ΟΡΕΣΤΗΣ ΤΖΙΟΒΑΣ: «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΟΙΡΑ»

Παίζει στο έργο «Το ψέμα του μυαλού» κι αυτό μου δίνει την καλύτερη πάσα να τον ρωτήσω αν λέει ποτέ ψέματα στον εαυτό του. Ο Ορέστης Τζιόβας δεν διστάζει να απαντήσει με ειλικρίνεια, σε μια κουβέντα που ξεκινάει από το θέατρο αλλά μας οδηγεί σε αναπάντεχα μονοπάτια – μέχρι τους ενδοιασμούς του να γίνει πατέρας.

Όσο περισσότερο προετοιμάζομαι για τη συνέντευξη με τον Ορέστη Τζιόβα, όσο διαβάζω συνεντεύξεις και παρακολουθώ τηλεοπτικές του εμφανίσεις που είναι διαθέσιμες online, τόσο με εντυπωσιάζει η ευθύτητα με την οποία φαίνεται να μιλάει. Από το να αναφερθεί στη χρήση ουσιών που έκανε στο παρελθόν ή να δηλώσει «straight με κάποιες bisexual ανησυχίες» μέχρι το να κάνει ένα επικριτικό σχόλιο για τον πρωθυπουργό σε κρατικό κανάλι, φαίνεται τύπος που δεν θα διστάσει να πει ό,τι έχει στο μυαλό του. Όχι με απερίσκεπτη ορμή αλλά μετά λόγου γνώσεως, σαν να γνωρίζει τη βαρύτητα της κάθε του λέξης. Αδιαφορεί για τις πιθανές συνέπειες ή μήπως τις έχει υπολογίσει; Είναι τόσο ισορροπημένος όσο δείχνει ή μήπως όλο αυτό είναι «too good to be true»;

Του κάνω την τελευταία ερώτηση στο κλείσιμο της κουβέντας μας, έχοντας μάλλον καταλήξει πως είναι τόσο ισορροπημένος όσο δείχνει. «Θα φανεί», μου απαντάει ο Ορέστης Τζιόβας. «Είμαι ευθύς γιατί έχω κάνει πορεία μέσα στον εαυτό μου και μέσα στους ανθρώπους. Έχω έρθει σε ρήξεις, έχω κάνει άπειρα λάθη, έχω φάει τα μούτρα μου, έχω υπάρξει άνθρωπος που δεν ήθελα να είμαι. Αλλά νομίζω ότι, τελικά, είναι πάρα πολύ σημαντική η πορεία.

»Ο παρορμητισμός και η νεότητα είναι ωραίο να σε πηγαίνουν στα άκρα, γιατί γνωρίζεις τον εαυτό σου. Έρχεσαι σε επαφή με τη σκοτεινή σου πλευρά, που είναι πολύ σημαντικό να τη γνωρίζεις, γιατί αν δεν το επιδιώξεις εσύ, θα έρθει εκείνη σε επαφή μαζί σου, κι όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο δύσκολο να το διαχειριστείς».

Έχουμε συναντηθεί στο Σύγχρονο Θέατρο, στο Γκάζι, όπου παίζει στο έργο «Το ψέμα του μυαλού» του Σαμ Σέπαρντ, σε σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη. Η σκηνή είναι χωρισμένη σε δυο κόσμους, δυο πολιτείες της Αμερικής που τις χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα: τη Μοντάνα και την Καλιφόρνια. Ο Ορέστης Τζιόβας φωτογραφίζεται στην πλευρά της Καλιφόρνιας, με φόντο μια εικόνα του Σούπερμαν, όμως ο ήρωας που υποδύεται είναι στην άλλη, ανάμεσα σε κυνηγετικές καραμπίνες και θηράματα. Πιάνουμε το νήμα από εκεί και δεν αργούμε να περάσουμε σε θέματα που δεν φανταζόμουν καν ότι θα θίγαμε. Αλλά είπαμε, μαζί του πρέπει όλα να τα περιμένεις.

