ΠΕΝΝΥ ΜΠΑΛΤΑΤΖΗ: «ΧΑΡΗ ΣΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΜΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΟΝΕΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΟΝΕΣΩ»

Η χαρισματική πρωταγωνίστρια της παράστασης «MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές» και μητέρα τριών παιδιών, αφήνει για λίγο την τζαζ και τη σουίνγκ που την καθιέρωσαν στην ελληνική σκηνή, και καταπιάνεται με τους λαϊκούς ήχους του μπουζουκιού σε ένα έργο αφιερωμένο στον Μανώλη Χιώτη, έναν από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπητούς συνθέτες της χώρας μας. Αυτό το καλοκαίρι, γεμάτο από παραστάσεις και συναυλίες, η Πέννυ Μπαλτατζή αφηγείται στο OW τις περιπέτειες που λέγονται «μουσική» και «μητρότητα».

Οι περιπέτειες της ζωής της δεν ήταν λίγες, αφού η περιπλάνηση στον χώρο των σπουδών και της τέχνης οδήγησε την Πέννυ Μπαλτατζή σε πολλά διαφορετικά μονοπάτια και μουσικά είδη, τα οποία υπηρέτησε όλα με πάθος. Τι συνέβη όμως όταν αποφάσισε να χτίσει την οικογένεια που ποθούσε τόσο με τον σύντροφό της;

Μετά από μία σειρά αποβολών σε μια διαδρομή γεμάτη πόνο και αλλεπάλληλες απώλειες, μια λάθος συμβουλή την οδήγησε στη λύση της εξωσωματικής. Η απογοήτευση την περίμενε και εκεί, μέχρι που την κατάλληλη στιγμή άκουσε τα σωστά λόγια από τον σωστό γιατρό.

Σήμερα, μετά από τρεις απόλυτα φυσιολογικές εγκυμοσύνες, μακριά από ενέσεις, επεμβάσεις και ορμόνες, κρατάει τα πολύτιμα τρία παιδιά της στην αγκαλιά της και μας αφηγείται την πολυτάραχη διαδρομή που την οδήγησε εδώ.

Η Πέννυ Μπαλτατζή γίνεται Μαίρη Λίντα

– Κυρία Μπαλτατζή, ας ξεκινήσουμε από τη μουσική παράσταση «MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές», όπου ενσαρκώνετε τη Μαίρη Λίντα. Πώς προσεγγίσατε αυτή την προσωπικότητα;

Ο Μανώλης Χιώτης, χωρίς να το ξέρει ο άνθρωπος και χωρίς να το μάθει ποτέ φυσικά, είναι ένας από τους δασκάλους μου και τον αγαπώ πολύ. Τον έχω μελετήσει ως συνθέτη, τραγουδοποιό, μουσικό και δημιουργό και τον εκτιμώ και τον συμπονώ πάρα πολύ για τους πόνους που έχει βιώσει στη ζωή του, οπότε με πολύ σεβασμό, αγάπη και συνέπεια προσέγγισα αυτή την αποστολή. Αυτό ισχύει και για τον ρόλο της Μαίρης Λίντα.

Η αλήθεια είναι ότι ως γυναίκα, τραγουδίστρια και δημιουργός που είμαι, έχω υπάρξει στη σκηνή με σύντροφό μου. Μια φορά έτυχε στη ζωή μου και πραγματικά δεν θα ήθελα να το ξαναζήσω, γιατί ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να κρατάς τις ισορροπίες. Πρόκειται για μια πολύ δύσκολη συνθήκη.

Είναι πάρα πολύ απαιτητικό να εργάζεσαι συνεχώς με τον σύντροφό σου, να μην έχεις καθόλου προσωπικό χρόνο και στο σπίτι να μιλάς πάλι για τη δουλειά. Πρέπει να παίρνουμε τον χρόνο μας, να μπαίνουν όρια ως προς το πότε εργάζομαι, πότε είμαι με τον άνθρωπό μου, πότε αποσυμφορίζομαι, όλα τα χρειαζόμαστε, είναι πολύ σημαντικά.

– Και ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα ήταν συνέχεια μαζί.

