«ΑΓΑΠΗΤΕ ΕΦΗΒΕ, ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»

Ένα γράμμα στον νεότερο εαυτό μου, αλλά και σε κάθε παιδί που ίσως νιώθει μόνο, διαφορετικό, παράταιρο στο περιβάλλον του σχολείου του... Ένα γράμμα για τις φιλίες που χάνονται, για όσα νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κατακτήσουμε στην ηλικία των 15-16, αλλά και για όλα τα ωραία που έρχονται.

Αγαπητέ έφηβε,

Περπατάς με το κεφάλι σκυφτό, το τζιν σου σέρνεται στον δρόμο και το πρόσωπό σου κρύβεται από τις άστατες τούφες μαλλιών που πέφτουν άτσαλα από το κεφάλι σου. Κοιτάς το κινητό σου, μα δεν χαμογελάς. Βλέπεις τα stories της παρέας στην οποία δεν ανήκεις. Περνάνε τέλεια, αλλά δεν είσαι ανάμεσά τους.

Μπορεί να προσπάθησες να μπεις κι εσύ στην ομάδα τους, μπορεί να σου γύρισαν την πλάτη χωρίς εξηγήσεις, ενώ ήσασταν κολλητοί, ίσως και να μην τόλμησες ποτέ.

Πονάει που δεν σε συμπεριλαμβάνουν σε αυτές τις μεγάλες εξόδους ή που δεν έχεις σχέδια τα περισσότερα Σαββατοκύριακα. Ξέρω ότι αναζητάς βαθύτερες φιλίες με ανθρώπους που νοιάζονται για τα ίδια πράγματα με εσένα.

Ξέρω ότι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν συμπεριφέρονται στους άλλους όπως πιστεύεις ότι θα έπρεπε. Αλλά η αλήθεια είναι πως, μερικές φορές, δεν βρίσκουμε τους κατάλληλους ανθρώπους για εμάς στο λύκειο.

Κι αν όλοι οι υπόλοιποι δείχνουν αφοπλιστικά ταιριαστοί και χαρούμενοι σα να τους έχουν βρει, θέλω να ξέρεις ότι κατά πάσα πιθανότητα ούτε κι εκείνοι τους έχουν βρει.

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Το λύκειο είναι μια δύσκολη πίστα

Βλέπεις, το λύκειο είναι από μόνο του μια δύσκολη φάση. Έχω περάσει από εκεί και το ξέρω. Σχολείο και φροντιστήριο, ένα σωρό απαιτήσεις από τους άλλους και μαζί με αυτά άγχος, υπερβολικά συναισθήματα που σε κατακλύζουν και ένα σώμα που αλλάζει συνεχώς.

Σε αυτή τη φάση, όλοι προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι και ποιοι θέλουν να γίνουν. Τα παιδιά της ηλικίας σου δοκιμάζουν συνεχώς πράγματα: διαφορετικούς φίλους, διαφορετικά χόμπι, μουσικές, ρούχα, στυλ, απόψεις, τρόπους να εκφραστούν, διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικά είδη σχέσεων. Είναι πολύ δύσκολο να τα βγάλεις πέρα όταν θέλεις ταυτόχρονα να ξεχωρίζεις και να ταιριάζεις με τους άλλους.

Οι παρέες αλλάζουν συχνά. Κάποιος «μεγάλωσε» απότομα, άλλος έκανε την πρώτη του σχέση και άλλαξε υπερβολικά, ενώ άλλος έμεινε όπως ήταν στο Γυμνάσιο. Πώς να συντονσιτούν τόσοι άνθρωποι όταν έχουν υποστεί τόσες αλλαγές ο καθένας;

ΜΗΝ «ΜΙΚΡΥΝΕΙΣ» ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ. ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΓΙΑΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑΙΡΙΑΞΕΤΕ.

Και τα social media δεν το κάνουν πιο εύκολο. Στο Instagram και το Snapchat βλέπεις όλους αυτούς τους cool τύπους και τις αψεγάδιαστες τύπισσες που σε κάνουν να νιώθεις ακόμη μεγαλύτερη μοναξιά: δεν τους μοιάζεις.