 «Το ψέμα του μυαλού» και ο Ορέστης Τζιόβας

– Πώς βλέπεις από τη σκοπιά σου την υπόθεση του έργου;

Είναι ένα έργο πολυεπίπεδο, με πάρα πολλές αναγνώσεις κατά τη γνώμη μου. Ξεκινάει ρεαλιστικά, με τη σωματική κακοποίηση μιας κοπέλας από τον σύντροφό της, ο οποίος τη χτυπάει τόσο βίαια που θεωρεί ότι την έχει σκοτώσει. Ο Σέπαρντ χρησιμοποιεί αυτή την αφορμή ως όχημα για να μας πάει στις οικογένειές τους στη Μοντάνα και στην Καλιφόρνια, που τις χωρίζει 10–11 ώρες δρόμος. Έτσι, χτίζει μια αναλογία με την Αμερική συνολικά ως χώρα, κάνοντας παραλληλισμούς σχετικά με την κυριαρχία, την αιχμαλωσία, το ψέμα, την πατριδολαγνεία. Ξεκινάει θα λέγαμε ρεαλιστικά και καταλήγει σουρεαλιστικά. Είναι πολύ ιδιαίτερος ο Σέπαρντ, ο σουρεαλισμός του θυμίζει πολύ Μπέκετ – που, όπως είχε πει σε συνεντεύξεις, ήταν από τους αγαπημένους του συγγραφείς.

«ΟΤΑΝ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ, ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. ΑΜΑ ΦΕΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΕΝΑΝ ΕΥΚΟΛΟ ΕΧΘΡΟ, ΑΜΕΣΩΣ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙΣ».

Η χτυπημένη κοπέλα έχει ένα πολύ σοβαρό εγκεφαλικό τραύμα, που δημιουργεί μια δυσκολία ανάγνωσης της πραγματικότητας – αλλά είναι τελικά σαν να βλέπει πιο καθαρά από το χτύπημα και μετά. Αυτό μας επιτρέπει πολλαπλές αναγνώσεις σχετικά με την πολιτική μας ταυτότητα μέσα σε ένα κράτος και το πώς μπορούμε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την αλήθεια. Να σοκαριστούμε με την αλήθεια, αυτές είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο Σέπαρντ.

– Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;

Εγώ είμαι ο αδερφός του θύματος. Η οικογένειά μας είναι στη Μοντάνα – κυνήγι, ελάφια, πολύ τραχείς άνθρωποι. Ο ήρωάς μου είναι στην ηλικία μου, 40 και κάτι, και δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει από την οικογένεια, δεν έχει προσωπική ζωή. Ακολουθεί τα χνάρια του πατέρα, που είναι ένας τρομερά αυταρχικός, απλά ως πιο νέος δείχνει να έχει μια καλύτερη αντίληψη της πραγματικότητας. Νομίζω ο συγγραφέας τον βάζει για να δείξει ότι μπορεί να θέλεις να προοδεύσεις, αλλά να μην σε αφήνουν – είτε η οικογένεια, είτε η χώρα σου.

Οπότε βλέπουμε έναν άνθρωπο που τον νοιάζει πάρα πολύ να πάρει το αίμα του πίσω, να μπορέσει να αποκαταστήσει την τιμή της οικογένειας – πράγματα που συνάδουν αρκετά με την ακροδεξιά ταυτότητα της πατριδολαγνείας.

«ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΟΣ. ΤΟ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΜΟΝΟ ΘΕΤΙΚΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ».

Το έργο είναι γραμμένο το 1985, σε μια φάση της Αμερικής που ήταν έντονο αυτό το φαινόμενο, όπως είναι και σήμερα. Ο φασισμός και η ακροδεξιά επανέρχονται και είναι τρομακτικό. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι απόρροιες του καπιταλισμού. Όταν ζορίζουν τα πράγματα, αρχίζουν να μας φταίνε οι άλλοι. Όταν αυξάνεται η φτώχεια και η δυσκολία να ζήσεις, άμα φέρουν μπροστά σου έναν εύκολο εχθρό, αμέσως τον στοχοποιείς. Η κλασική τακτική του διαίρει και βασίλευε, σε οποιοδήποτε καθεστώς, σε οποιαδήποτε κυριαρχία.

