7 ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ Η «ΜΗΤΕΡΑ» ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

Τον τελευταίο καιρό συναντώ όλο και πιο συχνά τον όρο «reparenting». Αν κάτι κρατώ από αυτή την έννοια, είναι η υπενθύμιση ότι η φροντίδα δεν σταματά στην παιδική ηλικία. Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να αναδείξω όσα στερήθηκα μεγαλώνοντας (είμαι ευγνώμων για τους γονείς μου, με τα καλά και τα κακά τους), αλλά για να μοιραστώ όσα με βοηθούν στην πράξη να σταθώ λίγο πιο μητρικά δίπλα στον εαυτό μου.

Η γιορτή της μητέρας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανακινεί ποικίλα συναισθήματα, φωτίζοντας παρουσίες αλλά και απουσίες. Σήμερα, αυτή η ημέρα μού εμπνέει και μια διαφορετική οπτική πέρα από την προφανή: πώς μαθαίνω να κρατώ το χέρι του παιδιού που υπήρξα κάποτε και να το πλησιάζω με περισσότερη τρυφερότητα, κατανόηση και υπομονή. Με άλλα λόγια, πώς φέρνω στη σχέση με τον εαυτό μου ποιότητες που μοιάζουν βαθιά μητρικές.

Οι φωτογραφίες της παιδικής μου ηλικίας πάντα με συγκινούν. Μου θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξα αυτό το ξέγνοιαστο και ζωηρό κορίτσι με το καρέ κούρεμα που θύμιζε Playmobil (ένα από τα «κακά» της μητέρας μου ήταν ότι πειραματιζόταν με το κούρεμά μου). Άραγε, είμαι ακόμα αυτό το παιδί μέσα σε μια «ενήλικη στολή»; Πιθανολογώ πως ναι. Πάντως, αν συναντούσα εκείνο το κοριτσάκι σήμερα, θα ήθελα να παίξω μαζί της κυνηγητό και να της θυμίσω ότι αξίζει τα καλύτερα αυτού του κόσμου.

Στην ενήλικη ζωή μου, προσπαθώ συχνά να «ανταμώνω» με τη μικρή Ευμορφία σαν να είμαι εγώ η μητέρα της, μέσα από μικρές πρακτικές που δοκιμάζω όλο και πιο συχνά και, κυρίως, συνειδητά.

Ένας γλυκός λόγος

Έχουν υπάρξει στιγμές που ένιωσα ότι απογοήτευσα τον εαυτό μου ή ότι έκανα κάτι που μετάνιωσα. Πλέον, για κάθε τέτοια στιγμή δοκιμάζω κάτι διαφορετικό. Δηλαδή, αντί να γίνομαι ο αυστηρότερος μου κριτής, μου χαρίζω (και) σκέψεις που με καθησυχάζουν. Εννοείται πως κάποιες φορές η έντονη αυτοκριτική μου «κονταροχτυπιέται» με την τρυφερότητά μου – και επικρατεί, δυστυχώς, η πρώτη. Είμαι εδώ για τις υπόλοιπες!

Κάτι που μου είχε λείψει

Αναπολώντας τα παιδικά μου χρόνια, δεν είναι πάντα εύκολο να ονομάσω με ακρίβεια τι μπορεί να μου έλειψε περισσότερο. Ίσως ελευθερία, παιχνίδι, επιβεβαίωση ή απλώς περισσότερος χώρος για να υπάρχω όπως ήμουν.

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ, ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΦΙΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ.

Στο «τώρα», προσπαθώ να παρατηρώ τι ζητά πιο συχνά ο εαυτός μου και να του το δίνω όπως μπορώ. Δεν χρειάζεται να το κάνω «τέλεια». Η φροντίδα χτίζεται μέσα από μικρά βήματα και στιγμές που μπορεί αρχικά να φαίνονται ασήμαντες.