Ακριβώς, ήταν όλη μέρα σε ένα στούντιο, σε ένα πλατό, σε ένα μαγαζί ή θέατρο μαζί. Και εκείνος, φανταστείτε, ό,τι συνέβαινε στη ζωή τους το μεταβόλιζε σε ένα τραγούδι. Επειδή δεν προλάβαινε να συζητήσει αυτά που συνέβαιναν στη σχέση, τους τσακωμούς, τις επανασυνδέσεις, κάτι που είδε ή άκουσε, τα επανέφερε με ένα τραγούδι.

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΔΕΙ ΚΑΤΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ, ΕΝΩ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ. ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ».

Όλα τα τραγούδια που έγραψε ο Χιώτης ήταν με σκοπό είτε να τα ξαναβρεί με τη Λίντα, να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του, τη στενοχώρια του ή να τσακωθεί μαζί της. Ήταν όμως πάρα πολύ αγαπημένοι. Τα 10 χρόνια που ήταν μαζί, από όσο έχω καταλάβει το κείμενο και από αυτά που μας μετέφερε ο Διαμαντής, ο γιος του Μανώλη Χιώτη, η Μαίρη Λίντα ήταν μια γυναίκα που τον βοηθούσε πολύ. Και ενώ ήταν μικρότερή του, είχε τον τρόπο να διατηρεί τις ισορροπίες στη σχέση και να τη συντηρεί όμορφα, μπορούσε να τον φροντίζει σωστά.

– Χρειάστηκε εδώ να ασχοληθείτε με την υποκριτική. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Πράγματι, το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει αρκετή πρόζα και έχω και μονολόγους. Αρχικά, δεν είχα καταλάβει ακριβώς τι θα κληθώ να κάνω, το μέγεθος της εργασίας δηλαδή. Αλλά θα σας μιλήσω ειλικρινά και από καρδιάς. Εγώ δεν έχω σπουδάσει ηθοποιός, οπότε αυτό που μπορώ να κάνω είναι να είμαι εκεί, να προσεγγίσω τον ρόλο με τις δικές μου εμπειρίες και τα δικά μου βιώματα, αφού μελέτησα τη Μαίρη Λίντα πολύ προσεκτικά, άκουσα όλες τις συνεντεύξεις της για να ακουμπήσω όσο πιο λεπτά μπορώ την ψυχή της.

Προσπάθησα να πιαστώ από λέξεις και να αναπαράγω αυτό το χαριτωμένο και τσαχπίνικο ύφος της αλλά και το βαθύ, θλιμμένο της κομμάτι που δεν έβγαινε προς τα έξω. Άλλωστε, ο Χιώτης ήταν η πρώτη και μεγαλύτερη αγάπη της και δεν έκαναν ποτέ παιδιά μαζί, παρόλο που ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του. Ήταν ο δάσκαλός της, ο άντρας της, τα πάντα για εκείνη. Μπορεί κανείς να την ακούσει έως και 70, 80 και 90 χρονών να μιλάει γι’ αυτόν και να λέει πόσο το μετάνιωσε που χώρισαν. Ήταν ο πρώτος της έρωτας και η τεράστια ζωτική δύναμη πίσω από όλο της το έργο, όπως λέει σε έναν μονόλογό της.

– Ξεχωρίζετε κάποια στιγμή από την παράσταση; Κάποιο τραγούδι, κάποιο σημείο ενός μονολόγου;

Όλο το έργο είναι βαθιά υπαρξιακό και είναι βασισμένο στο αρχαϊκό τραύμα του Μανώλη. Στο πόσο δύσκολα μεγάλωσε και πώς βίωσε τον θάνατο του πατέρα του, που δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια του όταν ήταν 17 χρονών. Μια πολύ ιδιαίτερη σκηνή για μένα είναι όταν ο Αργύρης Αγγέλου δίνει στον Γεράσιμο Γεννατά –που υποδύεται τον Μανώλη Χιώτη– το μπουζούκι και εκείνος μιλάει για το πώς ερωτεύτηκε το εν λόγω όργανο και πώς αγάπησε τον ήχο του. Εκείνο το σημείο με συγκινεί πολύ, όπως και ο τρόπος που το φέρνει στη σκηνή ο Γεράσιμος. Άλλωστε, ο Χιώτης έπαιζε κιθάρα, χαβανέζικα τραγούδια πριν από αυτό το σημείο.

«ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΖΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ. ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΡΕΤΡΟ».

