ΤΟ B(L)ALLOON BUZZ ΘΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΠΩΣ Η ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΑΦΟΡΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ
Μπορούν άνθρωποι με διαφορετικές αισθητηριακές δυνατότητες, ανάγκες και εμπειρίες να συντονιστούν και να δημιουργήσουν μαζί; Το b(l)alloon buzz, ένα πρωτότυπο εργαστήριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προσκαλεί 60 ανθρώπους να εξερευνήσουν νέους τρόπους επικοινωνίας και συλλογικής δημιουργίας. Η Γιώτα Πεκλάρη και η Βάσια Ζορμπαλή μιλούν στο OW για το εγχείρημα και εξηγούν τι σημαίνει πραγματικά συμπερίληψη στην τέχνη.
Πρωτογνώρισα τη Γιώτα Πεκλάρη και τη Βάσια Ζορμπαλή τον Απρίλιο του 2024, όταν ετοίμαζαν το μπ(λ)αλούν, μια πολυαισθητηριακή παράσταση που εξερευνούσε νέους τρόπους επικοινωνίας και καλλιτεχνικής έκφρασης, φέρνοντας στη σκηνή ανάπηρους και μη ανάπηρους καλλιτέχνες. Με τις δυο τους και τους άλλους τρεις συνεργάτες τους, τη Νατάσα Χαντά-Μάρτιν, την κωφή Όλγα Δαλέκου και τον τυφλό Χρήστο Κουτσοβασίλη, είχαμε συζητήσει πολλά, καθώς προσπαθούσα να κατανοήσω τη δουλειά τους προτού τη δω.
«Όταν κάποιος που δεν βλέπει πλησιάζει έναν τοίχο, το καταλαβαίνει γιατί του κόβει τον αέρα», θυμάμαι να λέει χαρακτηριστικά ο Χρήστος. «Το δέρμα σου το νιώθει αυτό, είναι μια αίσθηση αφής. Το μπ(λ)αλούν είναι μία αφορμή να αναθεωρήσει κανείς τη χρήση των αισθήσεών του, είτε συμμετέχει στην παράσταση είτε την παρακολουθεί».
Παρακολουθώντας την παράσταση, όσα είχα ακούσει μπήκαν στη θέση τους. Στη σκηνή είχα δει τους πέντε τους να κινούνται σε μια γοητευτική αρμονία, σαν ένα σμήνος πουλιών που δεν ξέρεις πώς συντονίζονται, όμως βλέπεις τους υπέροχους σχηματισμούς τους καθώς πετάνε στον ουρανό.
Τότε, δεν είχα φανταστεί ότι θα είχα κάποτε την ευκαιρία να συμμετάσχω σε κάτι ανάλογο. Να όμως που τώρα έρχεται το b(l)alloon buzz, ένα πρόγραμμα των Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της Εθνικής Λυρικής, το οποίο καλεί 60 άτομα διαφορετικών ηλικιών και εμπειριών, με ή χωρίς αναπηρία ή ψυχοκοινωνικές ευαλωτότητες, να συναντηθούν σε έναν κοινό δημιουργικό χώρο. Στόχος είναι μέσα από εβδομαδιαίες συναντήσεις να δημιουργηθεί μια συλλογική περφόρμανς.
Η Γιώτα Πεκλάρη και η Βάσια Ζορμπαλή υπογράφουν τον σχεδιασμό και συνεργάζονται για την υλοποίηση του προγράμματος με την ομάδα ανάπηρων και μη ανάπηρων καλλιτεχνών Blip inclusive multisensory project, που αποτελείται από τη Νατάσα Χαντά-Μάρτιν, την Όλγα Δαλέκου, τον Χρήστο Κουτσοβασίλη και τον Θάνο Δασκαλόπουλο.
Έχοντας συμμετάσχει σε ένα από τα εργαστήρια ενηλίκων της ΕΛΣ και παρακολουθήσει δράσεις άλλων εργαστηρίων για παιδιά, εφήβους και ενήλικες, έσπευσα να συμπληρώσω τη φόρμα συμμετοχής (εδώ έως τις 15 Νοεμβρίου 2026) και θα παρότρυνα τον καθένα να το κάνει – ακόμα κι αν αυτό μειώνει τις πιθανότητες να επιλέξουν εμένα.
Αν δεν σας πείθω, νομίζω ότι θα πειστείτε διαβάζοντας όσα συζητήσαμε με τη Γιώτα Πεκλάρη και τη Βάσια Ζορμπαλή, που είναι από τις πλέον αρμόδιες να εξηγήσουν τι σημαίνει συμπερίληψη στην τέχνη – και όχι μόνο.