Η τρυφερότητα του σώματος

Μπορεί η σωματική επαφή να μην είναι η πρωταρχική «γλώσσα αγάπης» σου, ωστόσο υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που δείχνουν πως το υγιές και τρυφερό άγγιγμα βελτιώνει τη διάθεση και την ψυχοσωματική μας κατάσταση. Άλλωστε, παραδοσιακά οι περισσότερες μητέρες απεικονίζονται να αγκαλιάζουν και να φιλούν τα παιδιά τους.

Το ίδιο προσπαθώ να κάνω κι εγώ, αγκαλιάζοντας τον εαυτό μου (το έχεις δοκιμάσει;) και τους φίλους μου, πιάνοντας το χέρι του συντρόφου μου ενώ περπατάμε ή απολαμβάνοντας ένα θεραπευτικό μασάζ.

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Όσα με παρηγορούν

Με τον καιρό, άρχισα να αναζητώ τι πραγματικά με ηρεμεί σε στιγμές εσωτερικής δυσφορίας. Κίνηση, λέξεις, εικόνες και μουσική υφαίνουν γύρω μου ένα προσωπικό «καταφύγιο».

Όχι, τα δύσκολα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται «μαγικά» και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Όταν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσει το αρνητικό συναίσθημα, να αναγνωρίσω πως «αυτή τη στιγμή αισθάνομαι […]», τα συναισθήματα αυτά σιγά σιγά περνούν χωρίς να με παρασύρουν σαν δίνη.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΚΡΕΣ, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ. ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΒΑΖΩ ΟΡΙΑ, ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ, ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΩ ΜΙΑ ΡΟΥΤΙΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ.

Για εκείνους που μου δείχνουν τον δρόμο

Πέρα από την προσωπική μου διεργασία, αναζητώ συνειδητά να περιβάλλομαι και από ανθρώπους που εκφράζουν αντίστοιχες ποιότητες. Άνθρωποι σταθεροί, προστατευτικοί, τρυφεροί, που, με τον τρόπο που υπάρχουν στη ζωή μου, μου θυμίζουν πως μητρότητα σημαίνει παρουσία.

Το αναγνωρίζω και το εκτιμώ πολύ. Πολλές φορές, μέσα από τη σχέση μαζί τους, μαθαίνω κι εγώ πώς να φέρομαι καλύτερα στον εαυτό μου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι μου και τους κρατώ στην καρδιά μου σαν φυλαχτό.

Μια αίσθηση ασφάλειας

Για μένα, η ασφάλεια χτίζεται μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις. Μαθαίνοντας να βάζω όρια, να φροντίζω το σώμα μου, να διατηρώ μια ρουτίνα που με υποστηρίζει, να επιστρέφω σε όσα μου θυμίζουν ότι μπορώ να εμπιστευτώ τον εαυτό μου.

Μερικές φορές αυτό σημαίνει να προστατεύω τον χρόνο και την ενέργειά μου. Άλλες, να ξεκουράζομαι πριν εξαντληθώ, να οργανώνω την καθημερινότητά μου με περισσότερη ευελιξία, να επιλέγω σχέσεις όπου υπάρχει αμοιβαιότητα.

Ξεκούραση χωρίς ενοχές

Μια παύση χωρίς να νιώθω ότι «πρέπει» να κάνω κάτι. Να επιτρέψω στον εαυτό μου μια μέρα σε πιο αργό ρυθμό, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς συγκεκριμένο στόχο. Αυτές οι στιγμές αποδεικνύονται απαραίτητες για να ξεκουράζομαι και να απολαμβάνω περισσότερο όσα συμβαίνουν. Σίγουρα οι συνθήκες της ζωής μου δεν είναι πάντα ίδιες. Κάποιες μέρες μου βγαίνει πιο αβίαστα, ενώ κάποιες άλλες δυσκολεύομαι.

Όταν απομακρύνομαι από αυτή τη φροντιστική πρόθεση, επιστρέφω σε μια απλή ερώτηση: «Τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή;» Και, κάθε φορά, προσπαθώ να ακούω την απάντηση. Ακόμα κι αν έρχεται από μακριά.