– Ακούγεται σαν μια πολύ όμορφη και εποικοδομητική συνεργασία αυτό που ζείτε.

Γενικά μαθαίνω πολλά από τους συνεργάτες μου και νιώθω ότι έχουμε δέσει πολύ. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να ταιριάξουν οι άνθρωποι σε έναν χώρο όπως το θέατρο και να νιώσουν ασφάλεια για να ανθίζουν και να αναπτύσσουν τον ρόλο τους, κι εγώ το νιώθω καθημερινά.

Για να σας απαντήσω σε αυτό που με ρωτήσατε πριν, αγαπώ πολύ από το έργο το τραγούδι «Παράξενη κοπέλα» από την πρώιμη ρεμπέτικη εποχή. Αναφορικά με τα υπόλοιπα τραγούδια, λατρεύω το «Είναι αργά, πολύ αργά», που ερμηνεύει εκπληκτικά η Βανέσσα Αδαμοπούλου στον ρόλο της Ζωής Νάχη, της πρώτης γυναίκας του Μανώλη, με την οποία έκαναν και δύο παιδιά. Αλλά αγαπώ και κάποια κομμάτια που δεν αποτελούν μέρος της παράστασης. Και το κοινό ανταποκρίνεται πολύ θερμά.

Είναι πολύ αγαπητός καλλιτέχνης ο Χιώτης. Απλώς ο κόσμος μπορεί να περιμένει ότι θα δει κάτι χαρούμενο, ενώ το έργο είναι δραματικό. Να σας πω την αλήθεια, όμως, το χαίρομαι πολύ περισσότερο. Δίνουμε εδώ μεγάλη αξία στην πραγματική υπόσταση του ανθρώπου πίσω από την επιτυχία, για να δει ο κόσμος ότι πίσω από όλο αυτό τον πόνο, ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατάφερνε να βρει μια αχτίδα φωτός για να γράψει τη μουσική του και να ζήσει από αυτήν.

Τα πολλά πρόσωπα της μουσικής

– Αισθάνεστε ότι έρχεστε με αυτή την αφορμή σε επαφή με ένα διαφορετικό κοινό;

Κοιτάξτε, εμένα με αγαπάνε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, γιατί το ρεπερτόριο που διαλέγω τους αφορά περισσότερο. Μου αρέσουν τα διαχρονικά τραγούδια που έχουν επιβιώσει στον χρόνο και έχουν ζήσει πολλές εποχές. Αλλά και στους νέους ανθρώπους, τίποτα δεν είναι απόλυτο, είναι ανάλογα με την περίπτωση τι προτιμά κανείς.

«ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟ ΕΧΩ ΑΓΑΠΗΣΕΙ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΓΙΑΤΙ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΚΕΙ».

Εμείς πάντως ως καλλιτέχνες οφείλουμε να επαναφέρουμε το ρετρό, να το συστήνουμε εκ νέου στο κοινό ή για πρώτη φορά στη μουσική και στο θέατρο. Αυτό δεν γίνεται πάντα, άλλωστε; Φέρνουμε ξανά στην επικαιρότητα τους κλασικούς και τους ποιητές μας, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Λειβαδίτη. Είναι μια μορφή εκπαίδευσης κι αυτό, αλίμονο αν δεν το κάναμε.

– Έχετε ασχοληθεί και με είδη όπως η τζαζ και η σουίνγκ, που είναι δύσκολα σχετικά στην Ελλάδα.

Εγώ τραγουδώ και έντεχνο τραγούδι, όπως Ξαρχάκο, Μούτση, Σαββόπουλο, αλλά δεν λέω όχι και στους λαϊκούς συνθέτες, στον Χιώτη, τον Πλέσσα, τον Καλδάρα, τον Ζαμπέτα. Όλους τους κλασικούς τους τραγουδώ, απλώς έτυχε να γίνω περισσότερο γνωστή από το τζαζ και σουίνγκ τραγούδι, που επίσης αγαπώ πολύ.

Παλιά τραγουδούσα και λαϊκό. Αλλά δεν βάζω κάτι πρώτο. Ένα όμορφο τραγούδι του Αττίκ, του Σουγιούλ, του Μουζάκη, του Κορίνθιου από την Μπελ Επόκ της Ελλάδας, το αγαπώ ιδιαίτερα, όπως και τα μεταγενέστερα. Σημασία έχει ο καλός στίχος, η καλή μουσική και μελωδία, η γενναιόδωρη αρμονία.

