ΜΑΡΤΥΡΙΑ: «ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΟΚΑΚΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

Η 16η Μαΐου είναι η παγκόσμια ημέρα ευαισθητοποίησης για την κοιλιοκάκη. Τι σημαίνει στην πράξη η διάγνωση για έναν δραστήριο άνθρωπο και ποιες ανατροπές, αλλά και νέες ισορροπίες φέρνει; Η Ντέπη Παπάζογλου, εμπορική διευθύντρια του ομίλου της 24Media, αφηγείται το δικό της ταξίδι με τη νόσο και την «πειθαρχημένη» ζωή της με αυτή, τα τελευταία 15 χρόνια. Χωρίς διδακτικά μηνύματα. Με απόλυτη ειλικρίνεια.

Έτυχε η ζωή μου σε μία μέρα να αλλάξει για πάντα. Όχι δραματικά, ούτε εντυπωσιακά, ούτε κι ευχάριστα όμως. Το 2012, ένα κενό μαλλιών στο κεφάλι μου, στο μέγεθος του 50λεπτου ήταν η εκκίνηση. Γυροειδής αλωπεκία που εξαπλώθηκε σε όλο μου σχεδόν το κεφάλι και το σώμα. Εν μέσω αγωνίας και κακής ψυχολογίας, έκανα δεκάδες εξετάσεις για να ακούσω τη διάγνωση. Κοιλιοκάκη.

Δεν ήξερα τι είναι και, για να είμαι ειλικρινής, δεν μου άρεσε καν η λέξη. Μου ακουγόταν πάρα πολύ σκληρή, κενή. Γυροειδής αλωπεκία και κοιλιοκάκη λοιπόν και μαζί αναιμία, Hashimoto και πλήρης αβιταμίνωση. Μετά, ήρθε η ενημέρωση σχετικά με την κοιλιοκάκη μέσα σε μία φράση: «Ντέπη, απαιτείται πλήρης αποχή από τη γλουτένη, ακόμη κι από όπου υπάρχουν ίχνη αυτής». Αρχικά έτρωγα μόνο φρούτα και λαχανικά, προκειμένου να είμαι βέβαιη ότι δεν θα τραφώ με αυτό που για τον οργανισμό μου ήταν δηλητήριο. Διάβαζα καθημερινά, ίσως και περισσότερο από όσο είχα διαβάσει για να δώσω Πανελλήνιες. Τι είναι γλουτένη, πού εντοπίζεται, ποια τρόφιμα επιτρέπονται, ποιες μάρκες... Ψώνιζα φαγητό από φαρμακεία, δεν έτρωγα έξω ποτέ και είχα τρομερά κακή ψυχολογία.

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Η παιδική ηλικία και η σχέση με το φαγητό

Από μικρό παιδί είχα θέματα με το φαγητό. Δεν έτρωγα ποτέ ιδιαίτερες ποσότητες, ήμουν εξαιρετικά αδύνατη και αυτό ήταν το σημείο ρήξης με τους γονείς μου. Ήμουν πάντα ως παιδί η Ντέπη που δεν έτρωγε. Το φαγητό ήταν ο εφιάλτης μου. Η αδυναμία και η έλλειψη ανάπτυξής μου όριζε όλη μου την καθημερινότητα στο σπίτι και στο σχολείο. Ήμουν πάντα η Ντέπη που έχει θέμα με το φαγητό. Πόσο τυχαίο να είναι που, μεγαλώνοντας, πυροδοτήθηκε αυτοάνοσο το οποίο συνδέεται με τη διατροφή, αναρωτιέμαι...

Η διάγνωση και η δύσκολη προσαρμογή

Όταν διαγνώστηκε το αυτοάνοσό μου, είχα μόλις γεννήσει το πρώτο μου παιδί. Ο γυναικολόγος μου θεωρούσε θαύμα το γεγονός ότι δεν απέβαλα με αδιάγνωστη κοιλιοκάκη. Ήμουν τυχερή. Μάλλον όχι. Ήμουν ευλογημένη.

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Ήταν δύσκολη η προσαρμογή. Χωρίς τη μαμά μου δεν θα τα κατάφερνα. Απαιτούσε πειθαρχία. Πειθαρχία σε περιβάλλοντα που σου εμφανίζουν ασταμάτητα μπροστά σου, αυτό που εσένα σου κάνει κακό. Είναι σα να είσαι ερωτευμένη με κάποιον, δεν σε θέλει κι έρχεται κάθε μέρα μπροστά σου με την πανέμορφη σύντροφό του. Αυτό είναι η γλουτένη για εμένα. Τη θέλω σαν τρελή και δεν μπορώ να την έχω.

