπτωση, είναι το υποτακτικό άτομο να συμβιβάζεται στη σεξουαλική δραστηριότητα, συχνά καταπιέζοντας τις δικές του επιθυμίες, και να συμφωνεί σε σεξουαλικές πρακτικές που ίσως να μην επιθυμεί πραγματικά για να αποφύγει να έρθει σε ρήξη με τον/τη σύντροφο που έχει κυρίαρχο ρόλο. Οι ερευνητές τονίζουν ότι σύμφωνα με τα στοιχεία αυτό δεν συμβαίνει λόγω πίεσης του κυρίαρχου συντρόφου, αλλά λόγω έλλειψης προσωπικής πρωτοβουλίας.

Πόση ικανοποίηση μπορεί να φέρει αυτό; Οι επιστήμονες που διεξήγαγαν τις μελέτες αναφέρουν σε άρθρο πως όταν οι άνθρωποι δεν έχουν δύναμη στις σχέσεις τους, όταν δηλαδή αισθάνονται ανίκανοι να επηρεάσουν τον σύντροφό τους, είναι πιο πιθανό να περιορίσουν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες. Έτσι μπορεί να μην παίρνουν πρωτοβουλίες για σεξ, να μην εκφράζουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες, ενώ είναι πιο πιθανό να συμμετέχουν σε σεξουαλικές δραστηριότητες που δεν επιθυμούν πραγματικά. Ωστόσο, η σεξουαλική αναστολή και συμμόρφωση υπονομεύουν την υγεία και την ευημερία των ανθρώπων, ενώ περιορίζουν και την ανάπτυξη ικανοποιητικής σύνδεσης στις σχέσεις.

It takes two…

Οι επιστήμονες καταλήγουν στο ότι η υγιής σεξουαλική δυναμική δεν αφορά την κυριαρχία ενός ατόμου έναντι ενός άλλου. Αντίθετα, οι πιο ικανοποιητικές αλληλεπιδράσεις φαίνεται να συμβαίνουν όταν και τα δύο άτομα αισθάνονται ότι έχουν επιρροή μέσα στη σχέση. Αυτή η αμοιβαία ισχύς τούς επιτρέπει να διεκδικούν τις δικές τους επιθυμίες, φροντίζοντας ταυτόχρονα τις ανάγκες του συντρόφου τους. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο, «η έρευνα υποστηρίζει την άποψη ότι οι δυναμικές της ισότητας, όπου και τα δύο μέρη ασκούν ισχύ, παράγουν καλύτερα αποτελέσματα από τους άκαμπτους ή αντικρουόμενους έμφυλους ρόλους».