– Να πούμε και για το νέο σας τραγούδι «Ζήτω». Είναι η πρώτη σας συνεργασία με τον Ανδρέα Λάμπρου;

Ναι, και το χαρούμενο αυτό τραγούδι υμνεί τον έρωτα, τη ζωή και την αγάπη. Γι’ αυτό μου άρεσε, ήθελα να το πω και χάρηκα που με προσέγγισε ο Ανδρέας γιατί από την πρώτη φορά που το άκουσα μου θύμισε λίγο παλιό ελληνικό κινηματογράφο, Μαρινέλλα, Χατζιδάκι. Το είχαμε στείλει και στην Eurovision, αν και δεν είμαι fan του θεσμού. Αλλά είπα «Challenge Accepted» εκείνη την εποχή.

– Οπότε μπορεί να σας δούμε και να μας εκπροσωπείτε στον διεθνή διαγωνισμό;

Αν έχω καλό τραγούδι, ευχαρίστως. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, παρόλο που δεν έζησα κάποια απογοήτευση ή ματαίωση όταν δεν επιλεχθήκαμε, δεν ξέρω αν θα το έκανα ξανά. Εμένα με νοιάζει περισσότερο να είμαι δημιουργική και το θέατρο το έχω αγαπήσει, θέλω να το κάνω παράλληλα με τη μουσική, γιατί νιώθω ότι βρήκα τον εαυτό μου και εκεί.

Τελείωσα πρόσφατα και τις σπουδές μου στο ψυχόδραμα, και με τα εργαλεία του θεάτρου κάνουμε εκεί ψυχοθεραπεία. Όλα αυτά τα στοιχεία εκπαίδευσης και γνώσης ήρθαν κοντά το ένα με το άλλο, με γεμίζουν και με βοηθούν να μεταβολίσω και να ξορκίσω δικά μου πράγματα. Ολοκλήρωσα επίσης ένα σεμινάριο νευροβιολογίας στο ΕΚΠΑ και τώρα θέλω να δω ποια θα είναι τα επόμενα βήματα για μένα. Δεν θέλω να σταματήσω, μια ζωή μου έδωσαν οι γονείς μου και θέλω να την αξιοποιήσω όσο περισσότερο μπορώ.

Η Πέννυ Μπαλτατζή στον δρόμο της μητρότητας

– Με την οικογένεια πώς συνδυάζονται όλα αυτά;

Επειδή οι σπουδές μου και οι δραστηριότητές μου δεν είναι κάθε μέρα όλη μέρα, δεν με απέτρεψαν από ό,τι κάνω. Μπορούσα να κάνω με τα παιδιά τα πάντα, να μαγειρέψω, να πάμε παιδική χαρά ή πάρκο, να παίξω μαζί τους, να πάρουμε τα ποδήλατα. Φυσικά, όχι κάθε μέρα στον ίδιο βαθμό. Δεν έχουμε και την ίδια διάθεση κάθε μέρα. Προσπαθώ, ωστόσο, να μην θέτω μεγάλες προσδοκίες στον εαυτό μου, και λέω «Πέννυ, και αν μια μέρα δεν μπορείς, δεν πειράζει». Απαιτείται μια ισορροπία.

«Η ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ».

Δεν θέλω να είμαι πάνω από το κεφάλι τους συνέχεια. Το μόνο που με νοιάζει, σκεφτείτε, είναι να μην χτυπήσουν. Θέλω όμως να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορώ για να αναπτύσσονται, να γίνονται καλύτεροι, να φροντίζω τα ταλέντα και τις κλίσεις τους. Κάνουμε γενικώς αγώνα μεγάλο με τον σύζυγο, όπως όλα τα σπίτια, όπως όλοι οι άνθρωποι.

– Και η ιστορία της γέννησης των τριών παιδιών σας ήταν ιδιαίτερη.

