ΕΦΑΓΑ GHOSTING ΑΠΟ ΦΙΛΗ – ΚΑΙ ΒΡΗΚΑ 7 ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ

Η εξαφάνιση ενός φίλου ή μιας φίλης χωρίς εξηγήσεις συνοδεύεται από ένα ιδιότυπο πένθος με ενοχή, ντροπή και πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Μπορούν επτά πιθανά σενάρια για το ghosting να δώσουν τις απαντήσεις που δεν πήραμε ποτέ;

Η Ρωγμή μια μέρα εξαφανίστηκε. Το είχε ξανακάνει στο παρελθόν, για να επανεμφανιστεί μερικούς μήνες αργότερα, ίσως έναν ολόκληρο χρόνο, και να μου εξηγήσει πως μια προσωπική περιπέτεια –μια σεξουαλική παρενόχληση– την είχε απομακρύνει από τον περισσότερο κόσμο. Η δεύτερη φορά, ωστόσο, θα ήταν η φαρμακερή· η φίλη μου η Ρωγμή –που τη βαφτίζω έτσι κρατώντας το αρχικό του πραγματικού ονόματός της– έριξε μαύρη πέτρα πίσω της, αφήνοντας για ενθύμιο μια βαθιά ρωγμή στην εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.

Έχουν περάσει κοντά στα 10 χρόνια απ’ όταν αποφάσισε να βγει από τη ζωή μου οριστικά και αμετάκλητα, κυρίως απροειδοποίητα και χωρίς εξηγήσεις. Στο τελευταίο της μήνυμα, μου ευχόταν τα καλύτερα για την επιστροφή μου στην Αθήνα, για τη νέα ζωή στο σπίτι που είχα μόλις νοικιάσει, καταλήγοντας πως περιμένει πρόσκληση για να με επισκεφτεί και να πούμε τα νέα μας πίνοντας μπίρες. Η πρόσκληση εστάλη –«το σπίτι μου για σένα είναι πάντα ανοιχτό»– μα απάντηση δεν ήρθε ποτέ, ούτε στην κλήση που ακολούθησε μέσα στην εβδομάδα. Άραγε, ένα répondez s'il vous plaît (RSVP) σ’ εκείνο το SMS θα είχε κάνει τη διαφορά;

Δεν ξέρω τι κάνει σήμερα, πού βρίσκεται, αν είναι καλά ή ευτυχισμένη. Δεν έχω ρωτήσει κοινούς γνωστούς και η ίδια φρόντισε να χάσω τα ψηφιακά της ίχνη. Κάποια στιγμή, δύο ή τρία χρόνια πριν, μου φάνηκε πως την είδα τυχαία σε κάποιο μετρό, αν δεν με ξεγέλασε μια απλή ομοιότητα. Άλλωστε, κάπως θα έχει αλλάξει με τα χρόνια, δεν μπορεί. Εδώ άλλαξε σε μία νύχτα και έγινε από φίλη άγνωστη ή, καλύτερα, φάντασμα.

Το ghosting των φίλων σε ρίχνει στο κενό

Το ghosting πονά, μάλλον αρκετά για να τη βαφτίσω τόσο μελοδραματικά Ρωγμή. Και πώς να την έλεγα; Ριπή, σαν να την πήρε ο άνεμος ή Ρήξη, όταν ρήξη δεν υπήρξε ποτέ; Έμεινα με την απορία τι κακό μπορεί να είχα κάνει άθελά μου, μ’ ένα τεράστιο ερωτηματικό ή, όπως γράφει η δημοσιογράφος και συγγραφέας Anneli S. Rufus, σαν να με έσπρωξαν σε άγρια ελεύθερη πτώση:

«Σαν να μας έριξαν από το αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο, να στροβιλιζόμαστε στο κενό, να μην αναγνωρίζουμε πια τα σημεία αναφοράς, να αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος, γιατί σίγουρα εμείς φταίξαμε. Πάντα έτσι γίνεται. Αυτό που ήμασταν όσο μας αγαπούσαν έχει χαθεί. Ό,τι κι αν σφυρηλάτησε τον δεσμό μας –γέλια; μυστικά;– έγινε αέρας, αόρατο, μια ιστορία που διαγράφηκε. Η εξαφάνισή τους δεν διαψεύδει μόνο την αξία μας αλλά, σε κάποιο βαθμό, και την ίδια μας την ύπαρξη», λέει η Rufus.

Εικονογράφηση: Ελένη Καστρινογιάννη

Έχω ως αρχή να μην αφήνω ποτέ τον άλλον με ερωτηματικά. Μια εξήγηση ή ένα μισόλογο, κι ας είναι το μεγαλύτερο ψέμα που έχεις σκαρφιστεί στη ζωή σου, είναι καλύτερο από το τίποτα. Πίστευα πως τέτοια πράγματα αφορούσαν αποκλειστικά τη σφαίρα των ερωτικών και τις πρόσκαιρες φιλικές γνωριμίες, όπου μια εξαφάνιση θα έκανε μικρότερη εντύπωση. Εκεί, λέει η Rufus, την υποψιάζεσαι από νωρίς τη δουλειά ή θα σου στοιχίσει λιγότερο. Στον αντίποδα, το ghosting από φίλους είναι βασανιστικό.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ GHOSTING, ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΕΦΥΓΕ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟ ΜΗΠΩΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΦΙΛΟΥΣ.

«Θέλουμε απαντήσεις, αλλά και δεν θέλουμε. Αν τους ρωτήσουμε γιατί μας άφησαν, θα πουν ότι έχουμε αλλάξει; Ότι τώρα είμαστε βαρετοί, γελοίοι, προσβλητικοί, αηδιαστικοί; Αγχώδεις, εμμονικοί, καταθλιπτικοί; Τι “ακίνδυνο” θα μπορούσαν, άραγε, να πουν;» παρατηρεί η ειδικός αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να ήταν εκείνοι που άλλαξαν ή κάπως να τα έφερε η ζωή έτσι και συνεχίζει: «Θα τους ρωτήσουμε; Το να ρωτήσεις μοιάζει με ικεσία για να ακούσεις άσχημα νέα από κάποιον που πιστεύει ότι δεν αξίζεις πια να στα πει».

7 πιθανές εξηγήσεις για το ghosting από φίλους

Γράφοντας για τους φίλους που γίνονται φαντάσματα, η Rufus αναφέρεται σε επτά πιθανά σενάρια πίσω από την εξαφάνισή τους.

1. Περνά κάτι πολύ επώδυνο για να το μοιραστεί (ακόμη και μαζί σου). Κάποιες καταστάσεις, όπως ένας εθισμός, μοιάζουν πολύ σκοτεινές ή τρομακτικές για να τις εκμυστηρευτεί κανείς.
2. Ένα τραυματικό γεγονός τον «άλλαξε». Μερικές φορές, ένα νέο τραύμα ή κάποιο παλιό που ξύπνησε μπορεί να κάνει τον άνθρωπο άλλον από εκείνον που δημιούργησε τη φιλία στην αρχή.
3. Τον κατάπιε η ζωή. Κάποιοι άνθρωποι αποσύρονται κοινωνικά όταν νιώθουν τη ζωή με τις υποχρεώσεις της να τους πνίγει.
4. Έχεις αλλάξει. Ίσως δεν γίνεται αντιληπτό, μα είναι συχνό αυτό που είδε ο άλλος σε εμάς και του ταίριαξε να έχει παραχωρήσει τη θέση του σε κάτι άλλο, κουραστικό ή απλώς ξένο.
5. Έχει αλλάξει εκείνος. Μπορεί απλώς να βρήκε καινούργια ενδιαφέροντα ή μια νέα παρέα. Η παλιά κόλλα μιας φιλίας δεν εγγυάται ισόβια αποτελέσματα.
6. Σε έχει ξεπεράσει. Ενδεχομένως μια νέα φάση ζωής να τον έκανε να κλείσει την πόρτα σε παλιές φιλίες, χωρίς να φταίει κανείς.
7. Του θυμίζεις ποιος δεν θέλει να είναι πια. Πονάει, μα θα μπορούσαμε να του θυμίζουμε μια εκδοχή του εαυτού του που προσπαθεί να αφήσει πίσω.

Καταδικασμένοι να κατηγορούμε τον εαυτό μας

Ξεκαθάρισε τα συναισθήματά σου, αναζήτησε στήριξη, γράψε το δικό σου τέλος της ιστορίας... Οι συμβουλές για τη διαχείριση του ghosting από τους φίλους μοιάζουν σχεδόν παιδικές, χωρίς να αμφισβητώ τα πιθανά τους οφέλη. Για να το ελαφρύνω, θα προσέθετα μία ακόμα: τη χρήση ενός πίνακα Ouija (Γουίτζα), του ξύλινου με τα γράμματα που χρησιμοποιούν στις επικλήσεις πνευμάτων, μήπως και έτσι έδιναν κάποια απάντηση οι φίλοι-φαντάσματα.

Κατά τ' άλλα, όπως λέει η Rufus, «τι είναι αυτή η δυστυχία; Τι είναι αυτή η ελεύθερη πτώση με ταχύτητα φωτός; Είναι ένα πένθος με μυστικά συστατικά».

Στην περίπτωση των φίλων που εξαφανίζονται μαγικά, υπάρχει άρνηση και απόγνωση αλλά όχι φυσικός θάνατος. «Έφυγε, "πέθανε" για εμάς, ενώ παραμένει ζωντανός για τους άλλους. Κάτι σε εμάς τον "σκότωσε", συναισθηματικά, στη φιλική μας σχέση. Αυτό μας κάνει να νιώθουμε σαν εγκληματίες».

«Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΧΕΙ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ ΝΑ ΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ· ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ».

Πέρα από την ενοχή, υπάρχει και η ντροπή που μας διέφυγε ότι κάτι πήγαινε λάθος, που ήμασταν τόσο αφελείς, κι έπειτα ο φόβος να μείνουμε χωρίς φίλους.

Μου πήρε κάποιο διάστημα να αποτινάξω το βάρος της ευθύνης για την εξαφάνιση της Ρωγμής. Το «μάτια που δεν βλέπονται» επιβεβαίωσε τη θεραπευτική δύναμη του χρόνου. Όμως, γιατί επέτρεψα στον εαυτό μου να το κουβαλήσει για τόσο; «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει εξελιχθεί να υποθέτει το χειρότερο· λέγεται αρνητική μεροληψία», λέει η Rufus και εξηγεί πως είμαστε καταδικασμένοι να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Κι αφού είναι έτσι, μήπως τουλάχιστον να μαθαίναμε να επισκευάζουμε τις ρωγμές;