– Όταν είχαμε μιλήσει για το μπ(λ)αλούν, μου είχατε περιγράψει μια δημιουργική διαδικασία που βασιζόταν στη συνάντηση πέντε διαφορετικών ανθρώπων. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να διευρύνετε αυτή την εμπειρία σε μια ομάδα περισσότερων από 60 ατόμων;
Η ιδέα γεννήθηκε οργανικά, μέσα από την εξέλιξη του έργου μας. Το μπ(λ)αλούν ξεκίνησε ως μια καλλιτεχνική έρευνα πέντε ανθρώπων με διαφορετικές αισθητηριακές εμπειρίες και διαφορετικές διαδρομές. Κάθε περφόρμανς απαιτεί μια συνθήκη αφύπνισης των αισθήσεων και απόλυτης συγκέντρωσης, που δημιουργεί μαγνητικά πεδία μέσα στα οποία διαδρούμε ασταμάτητα, και αυτό άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε, επικοινωνούμε και δημιουργούμε.
Μέσα από τις παραστάσεις του μπ(λ)αλούν, τα εργαστήρια και τις ανοιχτές συζητήσεις με το κοινό μετά τις παραστάσεις, είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε αυτή την πρακτική σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Στα εργαστήρια αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με μεγαλύτερες ομάδες, ενώ επίσης παρατηρήσαμε πως παρασύρεται το κοινό κατά τη διάρκεια της περφόρμανς και μπαίνει στον ρυθμό μας κουνώντας ανεπαίσθητα το σώμα ή σιγοψυθυρίζοντας. Η ένθερμη υποστήριξη που δεχτήκαμε στις διαφορετικές αυτές συνθήκες και, κυρίως, η ανατροφοδότηση που είχαμε δημιούργησαν αυτόματα ένα πεδίο διεύρυνσης της ομάδας που μπορεί να υποστηρίξει ένα καλλιτεχνικό έργο με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Κάπως έτσι γεννήθηκε η επιθυμία. Τι θα συνέβαινε αν, αντί για πέντε, είχαμε 20, 30 ή 60 άτομα να συντονίζονται στον ίδιο παλμό; Πώς θα άλλαζε η χορογραφική παρτιτούρα μέσα από αυτή τη δραματική αλλαγή; Πώς μπορούμε να μεταφέρουμε το βίωμα του μπ(λ)αλούν σε όσα περισσότερα μέλη της κοινότητας μπορούμε και τι επίδραση θα έχει σε αυτά μια τόσο μαζική, συμπεριληπτική και πολυαισθητηριακή εμπειρία;
– Τι θα συναντήσει κάποιος που αποφασίζει να συμμετάσχει στο b(l)alloon buzz, χωρίς να έχει προηγούμενη καλλιτεχνική εμπειρία;
Καταρχάς, δεν χρειάζεται να υπάρχει καμία προηγούμενη εμπειρία στον χορό, στη μουσική ή στις παραστατικές τέχνες. Δεν αναζητούμε άτομα που «ξέρουν» να χορεύουν ή να τραγουδούν, αλλά άτομα που έχουν διάθεση να εξερευνήσουν, να δοκιμάσουν και να συναντηθούν με άλλους ανθρώπους.
Θα συναντήσουν ένα περιβάλλον όπου το σώμα, η φωνή, ο ρυθμός, η κίνηση, η αφή και η δόνηση γίνονται εργαλεία δημιουργίας. Πώς παράγεται ένας ήχος, πώς μεταδίδεται ένας παλμός, πώς μια κίνηση γίνεται αντιληπτή, πώς μπορούμε να συντονιστούμε χωρίς απαραίτητα να μιλάμε.
«Η ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΝΑΠΗΡΙΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΘΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΜΑΖΙ».
Μπορεί να βρεθούν σε μία συνθήκη αρχικά δυσνόητη. Εμείς θα τους παροτρύνουμε να αντιληφθούν πόσο σημαντικός είναι ο ενδιάμεσος χρόνος της υπομονής, μέχρι να προκύψει μία ενσώματη κατανόηση, που ξεπερνάει μία μονοσήμαντη εγκεφαλική διεργασία. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος συμμετοχής. Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο κινητικό ή αισθητηριακό πρότυπο που πρέπει να ακολουθήσουμε. Κάθε σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς και τον δικό του τρόπο έκφρασης. Αρκεί να είμαστε ανοιχτοί τόσο στο να προτείνουμε όσο και στο να υποχωρούμε, προκειμένου να συντονιστούμε και να συνυπάρξουμε.
