ΕΝΑΣ ΟΓΚΟΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΓΝΩΣΤΗΚΕ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΟΝΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ

Λίγο πριν τα 50 του, χωρίς να έχει καπνίσει ποτέ, ο Dr. Bryant Lin διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα τετάρτου σταδίου. Ο ίδιος αποκαλύπτει όσα έμαθε αντιμετωπίζοντας τη νόσο.

O Dr. Bryant Lin είναι κλινικός καθηγητής Ιατρικής και διευθυντής του τομέα Ιατρικών Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει ασκήσει πρωταβάθμια φροντίδα υγείας, έχει διδάξει, έχει κάνει έρευνα για ιατροτεχνολογικά προϊόντα, κατέχει 17 διπλώματα ευρεσιτεχνία, ενώ πριν από μερικά χρόνια συνίδρυσε το Κέντρο Έρευνας και Εκπαίδευσης για την Υγεία των Ασιατών στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Όπως λέει μιλώντας σε άρθρο, «τα έχω δει όλα. Έχω φροντίσει πολλούς ασθενείς με καρκίνο –συγκεκριμένα καρκίνο του πνεύμονα– και έχω δει ανθρώπους να φεύγουν από τη ζωή». Αναμενόμενο, θα σκεφτεί κανείς, για έναν γιατρό αυτού του επιπέδου. Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο για τον Dr. Lin ήταν η δική του διάγνωση με καρκίνο του πνεύμονα τετάρτου σταδίου, στις 13 Μαΐου 2024 – έναν μήνα πριν τα 50ά γενέθλιά του.

«Δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου», αποκαλύπτει. «Περίπου το ένα πέμπτο των ανθρώπων με καρκίνο του πνεύμονα δεν έχουν καπνίσει ποτέ, αλλά ποτέ δεν περιμένεις ότι θα συμβεί σ’ εσένα, ειδικά σε αυτή την ηλικία».

Ένας επίμονος βήχας που οδήγησε σε διάγνωση καρκίνου του πνεύμονα

Στη διάγνωση έφτασε ο Dr. Lin έπειτα από ένα διάστημα επίμονου βήχα που αρχικά είχε αποδώσει σε κάποια αλλεργία. Ο βήχας τον έπιανε αργά το βράδυ. Σηκωνόταν από το κρεβάτι και περπατούσε στο σπίτι προσπαθώντας να μην ξυπνήσει την οικογένειά του, ενώ κανένα φάρμακο δεν έδειχνε να βοηθά. Έπειτα από μερικές εβδομάδες έκανε ακτινογραφία, αξονική τομογραφία και βρογχοσκόπηση και μερικές ημέρες αργότερα έλαβε την επίσημη διάγνωση.

iStock

«Μέσα σε μία εβδομάδα, μια μαγνητική τομογραφία έδειξε 50 εστίες στον εγκέφαλο. Μια εξέταση PET έδειξε ότι ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί πέρα ​​από τους πνεύμονες και τον εγκέφαλο, στο ήπαρ, τα επινεφρίδια και τα οστά. Είχα ακόμη και όγκους, που αποτελούνταν καθαρά από καρκινικά κύτταρα, κάτω από το δέρμα μου. Μπορούσα να τους ψηλαφίσω. Ως γιατρός με 20 χρόνια άσκησης του επαγγέλματος, δεν γνώριζα καν ότι ήταν δυνατόν να εμφανιστούν τέτοιοι όγκοι κάτω από το δέρμα.

»Ως γιατρός γνώριζα, όμως, τα στατιστικά: το ποσοστό επιβίωσης πενταετίας για όλους τους ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα κυμαίνεται γύρω στο 10%. Φυσικά, ελπίζεις πάντα ότι ανήκεις σε αυτό το 10%. Ποτέ δεν ξέρεις – ίσως οι πιθανότητες να είναι με το μέρος σου».

Οι θεραπείες ξεκινούν…

Όπως εξηγεί ο Dr. Lin, σε μια διάγνωση ανίατης νόσου η θεραπεία εξυπηρετεί δύο σκοπούς: την παράταση της ζωής και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Ο ίδιος υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία για 16 μήνες, ενώ λάμβανε και ένα καθημερινό χάπι – μια στοχευμένη θεραπεία. Το περασμένο φθινόπωρο, ωστόσο, ο καρκίνος του παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση. Συσσωρεύτηκε υγρό στον πνεύμονά του – αφαιρέθηκαν 1,3 λίτρα. Στη συνέχεια, πέρασε σε μια νέα θεραπεία: ένα αντίσωμα σε συνδυασμό με ένα χάπι. Δυστυχώς, το περασμένο καλοκαίρι η νόσος προχώρησε ξανά και χρειάστηκε να υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία στον πνεύμονα, με την ελπίδα να παραταθεί το διάστημα κατά το οποίο μπορεί να συνεχίσει την τρέχουσα θεραπεία.

«ΑΝΗΣΥΧΟΥΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ, ΠΑΡΑ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΕΜΕΝΑ».

«Θεωρητικά γνώριζα τι θα πει καρκίνος σε τελικό στάδιο – το γνώριζα από δεύτερο χέρι. Όμως, ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά, μέχρι να συμβεί σε εσένα τον ίδιο. Ήταν μια διαδρομή γεμάτη απότομες εναλλαγές, σαν τρενάκι σε λούνα παρκ. Σχετικά με τα στάδια του πένθους, υπήρξε λίγος θυμός, καθώς και περισσότερη άρνηση και κατάθλιψη, αλλά η αποδοχή ήρθε γρήγορα. Ως γιατρός που φροντίζει έναν ασθενή, προσπαθείς να βρεις μια ισορροπία ανάμεσα στην αντικειμενικότητα και την ενσυναίσθηση. Όταν εσύ είσαι ο ασθενής, το ζήτημα αφορά πολύ περισσότερο το συναίσθημα».

Δύσκολα είναι και για την οικογένεια που μαθαίνει αυτά τα νέα. Η σύζυγός του Dr. Lin ήταν στο πλευρό του από την πρώτη στιγμή, ενώ και οι γιοι του –ηλικίας 12 και 16 ετών– ήταν παρόντες σε όλη τη διαδικασία. Όπως λέει ο γιατρός, «ανησυχούσα περισσότερο για τη δική τους αντίδραση παρά για οτιδήποτε αφορούσε εμένα. Ήμασταν απόλυτα ειλικρινείς μαζί τους και τους κρατούσαμε ενήμερους, αποφεύγοντας έτσι μια ξαφνική ανακοίνωση δυσάρεστων ειδήσεων. Ένιωθα έντονη ναυτία και εξάντληση, και δεν το έκρυψα. Είναι δύσκολο να πεις: Ξέρετε, είμαι άρρωστος. Όμως, το να μοιραζόμαστε κάθε εξέλιξη στην πορεία βοήθησε πολύ».

iStock

Τα παιδιά στην εφηβεία πιστεύουν πως είναι άτρωτα – ενώ το ίδιο θεωρούν και για τον μπαμπά τους. Οι γιοι του δεν έχουν ακόμα τη βιωματική εμπειρία της απώλειας ανθρώπων. Ωστόσο, είναι χαρούμενα και αισιόδοξα παιδιά και εκτιμούν, όπως λέει, τον χρόνο που περνούν μαζί του. Μάλιστα, ο ίδιος ακολούθησε τις συμβουλές μιας φίλης του στο Στάνφορντ και τους έγραψε ένα γράμμα, στο οποίο μοιράστηκε πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και «τη σημασία που έπαιξαν στη ζωή μου οι ευτυχείς συμπτώσεις. Μίλησα στα παιδιά μου για το γεγονός ότι η ζωή δεν ακολουθεί μια γραμμική πορεία και ότι συμβαίνουν τυχαία πράγματα –άλλα καλά, άλλα κακά– οπότε είναι καλό να μπορεί κανείς να αναγνωρίζει ορισμένες καταστάσεις ως ευκαιρίες. Σκέφτηκα να ηχογραφήσω βίντεο για εκείνα – αφήνοντας μαθήματα ζωής και συμβουλές. Δεν ξέρω αν είμαι ακόμα έτοιμος να το κάνω – δεν ξέρω καν τι θα έλεγα».

Ο μεγάλος γιος του, πάντως, τον περασμένο Ιούνιο στην κάρτα γενεθλίων του έγραψε: «Θαυμάζω πραγματικά όλα όσα κάνεις σχετικά με τον καρκίνο του πνεύμονα, το ότι μιλάς ανοιχτά για το θέμα και ότι γράφεις ένα βιβλίο». Ο γιατρός αναγνωρίζει ότι δεν του είχε ξαναπεί ποτέ τέτοια λόγια.

Το ζήτημα δεν είναι πόσο χρόνο έχεις, αλλά τι κάνεις μ’ αυτόν

Ο Dr. Lin συνεχίζει να διδάσκει και να δέχεται ασθενείς. Δεν έχει πάρει ούτε μια μέρα αναρρωτική. «Το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσο χρόνο έχεις στη διάθεσή σου, αλλά τι κάνεις μ’ αυτόν», λέει. Ο ίδιος από την πρώτη στιγμή αναρωτιέται πώς να μετατρέψει το αρνητικό σε θετικό. Δημιούργησε, λοιπόν, ένα μάθημα στην Ιατρική Σχολή του Στάνφορντ με τίτλο «Από τη Διάγνωση στον Διάλογο: Η μάχη ενός γιατρού με τον καρκίνο σε πραγματικό χρόνο», μέσα από το οποίο μοιράζεται την εμπειρία του.

