ΤΙ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝ ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΣΤΑ ΠΙΘΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΕΡΕΥΝΑ

Μελέτη έδειξε πως οι περισσότεροι ψυχοπαθείς βιαστές και εγκληματίες επιλέγουν τα θύματά τους βάσει ενός κοινού χαρακτηριστικού στον τρόπο που περπατούν.

Ένας από τους πλέον διαβόητους serial killers όλων των εποχών, ο Ted Bundy –πιθανώς έχεις πετύχει κάποια από τις ταινίες ή σειρές που έχουν επικεντρωθεί στην ιστορία του– είχε παραδεχθεί σε συνέντευξη το 1985 ότι μπορούσε να διακρίνει το ιδανικό θύμα από τον τρόπο που περπατούσε στον δρόμο, από την κλίση του κεφαλιού, από τον τρόπο που κινούνταν γενικότερα… Ο ίδιος είχε ομολογήσει για τουλάχιστον 30 δολοφονίες που διέπραξε μέσα σε μόλις μία τετραετία, από το 1974 έως το 1978, ενώ οι αρχές υπολογίζουν ότι τα πραγματικά θύματά του πρέπει να ξεπερνούν τα 100.

Παρόλο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ευθύνεται μια γυναίκα όταν πέφτει θύμα επίθεσης, δυστυχώς η έρευνα επιβεβαιώνει τα λεγόμενά του. Το 2013 δημοσιεύτηκε η μελέτη «Psychopathy and Victim Selection: The Use of Gait as a Cue to Vulnerability», στο πλαίσιο της οποίας οι ερευνητές βρέθηκαν στις φυλακές και πήραν συνέντευξη από τέτοιου είδους εγκληματίες. Τους ρώτησαν, μεταξύ άλλων, για τον τύπο της γυναίκας στην οποία είναι πιθανότερο να επιτεθούν και όλοι τους συμφώνησαν πως ο τρόπος που περπατά παίζει καθοριστικό ρόλο.

Οι βιαστές διεγείρονται από συγκεκριμένα μη λεκτικά σημάδια βάδισης

Οι εγκληματίες κλήθηκαν να παρακολουθήσουν βίντεο άγνωστων γυναικών που περπατούσαν και έπειτα τους ζητήθηκε να ξεχωρίσουν αυτές τις οποίες θα άβαζαν στο στόχαστρο και εκείνες που δεν θα αποτελούσαν εύκολους στόχους. Τι φάνηκε από τις απαντήσεις τους;

Καταρχάς ότι τα άτομα που συμφώνησαν στα παρακάτω χαρακτηριστικά ανήκουν στους ψυχοπαθείς Υψηλού Παράγοντα 1, δηλαδή σε άτομα που ενώ παρουσιάζουν μια επιφανειακή γοητεία, έχουν ρηχά συναισθήματα, έλλειψη ενσυναίσθησης ή αισθημάτων ενοχής και μεταμέλειας, είναι παθολογικοί ψεύτες και έχουν μια μεγαλοπρεπή αίσθηση αυτοαξίας. Είναι οι λεγόμενοι «λειτουργικοί» ψυχοπαθείς που μπορεί να χειριστούν καταστάσεις χωρίς να παρανομούν παρορμητικά – είναι «ψυχροί εκτελεστές».

Κατά δεύτερον, αναφορικά με την επιλογή των θυμάτων τους, οι επιτιθέμενοι ξεχώρισαν γυναίκες που είχαν όλες μια «αμηχανία» στον τρόπο που περπατούσαν ή στέκονταν. Δηλαδή:

• Γυναίκες με κάπως μικρές δρασκελιές αναλογικά με το σώμα τους, που τις οδηγούσαν σε μικρότερα βήματα και πιο αργή ταχύτητα.
• Γυναίκες με χέρια σταυρωμένα ή που κρέμονταν στο πλάι, κοντά στο σώμα.
• Με κεφάλια στραμμένα προς τα κάτω, που δείχνουν να μην έχουν μεγάλη επαφή με το γενικότερο περιβάλλον.

