ΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ

Τρία λάθη που μπορεί να κάνεις ως γονέας και να σου κοστίσουν τον σεβασμό των ενήλικων παιδιών σου, αλλά και πώς να τον ξανακερδίσεις.

Το βλέπουμε καθημερινά στον κοινωνικό μας κύκλο, αλλά και μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες (χθες –τι σύμπτωση– το συζητούσαμε και στην ομαδική ψυχοθεραπεία). Υπάρχουν φορές που γονείς χάνουν τη σύνδεση με τα ενήλικα παιδιά τους και τον σεβασμό τους, όχι επειδή τα πλήγωσαν συνειδητά, αλλά εξαιτίας μικρών, καθημερινών συμπεριφορών υπερβολικής εμπλοκής. Συμπεριφορές που –ειρωνικά– συχνά πηγάζουν από την αγάπη των γονιών, από την επιθυμία τους να βοηθήσουν, αλλά και από τους δικούς τους φόβους και τις δικές τους ανασφάλειες.

Συμβαίνει συχνά η απόσταση ανάμεσα σε παιδιά και γονείς να χτίζεται αργά και αθόρυβα μέσα από συμπεριφορές που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Δεν χρειάζεται πάντα να προηγείται κάτι μεγάλο και τραγικό. Σχόλια που επαναλαμβάνονται, υπερβολική ανησυχία, συμβουλές που δίνονται πριν καν ζητηθούν μπορεί να φαίνονται ασήμαντα τη στιγμή που συμβαίνουν, αλλά με τον καιρό δημιουργούν μια αίσθηση πίεσης. Κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζει να αλλάζει η ισορροπία στη σχέση γονέα-παιδιού.

Αν, λοιπόν, το ενήλικο παιδί σου βρίσκεται σε μια περίοδο αμφιβολίας, αν υπεραναλύει τις αποφάσεις του, αν νιώθει «κολλημένο», ο Αμερικανός ψυχολόγος Jeffrey Bernstein, εξηγεί πως τρεις συνηθισμένες γονεϊκές συμπεριφορές μπορούν να διαβρώσουν τα θεμέλια της σχέσης σας και τελικά να δυσκολέψουν τα πράγματα.

3 συμπεριφορές που μπορεί να σε κάνουν να χάσεις τον σεβασμό των ενήλικων παιδιών σου

Υπεραναλύεις τη ζωή τους (περισσότερο από ότι τα ίδια)

Όταν η υπερανάλυση οδηγεί τους γονείς στην καταστροφολογία, σπάνια βγαίνει κάτι καλό από αυτό για τα ενήλικα παιδιά. Τα σενάρια καταστροφής που ακούγονται ξανά και ξανά για τη ζωή μας δεν περνούν απαρατήρητα. Πληγώνουν, κουράζουν και δημιουργούν ένταση. Σκέψεις όπως «κι αν δεν τα καταφέρει;» «κι αν πάρει λάθος δρόμο;» συχνά εκδηλώνονται στον τόνο της φωνής, στην επιτακτικότητα, στη διαρκή ανησυχία, δηλαδή με τρόπους που ούτε οι ίδιοι οι γονείς αντιλαμβάνονται.

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΝΗΛΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ ΧΑΝΕΤΑΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ

Κάπου εδώ μου έρχεται στο μυαλό μια ιστορία που μοιράστηκε μαζί μας ο Θάνος στο πλαίσιο της ομαδικής ψυχοθεραπείας που κάνω το τελευταίο διάστημα: Πριν λίγες μέρες ζήτησε από τη μητέρα του βοήθεια για να αλλάξει έναν σωλήνα στο σπίτι, καθώς «πιάνουν τα χέρια της». Εκείνη, γεμάτη αγωνία, είπε στον σύζυγό της ότι «το παιδί δεν έχει χρήματα ούτε για μάστορα». Λίγο αργότερα του έστειλαν χρήματα, γιατί «ήταν φανερό ότι υπέφερε».

Νομίζω ότι πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει αυτή τη μορφή υπεραναλυτικής σκέψης (overthinking), η οποία εκδηλώνεται μέσα από μια συνεχή ανησυχία που σιγά σιγά μετατρέπεται σε πίεση. Όμως, στο σημείο όπου η ανησυχία αρχίζει να ακούγεται σαν αμφισβήτηση των ικανοτήτων μας, εκεί δημιουργείται μια μικρή ρωγμή και ο σεβασμός αρχίζει να ξεθωριάζει.

Προσπαθείς να τα καθησυχάσεις σε υπερβολικό βαθμό

Όταν το ενήλικο παιδί σου έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο σκέψης, υπεραναλύοντας ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις του, τα χρήματα, την επαγγελματική του πορεία, ακόμη και την υγεία του, είναι σίγουρα δελεαστικό για έναν γονιό να μπει αμέσως στον ρόλο του «σωτήρα», να καθησυχάσει, να εξηγήσει, να προτείνει λύσεις.