Επίσης, κανένα άτομο δεν θα έρθει απλώς για να μάθει κάποιες ασκήσεις. Θα συμμετέχει σε μια συλλογική διαδικασία σύνθεσης. Το υλικό που θα δημιουργήσουμε θα προκύψει από τις συναντήσεις μας και θα αποτελέσει την πρώτη ύλη για μια μεγάλη κοινή περφόρμανς. Μας ενδιαφέρει πολύ αυτή η μετάβαση από τη συλλογική δοκιμή στη συλλογική δημιουργία.
– Μιλάμε συχνά για συμπερίληψη στις τέχνες. Πότε μια καλλιτεχνική διαδικασία είναι πραγματικά συμπεριληπτική;
Μια καλλιτεχνική διαδικασία γίνεται πραγματικά συμπεριληπτική όταν δεν ζητάμε από τα άτομα να προσαρμοστούν σε έναν ήδη διαμορφωμένο τρόπο λειτουργίας, αλλά όταν αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούμε και επαναπροσανατολίζουμε τους αντιληπτικούς μας δέκτες μέσα από και όχι για τα άλλα άτομα.
Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη συμπερίληψη, αλλά στην πράξη εννοούμε ότι προσκαλούμε κάποια άτομα να συμμετάσχουν σε κάτι που έχει ήδη σχεδιαστεί χωρίς να τα υπολογίζει. Η ουσιαστική συμμετοχή προϋποθέτει να έχει κάθε άτομο τη δυνατότητα να επηρεάσει τη διαδικασία, να πάρει πρωτοβουλίες, να κάνει προτάσεις και να συνδιαμορφώσει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Στη δική μας μικτή ομάδα, ακριβώς λόγω της σύνθεσής της, η προσβασιμότητα είναι δομική. Είναι η αφετηρία της καλλιτεχνικής μας έρευνας. Αναπτύσσουμε μια πολυαισθητηριακή καλλιτεχνική πρακτική, αναζητώντας εξαρχής τρόπους ώστε η καλλιτεχνική μας γλώσσα να γίνεται αντιληπτή μέσα από διαφορετικά αισθητηριακά κανάλια. Αυτό δεν επηρεάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε το έργο, αλλά και την ίδια την αισθητική του.
«ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΑΝ ΜΙΑ ΕΙΔΥΛΛΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΣΥΝΕΝΝΟΟΥΝΤΑΙ, ΟΛΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΕΝ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΤΑΙ».
Εξίσου σημαντικό είναι ότι η συμπερίληψη δεν αφορά μόνο τη σύνθεση της ομάδας, δηλαδή το αν συμμετέχουν ανάπηρα άτομα. Αφορά τη λήψη αποφάσεων, την ελευθερία έκφρασης, την καλλιτεχνική ευθύνη και το ποια γνώση τελικά αναγνωρίζεται ως πολύτιμη και σημαντική να εξωτερικευτεί μέσα και από ένα καλλιτεχνικό έργο. Δεν είναι απλώς ένας κατάλογος αναπηριών που πρέπει να εκπροσωπηθούν. Είναι μια διαρκής διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης του πώς ζούμε και δημιουργούμε μαζί. Και, τελικά, αυτό είναι το όφελος που διαρκώς μεγιστοποιούμε μέσα από την ομάδα των Blip, το να κάνουμε τη δική μας ατομική πραγματικότητα πιο συμπεριληπτική και όχι της Όλγας ή του Χρήστου πιο πληθυντική.
– Τι μπορεί να μας αποκαλύψει η επικοινωνία πέρα από τον λόγο;
Έχουμε εκπαιδευτεί να θεωρούμε τον λόγο ως το βασικό, σχεδόν αυτονόητο εργαλείο επικοινωνίας. Στην πραγματικότητα, επικοινωνούμε συνεχώς με πολλούς εξωλεκτικούς τρόπους. Ένα βλέμμα, μια αναπνοή, μια αλλαγή στην ένταση του σώματος, ένας παλμός, μια απόσταση, μια δόνηση, μεταφέρουν πληροφορίες και ερεθίσματα. Το σώμα δεν είναι απλώς το μέσο που εκτελεί μια εντολή. Είναι ένα σώμα που ακούει, αντιλαμβάνεται, ανταποκρίνεται και παράγει γνώση.