– Βλέπεις παραλληλισμούς με την Ελλάδα;

Κοίταξε να δεις, δουλεύοντας το έργο ασχοληθήκαμε πολύ με την Αμερική, μάλιστα η Ελένη Σκότη είναι Ελληνοαμερικανίδα. Εκείνο που λέγαμε είναι ότι η Αμερική είναι μια χώρα εφηβική πάντα. Δηλαδή, έχει ακρότητες, που μπορεί να σημαίνει ότι παράλληλα με τον τεράστιο συντηρητισμό μπορεί να έχει και μια τεράστια προοδευτικότητα. Η Ελλάδα δεν νομίζω ότι είναι τόσο προοδευτική. Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που είναι προοδευτικοί.

Η πολιτική ματιά του Ορέστη Τζιόβα

– Πώς φαίνεται γενικά η κατάσταση στη χώρα μας;

Απελπιστική. Μόνιμα σκάνδαλα, ακροδεξιά στοιχεία μέσα στη Βουλή, όλα φαίνονται πολύ βρώμικα. Δεν ξέρω αν μπορώ να δω λίγο φως. Τώρα, όσον αφορά το πολύ φλέγον θέμα της Μαρίας Καρυστιανού και όσους λένε γιατί πολιτεύεται, δεν ήξερα ότι χρειάζεται να είσαι από κάποιο τζάκι, να έχεις σπουδάσει την πολιτική για να γίνεις πολιτικός. Το να έρχεται ένα πρόσωπο μέσα από μια μαχητικότητα απέναντι σε ένα σάπιο σύστημα, μόνο θετικό μπορεί να είναι. Όποιο κι αν είναι αυτό το άτομο, αφορμή μας είναι η Καρυστιανού. Όποιος θέλει να μπει στην πολιτική χωρίς να είναι πολιτικός είναι για μένα πολύ πιο φωτεινός.

«ΛΕΩ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ. ΘΑ ΒΑΛΩ ΦΙΛΤΡΟ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΕΣΤΟΣ».

– Θα σε ενδιέφερε ποτέ να πολιτευτείς;

Τι να πω; Φαίνεται τόσο σκοτεινό όλο αυτό το σύστημα, που δεν ξέρω αν θα ήθελα να μπω καθόλου μέσα.

– Θα την ψήφιζες την Καρυστιανού;

Ναι. Θα ψήφιζα οποιονδήποτε έδειχνε ότι θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική όχι ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά γιατί τον ενδιαφέρει να γίνουν καλύτερα τα πράγματα στον τόπο. Η επαγγελματική πολιτική δεν νομίζω ότι χωράει καθόλου στη δημοκρατία.

– Έριξα μια ματιά στο Instagram σου και είδα ότι έχεις συμμετάσχει σε ένα βιντεάκι ενάντια στις ανεμογεννήτριες, είδα γενικά έναν προβληματισμό, μία ανησυχία και ένα θάρρος να τοποθετείσαι στα πράγματα. Λες πάντα αυτό που θέλεις ή βάζεις φίλτρο;

Λέω πάντα αυτό που θέλω. Θα βάλω φίλτρο μόνο αν είναι να πληγώσω κάποιον, όχι για να είμαι αρεστός. Θα πω αυτό που σκέφτομαι όπως το σκέφτομαι, γιατί δεν είναι παρορμητικό. Αν δεν έχω σκεφτεί καλά κάτι, δεν θα τοποθετηθώ. Παλιότερα ήμουν πιο παρορμητικός.

– Είδα επίσης ότι είχες συμμετάσχει σε μια εκδήλωση για την ψυχική υγεία.

