ΑΥΤΟΣ Ο ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΣ ΤΑΡΑΤΣΟΚΗΠΟΣ ΚΡΥΒΕΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΜΕΘ

Ανάμεσα στις πρασινάδες που κοσμούν αυτόν τον κήπο στην ταράτσα ενός νοσοκομείου, φιλοξενείται μια πρωτοποριακή ΜΕΘ.

Η 29χρονη Hollie Allan βρίσκεται στο ασανσέρ του νοσοκομείου King's College. Δεν κατευθύνεται σε κάποιο χειρουργείο ούτε σε ένα ακόμα δωμάτιο εξετάσεων. Το ασανσέρ ανεβαίνει προς την ταράτσα. Όταν οι πόρτες ανοίγουν, το φως του ήλιου πέφτει στο πρόσωπό της. Εκείνη χαμογελά και μετά βουρκώνει. «Είναι τόσο όμορφα. Είχα ξεχάσει πώς είναι να βρίσκεσαι έξω», λέει στις νοσοκόμες που τη συνοδεύουν.

Έτσι περιγράφει στο BBC την πρώτη φορά που βγαίνει από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, έπειτα από δύο μήνες νοσηλείας.

Η Hollie παραμένει συνδεδεμένη σε σωλήνες σίτισης και συστήματα υποστήριξης ζωής (life support). Βρίσκεται ακόμα σε κρίσιμη κατάσταση. Απλώς, αντί να κοιτάζει τα φώτα μιας ΜΕΘ, βλέπει ουρανό, λουλούδια και δέντρα.

Η πρώτη ΜΕΘ σε ταρατσόκηπο

Το King's College Hospital στο Λονδίνο έγινε το πρώτο νοσοκομείο στο Ηνωμένο Βασίλειο (πιθανότατα και παγκοσμίως) που δημιούργησε έναν υπαίθριο κήπο πλήρως ενταγμένο στη λειτουργία της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας των 60 κλινών, που βρίσκεται από κάτω.

Δεν πρόκειται για έναν χώρο περιπάτου ή χαλάρωσης όπου μεταφέρονται ασθενείς όταν αναρρώνουν. Ο κήπος αποτελεί προέκταση της ΜΕΘ. Στην ταράτσα υπάρχουν έξι ειδικά διαμορφωμένες θέσεις νοσηλείας και δίπλα σε κάθε κρεβάτι βρίσκεται ένα ειδικό ερμάριο που παρέχει μεταξύ άλλων ηλεκτρικό ρεύμα και οξυγόνο. Με άλλα λόγια, οι ασθενείς μπορούν να παραμένουν πλήρως συνδεδεμένοι με τον απαραίτητο εξοπλισμό ενώ βρίσκονται σε εξωτερικό χώρο.

King's College Hospital NHS Foundation Trust

Η φύση ως μέρος της θεραπείας

Ολοένα και περισσότερες μελέτες δείχνουν ότι το φυσικό περιβάλλον δεν λειτουργεί απλώς ως ψυχολογική παρηγοριά, αλλά μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά την πορεία της ανάρρωσης.

Οι ασθενείς που παραμένουν για εβδομάδες ή μήνες σε ΜΕΘ συχνά εμφανίζουν σοβαρή ψυχολογική επιβάρυνση, παραλήρημα, αποπροσανατολισμό, ψευδαισθήσεις. Η συνεχής έκθεση σε τεχνητό φωτισμό, θορύβους μηχανημάτων και ένα περιβάλλον χωρίς εναλλαγές ημέρας και νύχτας μπορεί να εντείνει το πρόβλημα.

«Είναι σημαντικό να φροντίζουμε ολόκληρο τον άνθρωπο, όχι μόνο την ασθένειά του», σημειώνει ο Tom Best, κλινικός διευθυντής της Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου. Η πρόσβαση στον καθαρό αέρα, το φυσικό φως και το πράσινο μπορεί να μειώσει τα επίπεδα στρες, να βελτιώσει τη διάθεση και να βοηθήσει τους ασθενείς να ανακτήσουν πιο γρήγορα την αίσθηση της πραγματικότητας.

«Δεν θέλουμε απλώς να σώζουμε ζωές. Θέλουμε να επιστρέφουμε τους ανθρώπους στη ζωή τους όσο πιο γρήγορα γίνεται», συμπληρώνει ο Phil Hopkins, σύμβουλος Εντατικής Θεραπείας στο νοσοκομείο. Με άλλα λόγια, η επιβίωση δεν αποτελεί πλέον το μοναδικό κριτήριο επιτυχίας. Εξίσου σημαντικό είναι το πώς θα ζήσει ο ασθενής μετά.

ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΠΛΩΣ ΩΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΡΩΣΗΣ.

Η ομάδα του νοσοκομείου σκοπεύει να παρακολουθεί συστηματικά δείκτες, όπως ο καρδιακός ρυθμός, η αναπνοή, ο πόνος και η διάρκεια νοσηλείας, προκειμένου να αξιολογήσει κατά πόσο η παραμονή στον κήπο επηρεάζει πραγματικά την ανάρρωση.

Ο χώρος δεν θυμίζει σε τίποτα νοσοκομειακό περιβάλλον. Η σχεδιάστρια κήπων Sarah Price και ο αρχιτέκτονας τοπίου Nigel Dunnett δημιούργησαν ένα τοπίο γεμάτο αρώματα, χρώματα και διαφορετικές υφές. Λεβάντα, αγιόκλημα, γιασεμί, φασκόμηλο, ρίγανη και δεντρολίβανο συνυπάρχουν με αγριολούλουδα, χόρτα και μικρά δέντρα.

Τα φυτά έχουν επιλεγεί ώστε οι ασθενείς να μπορούν να τα αγγίξουν, να τα μυρίσουν και να αλληλεπιδράσουν μαζί τους, ακόμη και από το κρεβάτι τους.

King's College Hospital NHS Foundation Trust

Ένας κήπος για όλους

Ο κήπος δεν σχεδιάστηκε μόνο για τους ασθενείς. Σε αυτόν έχουν πρόσβαση και οι οικογένειές τους, οι άνθρωποι που περνούν ατελείωτες ώρες αναμονής έξω από μια ΜΕΘ. Είναι ένας ήσυχος χώρος με φως και πράσινο που μπορεί να λειτουργήσει σαν μικρή ανάσα.

Το ίδιο ισχύει και για τους επαγγελματίες υγείας. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές της εντατικής θα έχουν πρόσβαση στον χώρο στα διαλείμματά τους, κάτι που η διοίκηση ελπίζει ότι θα συμβάλει στη μείωση της επαγγελματικής εξουθένωσης.

Τελικά, όσο προηγμένος κι αν είναι ο κλάδος της ιατρικής, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανάγκη του ανθρώπου για επαφή με τη φύση.