ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΥΤΣΗΣ: «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ” ΤΩΝ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ»

Ο ηθοποιός Δημήτρης Βουτσής μιλά για τον ρόλο του στην παράσταση «Φαέθων» κι εξηγεί πώς η ιστορία μιας μεσοαστικής οικογένειας από το Λονδίνο μάς αφορά όλους και όλες.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η υπόθεση της παράστασης «Φαέθων» εκτυλίσσεται στο σαλόνι μιας μεσοαστικής οικογένειας στο Λονδίνο. Εκεί, η καθημερινότητα κυλάει μέσα σε ένα καθεστώς τρόμου. Ο πατέρας εξουσιάζει, επιβάλλοντας τη διαστρεβλωμένη πίστη του. Η μητέρα υποτάσσεται σε ό,τι ο πατριάρχης προστάζει. Οι κόρες πιστεύουν ότι «τους αξίζει το χειρότερο» και ο εξουσιαζόμενος γιος ζει στο βρεφικό του καρότσι.

Ο Δημήτρης Δημητριάδης, αντιστρέφοντας τον γνωστό μύθο του αναβάτη του άρματος του Ήλιου με το τραγικό τέλος, μετατρέπει την πτώση σε ανάληψη και την καταστροφή σε πράξη λύτρωσης. Στο κέντρο της ιστορίας, ο γιος της οικογένειας, ο Λέλο, γίνεται ο φορέας μιας βίαιης, αλλά καθαρτικής ενηλικίωσης. Κάνοντας τη δική του εσωτερική διαδρομή, γίνεται εκείνος που θα δώσει τέλος στο οικογενειακό μαρτύριο.

Το σαλόνι του βρετανικού σπιτιού μετατρέπεται με τη σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη σε πεδίο αναμέτρησης του καλού και του κακού, η οικία γίνεται τόπος ηθικής σύγκρουσης. Στο τέλος, έρχεται η αναπόφευκτη ρήξη.

Η ενδοοικογενειακή κακοποίηση σε κάθε της μορφή έχει πάψει πλέον να αποτελεί ιδιωτικό μυστικό και έχει βγει σε δημόσια συζήτηση. Στο πλαίσιο αυτό, ο «Φαέθων» επιστρέφει ως καθρέφτης της πραγματικότητας, ενώ ταυτόχρονα κρύβει και μια μικρή υπόσχεση φωτός.

Με αφορμή, λοιπόν, την παράσταση αυτή μιλήσαμε με τον ηθοποιό Δημήτρη Βουτσή για τον ρόλο του και τη σημασία που αποκτά το συγκεκριμένο έργο σήμερα.

Xsquare DesignLab

– Υπάρχει κάτι που σε έχει εκπλήξει στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Φαέθων»;

Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει είναι η δύναμη του λόγου του συγγραφέα. Το κείμενο του Δημητριάδη έχει όλα τα χαρακτηριστικά της αρχαίας τραγωδίας. Για έναν ηθοποιό είναι τεράστια ευθύνη και χαρά να αναμετράται με ένα τόσο σπουδαίο κείμενο, ένα κείμενο όπου καμία λέξη δεν είναι τυχαία. Όλα λειτουργούν όπως τα κομμάτια ενός παζλ που διαλύεται, προκειμένου να δημιουργηθεί κάτι εντελώς νέο.

– Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο στον Λέλο, τον χαρακτήρα που υποδύεσαι;

Ο τρόπος και η ταχύτητα της σκέψης του. Είναι αξιοσημείωτος ο ρυθμός με τον οποίο ο ήρωας αυτός συντονίζει μέσα του τα λεγόμενα και τα πεπραγμένα των άλλων, διατηρώντας μια καθαρότητα που του επιτρέπει να περάσει στην επόμενη φάση αντίστασης. Εντυπωσιάζομαι από την επιμονή του μέσα στο μαρτύριο, μέχρι να βρει την τελική έξοδο προς την απελευθέρωση.

«ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΣΚΛΗΡΟ, ΟΜΩΣ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ" ΤΩΝ ΔΕΛΤΙΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ»

– Ο Λέλο ζει στο βρεφικό του καρότσι, ένα έντονα συμβολικό στοιχείο. Πώς προσέγγισες τον ρόλο σωματικά και ψυχολογικά;

Ο Λέλο είναι καθηλωμένος σε ένα τέλμα, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να «βγει από αυτόν τον κόσμο». Σωματικά, δούλεψα πάνω στην αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική διαύγεια και τη σωματική «ατροφία». Το καρότσι του δεν είναι αξεσουάρ, αλλά μια φυλακή που μετατρέπεται σε οχύρωμα.

Σημαντική πηγή έμπνευσης κατά τη μελέτη του ρόλου αποτέλεσε για μένα ο Φραντς Κάφκα, καθώς η παθογένεια της οικογένειας Λομ καθρεφτίζει την καταπίεση που ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας περιγράφει στο «Γράμμα στον πατέρα» και σε άλλα βιογραφικά έργα του.

– Ο γιος αντιμετωπίζει το δίλημμα «να ζεις ή να μη ζεις». Πώς το ερμηνεύεις μέσα στο πλαίσιο της οικογενειακής βίας που παρουσιάζει η παράσταση «Φαέθων»;

Ο Λέλο έχει μια εμμονή με τον Άμλετ. Το συγκεκριμένο βιβλίο κατοικεί στο μυαλό του και είναι το σημείο επαφής με τις αδελφές του. Αυτό το δίλημμα είναι που τον κρατά ζωντανό, καθώς η ζωή αποτελεί τη μόνη ουσιαστική έξοδο. Για τον Λέλο δεν υπάρχει «Μετά». Ο άνθρωπος αυτός πράττει στο «Τώρα», θεωρώντας τη ζωή τη μόνη επιλογή, αφού πέρα από αυτήν δεν υπάρχει τίποτα.

«ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ, ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

– Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Λονδίνο. Μπορεί το ελληνικό κοινό να βρει κοινά σημεία μ' αυτήν;

Τα θέματα που θίγονται στην παράσταση είναι πανανθρώπινα. Θίγονται ζητήματα εξαιρετικά επίκαιρα, όπως η αντίσταση σε κάθε μορφή εξουσίας (θρησκευτική, πολιτική, στρατιωτική) και η αντίδραση στον αυταρχισμό των καθεστώτων που τρέφονται από το «δίκαιο του ισχυρού». Παράλληλα, πραγματεύεται το ζήτημα της ενδοοικογενειακής κακοποίησης, ένα φαινόμενο που δυστυχώς στην Ελλάδα τείνει να γίνει «εβδομαδιαίο».

Κάποιοι μπορεί να χαρακτηρίσουν το έργο σκληρό, όμως θεωρώ πως τίποτα δεν είναι πιο σκληρό από την «πραγματικότητα» που καθημερινά προβάλλεται στα δελτία ειδήσεων.

Xsquare DesignLab

– Υπάρχει κάποια δική σου εμπειρία ή σκέψη που σε συνδέει με τον ήρωα που υποδύεσαι;

Ζούμε σε μια εποχή όπου βασιλεύουν πολλοί «Άμνετ Λομ» και όλοι προσπαθούμε να βρούμε τα πατήματά μας σε έναν κόσμο που αλλάζει προς το χειρότερο.

Μελετώντας τον συγκεκριμένο ρόλο, συνειδητοποίησα ότι η επανάσταση του Λέλο δεν ήταν μια ξαφνική απόφαση εκδίκησης. Όχι, ήταν το άθροισμα μικρών, καθημερινών πράξεων αντίστασης που σταδιακά απέκτησαν δυναμική. Αυτό είναι που με συνδέει μαζί του: η πίστη ότι ακόμη και η μικρότερη πράξη ευγένειας, αλήθειας και διεκδίκησης απέναντι στην αγριότητα και το ψέμα μπορεί να συμβάλει στην αλλαγή του κόσμου.

*Η παράσταση «Φαέθων παίζεται στο Θέατρο Φούρνος και είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους. Κλείσε εισιτήρια online.