Προφανώς αν το παιδί σου σου ζητήσει να το καθησυχάσεις, το κάνεις με μέτρο, γιατί όντως μπορεί να βοηθήσει. Στην περίπτωση, ωστόσο, που το καθησυχάζεις διαρκώς χωρίς να σου έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο, μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα και ο ενήλικας να νιώσει ότι πνίγεται συναισθηματικά.

Συχνά ο γονιός νιώθει χρήσιμος και ανακουφισμένος όταν είναι σε θέση να καθησυχάσει το παιδί του. Το παιδί όμως μπορεί να νιώσει ότι δεν «ακούγεται» πραγματικά ή, ακόμη χειρότερα, ότι του μιλούν σαν να μην είναι ικανό να διαχειριστεί τη ζωή του.

Όταν ένας γονιός σπεύδει να λύσει τα προβλήματα του ενήλικου παιδιού του, χωρίς να του έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο, υπονομεύει την αίσθηση του παιδιού ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, κάτι που σε βάθος χρόνου μπορεί να επηρεάσει τον σεβασμό προς τον γονιό.

Εμπλέκεσαι σε θέματα που δεν σε αφορούν

Αν περιμένεις με αγωνία την επόμενη ενημέρωση από το ενήλικο παιδί σου, αν επανέρχεσαι διαρκώς στο ίδιο θέμα ή αν προσφέρεις λύσεις που δεν σου ζητήθηκαν, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάνεις τον σεβασμό του χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι. Όταν οι γονείς εμπλέκονται υπερβολικά στη ζωή των ενήλικων παιδιών τους, αυτά μπορεί εξωτερικά να δείχνουν ότι συνεργάζονται ή ότι συμφωνούν. Εσωτερικά, όμως, συχνά απομακρύνονται.

Ο σεβασμός σταδιακά χάνεται όταν η παρουσία του γονιού μοιάζει με μια μόνιμη επιτήρηση. Συμβουλές που δεν ζητήθηκαν, διαρκής παρεμβατικότητα, η αίσθηση ότι «είμαι εδώ για να διορθώσω τα λάθη σου», κλυδωνίζουν τη σχέση. Τα ενήλικα παιδιά χρειάζονται χώρο για να δοκιμαστούν, να κάνουν λάθη, να μάθουν. Ο ρόλος του γονέα δεν είναι να παρεμβαίνει σε κάθε μικρό ή μεγάλο εμπόδιο.

ΤΑ ΕΝΗΛΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΤΟΥΝ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΛΑΘΗ, ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΕΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΙΚΡΟ Ή ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΟΔΙΟ.

Πώς να καλλιεργήσεις μια σχέση σεβασμού με τα ενήλικα παιδιά σου

Ο Bernstein προτείνει να ακολουθήσεις τα παρακάτω 4 βήματα, προκειμένου να πάρεις υγιείς αποστάσεις από τη ζωή του παιδιού σου, βοηθώντας το έτσι να «ανθίσει» χωρίς να το πνίγεις.

• Για να σπάσει ο δικός σου κύκλος ανησυχίας, κάνε ένα μικρό διάλειμμα και πάρε μερικές ήρεμες αναπνοές, βγες για έναν σύντομο περίπατο ή στρέψε για λίγο την προσοχή σου σε κάτι άλλο.
• Αναγνώρισε ότι είτε εσύ είτε το παιδί σου έχετε πέσει στην παγίδα της υπερανάλυσης. Συχνά, το πρώτο βήμα στο να διαχειριστείς μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα είναι να το ονοματίσεις.
• Περιόρισε την παρόρμηση να ελέγξεις τη ζωή του παιδιού σου. Η αβεβαιότητα είναι μέρος της ζωής και της ενηλικίωσης.
• Θυμήσου μια πρόσφατη καλή κίνηση που έκανε το παιδί σου ή κάνε κάτι πρακτικό και δημιουργικό, όπως το να συνομιλήσεις με έναν φίλο στο τηλέφωνο. Στην πρώτη περίπτωση ο εγκέφαλος θα σταματήσει να αναπαράγει αρνητικά σενάρια και στη δεύτερη μεταφέρεις την προσοχή στο σώμα και στο παρόν, βοηθώντας το νευρικό σύστημα να ηρεμήσει.

Μερικές φορές, το πιο υποστηρικτικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γονιός δεν είναι να παρέμβει, αλλά να δώσει χώρο, ώστε να ξαναχτιστεί ο σεβασμός.