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Όλα αυτά για τους δράστες μεταφράζονταν ως:

• Το θύμα δείχνει φοβισμένο ή ανήσυχο και, επειδή κοιτάζει χαμηλά, πιθανώς είναι και πιο εύκολο να αιφνιδιαστεί.
• Οι συγκεκριμένες γυναίκες δείχνουν να είναι πιο αδύναμες από άλλα πιθανά θύματα. Δίνουν την αίσθηση ότι μπορεί να είναι άρρωστες, τραυματισμένες ή απλώς πιο εύθραυστες, άρα πιο εύκολες στο να υποταχθούν.
• Επειδή οι γυναίκες αυτές είχαν τα χέρια τους κοντά στο σώμα ή σταυρωμένα, μοιάζει πιο εύκολο στον δράστη να τις πλησιάσει από πίσω και να τυλίξει τα χέρια του γύρω τους, χωρίς εκείνες να μπορούν να προβάλλουν εύκολα αντίσταση.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ορισμένοι εγκληματίες ξεχώρισαν έναν ακόμα τύπο γυναικών αναφορικά με τον τρόπο βάδισης: Εκείνες που κάνουν δρασκελιές κάπως μεγαλύτερες συγκριτικά με το σώμα τους, ενώ τα χέρια τους κρέμονται αδέξια στο πλάι. Τι τους δείχνει αυτή εικόνα; Ότι οι γυναίκες αυτές έχουν κάπως κακό συντονισμό με το σώμα τους και αυτό δεν θα τις βοηθήσει να αντισταθούν εύκολα. Τα  αδέξια χέρια τους, επίσης, δεν δείχνουν ικανά να εμποδίσουν κάποιον που θα έρθει να τις αρπάξει.

Ποιες γυναίκες δεν θα επέλεγε εύκολα ένας επιτιθέμενος

Οι γυναίκες που δεν θα επιλέγονταν ήταν αυτές που είχαν ένα φυσικό για τη σωματοδομή τους βάδισμα. Ο ρυθμός του βαδίσματός τους ήταν όμοιος με των υπόλοιπων ανθρώπων γύρω τους, ενώ έτειναν να περπατούν με τους ώμους ίσιους και το πηγούνι ψηλά. Επίσης, έδειχναν να έχουν καλή επαφή με όσα συνέβαιναν γύρω τους και να εκπέμπουν μια γενικότερη αυτοπεποίθηση.

Με απλά λόγια, όπως σχολιάζει σε σχετικό βίντεο στο TikTok η φοιτήτρια εγκληματολογίας Alex Taylor, «οι γυναίκες που δεν θα επιλέγονταν είναι εκείνες των οποίων η ενέργεια έλεγε: Μη μπλέξεις μαζί μου, θα σε πολεμήσω μέχρι το τέλος. Ξέρω πως ακούγεται ανόητο, όμως κάτι τόσο απλό όσο ο τρόπος που περπατάς ή το τρόπος που στέκεσαι στον έξω κόσμο μπορεί να καθορίσει την πιθανότητα να πέσεις θύμα βιασμού ή σωματικής επίθεσης».

Η Taylor έχει να προτείνει, μάλιστα, μια μέθοδο την οποία ονομάζει STAΑR, από τα αρχικά των παρακάτω λέξεων:

• Stride: Περπάτα με δρασκελιές φυσικές προς το σώμα σου – ούτε πολύ μεγάλες, ούτε πολύ μικρές.
• Tall: Κράτα το σώμα σου ψηλά, το πηγούνι ανασηκωμένο και μην καμπουριάζεις. Δείξε με τη στάση σου μια φυσική αυτοπεποίθηση και κυριαρχία προς τους γύρω.
• Arms: Βεβαιώσου ότι τα χέρια σου κινούνται φυσικά δίπλα αλλά όχι κολλητά στο σώμα σου. Προσπάθησε να μην κρέμονται δεξιά κι αριστερά αδέξια.
• Awareness: Μείνε σε επαφή με το περιβάλλον. Παρατήρησε οτιδήποτε δεν δείχνει σύνηθες.
• Relax: Βεβαιώσου ότι με τον τρόπο που περπατάς δείχνεις ήρεμη, χαλαρή και συγκεντρωμένη – μη δίνεις την εντύπωση ότι κάτι δεν πάει καλά.