Έχω χάσει πέντε παιδιά, με τέσσερις ατυχείς εγκυμοσύνες, εκ των οποίων οι τρεις ήταν αρκετά δύσκολες. Την πρώτη φορά ήταν φυσική η σύλληψη, είχα ανεπάρκεια πλακούντα και το παιδί δεν μεγάλωνε φυσιολογικά, άρα θα πέθαινε μέσα μου ή αμέσως μόλις γεννιόταν, οπότε έκανα διακοπή της εγκυμοσύνης στους 6,5 μήνες. Τη δεύτερη φορά παρουσίασα εξωμήτριο και πέρασα από χειρουργείο. Είχα έπειτα δύο δίδυμα από εξωσωματική και τα έχασα με διαφορά εβδομάδας και μετά παρουσιάστηκε μια παλίνδρομη κύηση. Αυτή ήταν σίγουρα η πιο απλή εκδοχή.

– Δεν εγκαταλείψατε ποτέ όμως τις προσπάθειες.

Όχι, γιατί το θέλαμε πολύ. Βέβαια, ματαιώθηκα πολύ, πόνεσα πολύ, σωματικά και ψυχικά, έχασα το κέντρο μου, τον εαυτό μου, την ισορροπία με τον άνθρωπό μου. Δεν ήξερα τι μου έφταιγε εκείνη την περίοδο, καθώς βέβαια έπαιζαν τον ρόλο τους και οι ορμόνες. Εκείνο το διάστημα, η  μητέρα μου ήταν έτοιμη να πεθάνει από ALS και περίμενα να φύγει μπας και ηρεμήσει η ψυχή της. Σκεφτόμουν τότε ότι ήθελα να προλάβει να δει εγγόνι, υπήρχε ένα μεγάλο βάρος, σκέψεις που πονούσαν.

«ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑ, ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΠΙΑ!»

Η ζωή όμως έχει τα πάντα μέσα της, αυτό ήταν το απόσταγμα από όλα αυτά. Ευτυχώς είμαι πλέον πολύ ανοιχτή στα τραύματα και χάρη στη δουλειά μου μπορώ να τα αξιοποιήσω και να τα χρησιμοποιήσω δημιουργικά, μπορώ μέσα από αυτά να κατανοήσω, να πονέσω και να συμπονέσω.

– Φαίνεται σαν θαύμα. Τελικά η σύλληψη έγινε με φυσικό τρόπο και στα τρία παιδιά, χωρίς καμία προσπάθεια.

Ναι, και σκεφτείτε ότι το πρώτο παιδί ήρθε φυσικά. Ήταν όμως λάθος η καθοδήγηση που είχα στη συνέχεια. Μετά την εξωμήτρια κύηση, μου είπαν να μην το προσπαθήσω ξανά με φυσικό τρόπο. Αλλά ο γιατρός που μου έκανε την εξωσωματική –που δεν ήταν εκείνος που μου έδωσε την καθοδήγηση– ο οποίος ήταν εξαιρετικά τίμιος και καλός άνθρωπος, μου είπε κάποια στιγμή: «Κορίτσι μου, δεν ξέρω πραγματικά γιατί είσαι εδώ. Πιστεύω ότι θα πάρεις το παιδί σου στην αγκαλιά σου, είτε με εξωσωματική είτε όχι». Τον άκουσα και δεν ξαναπήγα, αλλά κάθε φορά μετά που έφερνα στον κόσμο ένα ακόμη παιδί τον έπαιρνα τηλέφωνο για να του πω: «Είχατε δίκιο και σας ευχαριστώ».

– Είναι τελικά ένα εμπόριο οι εξωσωματικές εγκυμοσύνες κατά τη γνώμη σας;

Είναι και εμπόριο αλλά είναι και μέγιστη βοήθεια, γιατί πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν να γίνουν γονείς τα κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο. Πρέπει όμως να πέσεις σε έναν άνθρωπο τίμιο και να είσαι τυχερός. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική.

– Παρ’ όλα αυτά δεν γίνατε «μαμά κουκουβάγια», τα καταφέρατε να είστε ψύχραιμη.

Όταν κάνεις περισσότερα παιδιά από ένα, έχεις μια άλλη ψυχραιμία, επιλέγεις πότε θα είσαι κουκουβάγια, πότε θα είσαι πιο αυστηρή, επιλέγεις τις μάχες σου γιατί δεν βγαίνει η ζωή. Είσαι μειονότητα πια!

Η παράσταση «MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές» παίζεται  στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» Κέντρο Πολιτισμού του ΙΜΕ Ελληνικός Κόσμος – Αίθριο μέχρι τις 20/9/2026. Κλείσε εισιτήρια