Στη δουλειά μας χρησιμοποιούμε πολύ την έννοια της βαθιάς ακρόασης. Και όταν λέμε ακρόαση, δεν εννοούμε μόνο την ακουστική λειτουργία. Εννοούμε μια κατάσταση αυξημένης προσοχής απέναντι σε αυτό που συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας. Μπορείς να ακούσεις με τα μάτια, να αντιληφθείς έναν ήχο μέσα από τη δόνηση, να αισθανθείς την παρουσία κάποιου από τον τρόπο που αλλάζει ο αέρας στον χώρο.
Αυτό που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι ότι, όταν εγκαταλείπουμε για λίγο την αποκλειστική εξάρτηση από τον λόγο, αναγκαζόμαστε να αναπτύξουμε άλλες ποιότητες προσοχής. Να μην προτρέχουμε να ερμηνεύσουμε αυτό που συμβαίνει, αλλά να περιμένουμε, να παρατηρούμε, να αφουγκραζόμαστε.
Δεν ορίζουμε την επικοινωνία τόσο ως έναν τρόπο μεταφοράς ενός μηνύματος, όσο ως τη δημιουργία συνθηκών ώστε κάτι να μπορεί να συμβεί ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα σώματα.
– Στο εργαστήριο θα συμμετάσχουν και άτομα με ψυχοκοινωνικές ευαλωτότητες. Τι μπορεί να τους προσφέρει η συλλογική δημιουργία και τι μπορούν να προσφέρουν τα ίδια στην ομάδα;
Η συλλογική δημιουργία μπορεί να προσφέρει έναν χώρο συνάντησης και αποδοχής, έξω από τους συνηθισμένους κοινωνικούς ρόλους και τις ταυτότητες που συχνά συνοδεύουν ένα άτομο. Ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να συνεισφέρουν στην ομάδα δεν είναι κάτι που μπορούμε να προκαθορίσουμε, όπως δεν μπορούμε να το προκαθορίσουμε για κανένα άλλο άτομο που συμμετέχει. Μπορεί να είναι μια ιδέα, ένας ήχος, μια κίνηση, ένας διαφορετικός τρόπος προσέγγισης ενός προβλήματος ή μια απρόσμενη κατεύθυνση που δεν θα είχαμε φανταστεί. Δεν θέλουμε να εντάξουμε τα άτομα σε μια ήδη υπάρχουσα σύνθεση. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μαζί μια σύνθεση που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη δική τους παρουσία.
«ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΔΕΘΟΥΜΕ».
Η συνεργασία μας με το Εξειδικευμένο Κέντρο Ημέρας «Κέντρο Κοινωνικού Διαλόγου» Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. είναι σημαντική ακριβώς επειδή θέλουμε αυτή η συμμετοχή να υποστηρίζεται ουσιαστικά, με τη γνώση και τη συνεργασία επαγγελματιών ψυχικής υγείας, ενώ διατηρούμε την αυτονομία της συλλογικής καλλιτεχνικής δημιουργίας που αναγνωρίζει και υπολογίζει τις διαφορετικές ανάγκες και εμπειρίες με θεραπευτικό τρόπο.
– Η συμπερίληψη παρουσιάζεται συχνά ως κάτι αυτονόητα θετικό. Πώς διαχειρίζεστε τις δυσκολίες ή τις συγκρούσεις που μπορεί να προκύψουν από τη συνύπαρξη ανθρώπων με διαφορετικές ανάγκες;
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε διαφορετικές ανάγκες και δυσκολίες και συγκρούσεις υπάρχουν σε όλες τις ομάδες. Είναι σημαντικό να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τη συμπερίληψη σαν μια ειδυλλιακή κατάσταση όπου όλα τα άτομα συνεννοούνται, όλα λειτουργούν αρμονικά και κανένα δεν δυσκολεύεται.
Η συνύπαρξη έχει δυσκολίες, διαφωνίες, στιγμές άβολες, στιγμές αμηχανίας και παρεξηγήσεων. Μερικές φορές χρειάζεται να αλλάξουμε εντελώς τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να δουλεύουμε. Άλλες φορές χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να περιμένουμε ή να ξανασκεφτούμε μια επιλογή.