Πώς μοιάζει σήμερα η καθημερινή ζωή με την κοιλιοκάκη

Στα οικογενειακά τραπέζια νιώθω τρόμο. Μήπως ένα ψωμί περάσει πάνω από το πιάτο μου ή κάποιος από την οικογένεια τσιμπήσει με το λερωμένο του πιρούνι το φαγητό μου... Τα επαγγελματικά τραπέζια με ζορίζουν, γιατί πάντα γίνομαι το επίκεντρο της συζήτησης. Επειδή λίγοι γνωρίζουν και οι περισσότεροι με θεωρούν υπερβολική.

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Αποφεύγω και τα επαγγελματικά ταξίδια, καθώς επιβαρύνεται πάντα κάποιος με την υποχρέωση να τρώω σωστά κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Γάμοι, βαφτίσια, διακοπές, μια ολοήμερη εκδρομή, ακόμη και μια απλή βόλτα στα μαγαζιά για μένα είναι ένα project προετοιμασίας φαγητού. Γλουτένη έχουν ακόμα και οι οδοντόκρεμες και τα κραγιόν – όσοι έχουν κοιλιοκάκη πρέπει να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες μάρκες.

ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΟΥ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΟΥΤΕΝΗ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ. ΤΗ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΩ!

«Δεν είμαι ελεύθερος άνθρωπος»

Ξέρετε, το δικό μου αυτοάνοσο δεν είναι τόσο επικίνδυνο για τη ζωή μου αν προσέχω, και η αλήθεια είναι ότι συνηθίζεται. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει εξελιχθεί πολύ η παραγωγή προϊόντων χωρίς γλουτένη. Η ζωή όσων από εμάς έχουμε κοιλιοκάκη είναι πολύ πιο εύκολη πλέον από ότι ήταν στο παρελθόν.

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Το δικό μου αυτοάνοσο έχει ένα χαρακτηριστικό που με ζορίζει από την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε μέχρι και σήμερα, 15 χρόνια μετά, στον ίδιο βαθμό. Και αυτό είναι η έλλειψη ελευθερίας. Δεν είμαι ελεύθερος άνθρωπος. Όχι με τον τρόπο που είναι όλοι οι υπόλοιποι. Δεν μπορώ να κινηθώ ελεύθερα σε κανέναν χώρο με φαγητό, ούτε καν στο σπίτι μου.

ΓΑΜΟΙ, ΒΑΦΤΙΣΙΑ, ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΜΙΑ ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΕΚΔΡΟΜΗ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ PROJECT ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ ΦΑΓΗΤΟΥ.

Πάντα ζω και κινούμαι λίγο σφιγμένη. Κι αν το ψωμί έχει πλησιάσει κάποιο σκεύος ή μια κουτάλα έχει ακουμπήσει κάπου απαγορευμένα πριν σερβιριστώ με αυτήν; Κι αν το σφουγγάρι για τα πιάτα έχει καθαρίσει ψίχουλα πριν πλύνει το πιάτο μου; Και πολλές, πάρα πολλές ακόμη φοβίες.

Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Όσοι έχουμε κοιλιοκάκη δεν είμαστε παράξενοι άνθρωποι, ούτε ακολουθούμε μόδα. Είμαστε άνθρωποι που δεν μπορούν να τραφούν ελεύθερα και σίγουρα στερούνται μιας άνετης απόλαυσης της βασικότερής μας ανάγκης. Για εμάς η απόλαυση του φαγητού έχει άγχος και κόπο.

ΠΑΝΤΑ ΖΩ ΚΑΙ ΚΙΝΟΥΜΑΙ ΛΙΓΟ ΣΦΙΓΜΕΝΗ. ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΕΧΕΙ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΣΚΕΥΟΣ Ή ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙ ΚΑΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΠΡΙΝ ΣΕΡΒΙΡΙΣΤΩ ΜΕ ΑΥΤΗΝ;

Κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις

Τα τελευταία χρόνια φούρνοι, εστιατόρια, εταιρείες τροφίμων με επιλογές χωρίς γλουτένη, ανοίγουν με σταθερή ανάπτυξη. Και νιώθουμε ευγνώμονες και τυχεροί. Όχι μόνο για το φαγητό αλλά και για τις μικρές και τόσο σημαντικές εστίες ελευθερίας που μας προσφέρουν.

Όσον αφορά τη ζωή μου μετά την κοιλιοκάκη, έφερε τελικά ένα ακόμη παιδί, την ψυχοθεραπεία, τη γυμναστική και την πολύ καλύτερη κατανόηση του σώματός μου και των αναγκών του. Δεν μπορώ να πω ότι την αγάπησα, αλλά συνυπάρχουμε 15 χρόνια αρμονικά.

Τελικά, μάλλον θα είμαι πάντα η Ντέπη που είχε θέμα με το φαγητό.