Αυτό τον έκανε να σκεφτεί τι είναι πραγματικά σημαντικό και κατάλαβε το εξής: «Εγώ βρίσκω νόημα, ευχαρίστηση και χαρά στην αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους. Η ζωή έχει να κάνει με τους ανθρώπους: την οικογένειά μου κατά κύριο λόγο, αλλά και τους φοιτητές, τους συναδέλφους, τους ασθενείς…»

«ΕΓΩ ΒΡΙΣΚΩ ΝΟΗΜΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ».

«Αναρωτήθηκα σε τι πρέπει να αφιερώνω τον χρόνο μο, γιατί θέλω να ζήσω μια ζωή γεμάτη νόημα – όχι μια ζωή που αναλώνεται σε διεκπεραιώσεις καθηκόντων. Το να περνώ χρόνο με την οικογένειά μου είναι ένα παράδειγμα δραστηριότητας που έχει καθαρό νόημα. Και θέλω η οικογένειά μου να συνεχίζει να ζει τη δική της ζωή», λέει.

Περνά, λοιπόν, τις ημέρες του μιλώντας με άλλους ανθρώπους που έχουν οι ίδιοι ή δικοί τους άνθρωποι διαγνωστεί με καρκίνο – αυτό είναι, επίσης, κάτι που γεμίζει τη ζωή του. Τι τους λέει;

«Περιμένουμε συνεχώς να συμβεί κάτι μαγικό. Όμως, η ευτυχία βρίσκεται παντού γύρω μας: στο να βλέπω τον γιο μου να επιστρέφει από το σχολείο, στο να απολαμβάνω ένα βιβλίο ή στο να πίνω έναν καφέ με έναν φίλο. Οι άνθρωποι πρέπει να χαίρονται τέτοιες στιγμές. Μην περιμένετε εκείνο το μεγάλο, μαγικό γεγονός. Όλοι βρισκόμαστε σε έναν αέναο ρυθμό ζωής, κυνηγώντας πάντα το επόμενο βήμα. Για μένα, είναι εξαιρετικά σημαντικό να μπορώ να πω: Είμαι ευτυχισμένος. Έχω τόσα υπέροχα πράγματα στην καθημερινότητά μου, για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους που δεν σταματούν στιγμή για να αναλογιστούν ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είναι ευτυχισμένοι σήμερα.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ ΜΑΓΙΚΟ. ΟΜΩΣ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΥΡΩ ΜΑΣ.

»Και κάτι ακόμα: Συχνά νιώθουμε άγχος ή ανησυχία για διάφορα ζητήματα, όπως η υποβολή της φορολογικής δήλωσης ή η συμπλήρωση κάποιου εγγράφου. Προτιμώ να ανησυχώ μόνο για όσα μπορώ να ελέγξω, αφήνοντας στην άκρη όσα βρίσκονται εκτός του ελέγχου μου. Αποδέχομαι το γεγονός ότι έχω καρκίνο. Δεν πρόκειται να τα παρατήσω – συνεχίζω τη θεραπεία μου και αναζητώ διαρκώς τρόπους που θα μου επιτρέψουν να ζήσω περισσότερο, διατηρώντας παράλληλα μια καλή ποιότητα ζωής. Καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τον καρκίνο του πνεύμονα και για τη στήριξη των ανθρώπων που νοσούν. Γνωρίζω καλά ότι υπάρχουν πράγματα που μπορώ να αλλάξω και άλλα που δεν μπορώ.

»Κοιτάζοντας πίσω στη ζωή μου, βλέπω ότι το 99,99999% αυτής ήταν υπέροχο. Όλα έχουν να κάνουν με το να εκτιμάς όσα έχεις. Αν το κάνεις, συνειδητοποιείς ότι το 0,00001% που ήταν φρικτό δεν έχει τελικά τόσο μεγάλη σημασία. Είναι θέμα οπτικής.

»Πιστεύω, επίσης, ότι είναι χρήσιμο να σκεφτόμαστε σε καθημερινή βάση, αντί να περιοριζόμαστε μόνο σε μήνες και χρόνια: Τι θέλω να κάνω σήμερα;

»Τέλος, είμαι αισιόδοξος και τρέφω μεγάλη πίστη στην ανθρωπότητα. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια διάγνωση καρκίνου, είναι εύκολο να ξεχάσεις να είσαι περίεργος, δημιουργικός και ευγενικός. Για εμένα, όμως, αυτές οι αξίες έχουν αποκτήσει μια νέα, ανανεωμένη σημασία στη ζωή μου. Το να βοηθώ τους άλλους, λοιπόν, να συνεργάζομαι και να συζητώ μαζί τους, είναι αυτό που μου προσφέρει χαρά και σε αυτό θέλω να αφιερώσω όλο τον εναπομείναντα χρόνο μου».