Οι σημαντικότερες ανακαλύψεις μας στο μπ(λ)αλούν προέκυψαν ακριβώς μέσα από καταστάσεις διαφωνίας. Δεν είχαμε εξαρχής έναν κοινό κώδικα. Χρειάστηκε να τον ανακαλύψουμε και να τον διαμορφώσουμε μαζί, μέσα από δοκιμές, αποτυχίες και επαναδιαπραγματεύσεις.
Στο b(l)alloon buzz, με μια ομάδα τόσο μεγάλης κλίμακας, η πρόκληση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Γι’ αυτό και στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο με σαφήνεια, φροντίδα και ευελιξία. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποφεύγουμε κάθε δυσκολία ή ότι συμφωνούμε όλες και όλοι σε όλα. Σημαίνει ότι δίνουμε χρόνο και ότι μπορούμε να διαχειριζόμαστε τις διαφωνίες χωρίς να ακυρώνει η μία την άλλη, χωρίς να ακυρώνουμε τις διαφορετικές εμπειρίες και ανάγκες. Η συλλογικότητα δεν προϋποθέτει ομοιογένεια και αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που μπορεί να μας αποδώσει μια τέτοια διαδικασία.
– Από την εμπειρία σας, ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια στην επικοινωνία ανάμεσα σε ανάπηρους και μη ανάπηρους ανθρώπους;
Τα στερεότυπα, οι φόβοι και οι προσδοκίες που έχουμε χτίσει γύρω από αυτή τη διαφορετικότητα. Πολύ συχνά, όταν συναντάμε ένα άτομο με διαφορετικό τρόπο αντίληψης ή επικοινωνίας, θεωρούμε ότι γνωρίζουμε ήδη τι χρειάζεται, τι μπορεί να κάνει, τι δεν μπορεί να κάνει και πώς πρέπει να του απευθυνθούμε. Αντί να ρωτήσουμε, υποθέτουμε. Αντί να ακούσουμε, προσπαθούμε να εξηγήσουμε. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, δημιουργούμε απόσταση.
Υπάρχει επίσης μια μεγάλη ανισότητα στο ποια πλευρά θεωρείται ότι πρέπει να προσαρμοστεί. Συνήθως περιμένουμε από το ανάπηρο άτομο να βρει τον τρόπο να επικοινωνήσει μέσα σε ένα περιβάλλον που έχει σχεδιαστεί από και για μη ανάπηρα άτομα. Σπάνια αναρωτιόμαστε τι χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς ή το περιβάλλον μας.
«ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ B(L)ALLOON BUZZ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ, ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ».
Μέσα από τη δουλειά μας έχουμε καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να αντιληφθούμε και να παραδεχτούμε ότι δεν υπάρχει ένας καθολικός τρόπος επικοινωνίας. Δεν χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε όλες και όλοι τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο για να μπορούμε να συνδεθούμε.
Θυμάσαι μια φράση του Χρήστου από την προηγούμενη συνέντευξή μας; «Πρέπει να γίνεις εσύ ο ήχος που δεν ακούει ο άλλος, και πρέπει να γίνεις εσύ η εικόνα που δεν βλέπει ο άλλος». Αυτή η φράση περιγράφει πολύ καλά τη μετατόπιση που χρειάζεται. Δεν περιμένουμε απλώς από τα άλλα άτομα να καταλάβουν τον δικό μας κόσμο. Προσπαθούμε κι εμείς να κινηθούμε προς τον δικό τους. Γιατί στην πραγματικότητα χρησιμοποιούμε εσφαλμένα τις κτητικές αυτές αντωνυμίες, όταν όλα συνυπάρχουμε ταυτόχρονα.
– Πώς θα θέλατε να κλείσει αυτή η συνέντευξη;
Το μεγάλο στοίχημα του b(l)alloon buzz είναι να δημιουργήσουμε κάτι που δεν θα ανήκει σε κανένα άτομο ξεχωριστά και που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την πολυμορφία, τη συνάντηση και τη συνεργασία όλων μας.
Τα εργαστήρια του b(l)alloon buzz ξεκινούν στις 19 Νοεμβρίου 2026 και θα πραγματοποιούνται κάθε Πέμπτη, από τις 18:30 έως τις 20:30. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή έως τις 15 Νοεμβρίου, συμπληρώνοντας τη σχετική φόρμα.
SLOW MONDAY NEWSLETTER
Θέλεις να αλλάξεις τη ζωή σου; Μπες στη λογική του NOW. SLOW. FLOW.
Κάθε Δευτέρα θα βρίσκεις στο inbox σου ό,τι αξίζει να ανακαλύψεις.