Δεν βρίσκουμε τους παντοτινούς μας φίλους στο λύκειο

Αλλά πρέπει να ξέρεις κάτι: Οι περισσότεροι από εμάς δεν βρίσκουμε τους παντοτινούς μας φίλους στο λύκειο. Ούτε καν τους κατάλληλους για εμάς φίλους. Όπως δεν βρίσκουμε και το παντοτινό μας επάγγελμα οι πιο πολλοί. Ή τον σύντροφό μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα τους βρεις, αλλά αυτό μπορεί να μη συμβεί παρά μόνο αφού αποφοιτήσεις. Μπορεί να είναι στο πανεπιστήμιο, στον στρατό ή στην πρώτη σου δουλειά, αλλά θα γίνει.

Το λύκειο είναι σαν να μαθαίνεις να κάνεις ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι προπονητές επιβλέπουν τη συμπεριφορά σου. Σου λένε πού να είσαι και πότε – και πολύ συχνά, αναγκάζεσαι να συναναστρέφεσαι συγκεκριμένες ομάδες που κανονικά δεν θα επέλεγες.

Άλλες, μπορεί να συμβιβάζεσαι με κάποιους επειδή δεν  βρίσκεις καλύτερους, φοβάσαι το bullying, δεν αντέχεις τη μοναξιά... Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΣΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

Τι αλλάζει μετά το σχολείο;

Μετά το λύκειο όμως, θα έχεις την ευκαιρία να κάνεις μια νέα αρχή με νέες ελευθερίες. Θα έχεις περισσότερες επιλογές ως προς το με ποιους και σε τι αφιερώνεις τον χρόνο σου. Θα γίνεις πιο επιλεκτικός και θα αναζητήσεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Πίστεψέ με, εκεί έξω είναι πολλοί που σου μοιάζουν, απλώς δεν πάνε στο ίδιο σχολείο με σένα αυτή τη στιγμή.

Μην φοβηθείς να έχεις τις πόρτες σου ανοιχτές. Γιατί θα έχεις πολλές ευκαιρίες να γνωρίσεις ανθρώπους σε ένα βαθύτερο, προσωπικό επίπεδο. Μπορείς να κάνεις συζητήσεις για θέματα που σε παθιάζουν και να χτίσεις δεσμούς.

Θα βρεις ανθρώπους που έχουν τους ίδιους στόχους, την ίδια αίσθηση του χιούμορ, τις ίδιες επαγγελματικές φιλοδοξίες ή θα εκτεθείς σε εντελώς νέους τρόπους σκέψης που θα μεταμορφώσουν την κοσμοθεωρία σου.

Μπορεί, μάλιστα, αυτές οι σχέσεις να διαρκέσουν για όλη σου τη ζωή. Βλέπεις, η φιλία γίνεται ευκολότερη όταν καταλαβαίνεις τι είναι σημαντικό για εσένα.

Ξέρω ότι αυτά τα χρόνια του λυκείου είναι δύσκολα. Ξέρω ότι μερικές φορές μπερδεύεσαι από το πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι τόσο σε σένα όσο και στους άλλους. Αλλά ελπίζω να χρησιμοποιήσεις αυτά τα χρόνια για να ανακαλύψεις ποιος είσαι εσύ.

ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΜΕ ΒΟΗΘΗΤΙΚΕΣ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ. ΣΥΧΝΑ, ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΑΙ ΠΑΡΕΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΕΛΕΓΕΣ.

Βρες τον εαυτό σου και τα υπόλοιπα θα έρθουν

Συνέχισε να προσπαθείς να βρεις τι σε παθιάζει και τι σου φέρνει χαρά. Ελπίζω να τα βρεις.

Και μόλις βγεις εκεί έξω, να θυμάσαι ότι η συμπεριφορά των άλλων ανθρώπων είναι αντανάκλαση του δικού τους εαυτού και όχι του δικού σου.

Ελπίζω να καθορίζεις την αξία σου από τις πράξεις σου και από το πώς νιώθεις εσύ για τον εαυτό σου, και όχι από τους άλλους. Το να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου ακριβώς όπως είναι, είναι το καλύτερο δώρο που θα λάβεις ποτέ.

Μην «μικρύνεις» για να χωρέσεις στην παρέα. Μην αλλάξεις για κανέναν. Γιατί σίγουρα εκεί έξω θα βρεις εκείνους που θα ταιριάξετε, χωρίς να χρειαστεί να κάνετε κάτι.

Να θυμάσαι ότι το λύκειο είναι μόνο ένα μικρό σκαλοπάτι προς αυτό που μπορεί να γίνει μια όμορφη ζωή... Ίσως είναι δύσκολο να το πιστέψεις τώρα, όμως τα καλύτερα έρχονται. Και αξίζει να τα περιμένεις.