ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΣ ΣΤΟ ΑΛΚΟΟΛ ΟΤΑΝ ΜΕΝΟΥΝ ΜΟΝΟΙ

Μελέτη σε αρσενικά και θηλυκά ποντίκια έδειξε πως τα πρώτα είναι πιο επιρρεπή στον εθισμό στον αλκοόλ όταν βιώνουν μοναξιά. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Η σχέση μου με το αλκοόλ είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανύπαρκτη, μετά το βέτο που άσκησε το σώμα μου. Ο τρόπος του ήταν απλός, λιτός και απέριττος: μετά το δεύτερο ποτό, το άλλο πρωί είχα διάρροια. Για να είμαι ειλικρινής, είχα... προκαλέσει γενικά τον οργανισμό μου με την κατανάλωση που έκανα για δυο χρόνια. Οπότε δεν προέβαλα καμία αντίσταση και δεν αναζήτησα «παραθυράκια» που ενδεχομένως θα μπορούσαν να λειτουργήσουν.

Αν με ρωτάς «γιατί το έριξες στο ποτό;» θα σου απαντήσω ότι ήταν ο πρόχειρος τρόπος που είχα βρει για να σταματήσω να σκέφτομαι και να πονάω, έστω για λίγες ώρες μέσα στην ημέρα, μετά τον θάνατο όλων των δικών μου ανθρώπων. Με οδήγησε κάπου αυτή η πρακτική; Όχι. Όπως δεν με είχε οδηγήσει κάπου καλά και το overspending, στο οποίο κατέφυγα με κυρίαρχη την εξής σκέψη: «Έχω στερηθεί όσα έχουν σημασία. Δεν θα στερηθώ τίποτα υλικό».

Έφτασα κοντά στην οικονομική καταστροφή κι έτσι κατάλαβα πως η τρίτη επιλογή, που μάλλον θα ήταν και η τελευταία μου αν συνέχιζα να βαδίζω σε ολισθηρούς δρόμους, έπρεπε να είναι λίγο πιο σοβαρή και ορθολογική.

Έτσι, απευθύνθηκα σε ψυχολόγο.

Γιατί στα λέω, όμως, όλα αυτά;

Pexels Cottonbro

Αναζητώντας τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους στη μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, είχα μάθει ότι μπορεί να ευθύνεται κάποια γενετική προδιάθεση, κάποιο πρώιμο τραύμα, το στρες, η μοναξιά αλλά και απόπειρες αυτοθεραπείας από θέματα ψυχικής υγείας έως αλλαγές στον τρόπο ζωής, του τύπου ενός χωρισμού ή της απώλειας αγαπημένων ή ακόμα και της συνταξιοδότησης, μεταξύ πολλών άλλων. Είμαστε πολλοί εκεί έξω που επιχειρήσαμε, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας, να ρυθμίσουμε τα συναισθήματά μας ή/και τη σύνδεσή μας με άλλους ανθρώπους, μέσω του αλκοόλ.

Κάποιοι, βέβαια, φαίνεται πως είμαστε πιο επιρρεπείς.

Η έρευνα που συσχέτισε τη μοναξιά και το αλκοόλ στους άνδρες

Πρόσφατη επιστημονική μελέτη που έγινε από ερευνητές του Northwestern University και του Salk Institute και δημοσιεύτηκε στο Nature Neuroscience, παρέχει βιολογική εξήγηση για τον λόγο που η μοναξιά συνδέεται συχνότερα με αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ στους άνδρες από ότι στις γυναίκες.

Οι νευροεπιστήμονες μελέτησαν ποντίκια, αρσενικά και θηλυκά, τα οποία ζούσαν σε ομάδες ή απομονωμένα. Κάθε ημέρα, τους παρείχαν τη δυνατότητα να πιουν νερό ή ποτό περιεκτικότητας 15% σε αλκοόλ.

Τα θηλυκά μείωναν την κατανάλωση αλκοόλ όσο περνούσαν οι ημέρες σε κοινωνική απομόνωση, ενώ τα αρσενικά την αύξαναν, με την αύξηση αυτή να γίνει σημαντική έπειτα από περίπου μια εβδομάδα.

Pexels Mart Production

Αναζητώντας τον λόγο, τον μηχανισμό δηλαδή που οδηγούσε τα τρωκτικά σε αυτήν την επιλογή, εντόπισαν ένα συγκεκριμένο νευρωνικό κύκλωμα που συνδέει το σημείο του εγκεφάλου που επεξεργάζεται τα συναισθήματα και το στρες, με αυτό που ρυθμίζει τη λήψη αποφάσεων.

Στα αρσενικά ποντίκια, η απομόνωση έκανε υπερδραστήριο αυτό το κύκλωμα. Όταν οι ερευνητές το ενεργοποιούσαν τεχνητά (ακόμα και σε ποντίκια που δεν ήταν απομονωμένα), εκείνα αύξαναν την κατανάλωση αλκοόλ. Όταν το απενεργοποιούσαν σε απομονωμένα αρσενικά, η κατανάλωση «έπεφτε». Στα δε θηλυκά ποντίκια, η δραστηριότητα μειωνόταν με την απομόνωση.

Ποια είναι τα επόμενα βήματα;

Οι επιστήμονες διευκρίνισαν πως επρόκειτο για προκλινική μελέτη σε τρωκτικά, πράγμα που σημαίνει ότι δεν αποδεικνύει άμεση ισχύ στους ανθρώπους. Ωστόσο, «παρέχει έναν σαφή βιολογικό στόχο για μελλοντικές έρευνες και πιθανές θεραπείες, σχετικά με τον εθισμό που σχετίζεται με την κοινωνική απομόνωση».

Το επόμενο βήμα είναι η κατανόηση του τι διατηρεί αυτό το κύκλωμα υπερδραστήριο κατά τη διάρκεια της κοινωνικής απομόνωσης και το πώς οι κατάντη περιοχές του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένου του μέσου προμετωπιαίου φλοιού, συμβάλλουν στο αποτέλεσμα.

Σχεδιάζεται επίσης, η διερεύνηση του λόγου που τα αρσενικά και τα θηλυκά αντιδρούν τόσο διαφορετικά στην απομόνωση και του εάν οι ορμόνες ή οι βαθύτερες διαφορές σε επίπεδο κυκλώματος παίζουν ρόλο.

Φυσικά, κάτι άλλο που μένει να προσδιοριστεί είναι το πώς αυτά τα ευρήματα μεταφράζονται στους ανθρώπους.