Ήταν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, για την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας μεταξύ του Δήμου Πειραιά και του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Θάλπος - Ψυχική Υγεία, με στόχο τη δημιουργία ενός κέντρου ημέρας για την υποστήριξη της ψυχικής υγείας μέσω της τέχνης. Εκείνη τη μέρα ζήτησαν από γνωστούς ανθρώπους της τέχνης να μιλήσουν για την εμπειρία τους σε σχέση με την ψυχική υγεία. Είναι κάτι για το οποίο έχω μιλήσει και άλλες φορές, έχω αναφερθεί στο μπλέξιμό μου με τις ουσίες πριν από χρόνια, έχω πει ότι κάνω την ψυχοθεραπεία μου και γενικώς ασχολούμαι.

«ΜΕ ΤΙΣ ΟΥΣΙΕΣ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΑ ΚΕΝΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΑ».

Από τις εξαρτήσεις στην ψυχοθεραπεία

– Πότε ξεκίνησε η ψυχοθεραπεία;

Είχα κάνει και αρκετά μικρός, γύρω στα 22 μου, αλλά πολύ λίγο. Πιο ενεργά τα τελευταία 3–4 χρόνια.

– Σε ώθησε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα;

Το βασικό ήταν οι ουσίες που έκανα. Δεν ζήτησα βοήθεια για να βγω, βγήκα μόνος μου, αλλά ζήτησα βοήθεια για να δω γιατί μπήκα. Αυτό ήταν η αφορμή, αλλά η αιτία είναι όλα τα μπερδέματα που μπορεί να έχουμε όλοι σε σχέση με τον εαυτό μας, το ποιοι είμαστε, γιατί κάνουμε αυτά που κάνουμε, τις δυσκολίες που έχουμε στις προσωπικές μας σχέσεις, στη διαχείριση του σώματός μας, του μυαλού μας. Θέλω να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου – γιατί περί αυτού πρόκειται.

– Με τις ουσίες πώς έμπλεξες;

Προφανώς είχα κάποια κενά ψυχολογικά, κάτι ήθελα να καλύψω. Δεν θα έλεγα ότι μπορώ να εντοπίσω κάτι συγκεκριμένο, γενικότερα πνευματικά και ψυχολογικά κενά. Όχι ότι οι ουσίες μπορούν να τα καλύψουν. Με τις ουσίες αποφεύγεις τα προβλήματα αντί να ασχοληθείς μαζί τους. Ο μόνος τρόπος να καλύψεις τα κενά σου είναι να ασχοληθείς με αυτά, να τα εντοπίσεις και να δουλέψεις πάνω τους. Οτιδήποτε άλλο, μάλλον σε ρίχνει πιο βαθιά μέσα στον ωκεανό της ανοησίας – της ανοησίας με την κυριολεκτική έννοια: δεν έχουν νόημα τα πράγματα.

– Έχεις άλλες κακές συνήθειες πάνω στις οποίες θα ήθελες να δουλέψεις;

Είμαι λίγο ευέξαπτος. Αυτό θα ήθελα να δουλέψω περισσότερο. Δεν θα έλεγα ότι έχω ιδιαίτερα κακές συνήθειες. Έχω βελτιωθεί ως άνθρωπος αρκετά, είτε μέσω της ψυχοθεραπείας είτε μέσω της προσωπικής δουλειάς.

– Ποιο θα έλεγες ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχεις αποκομίσει από την ψυχοθεραπεία;

Δεν μπορώ να πω ένα συγκεκριμένο πράγμα. Με βοήθησε να αντιλαμβάνομαι τις αυτόματες αντιδράσεις μου. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να κάνεις αυτή τη δουλειά με τον εαυτό σου, να καταλαβαίνεις από πού πηγάζουν οι αυτόματες αντιδράσεις και τι μηχανισμούς έχει το μυαλό σου. Το να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς γιατί αντιδράς με τον άλφα ή βήτα τρόπο σε μια κατάσταση. Η ψυχοθεραπεία με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο γιατί.

Ακόμα έχω πολύ δουλειά, άλλωστε δεν νομίζω ότι τελειώνει ποτέ. Το πνεύμα μας έχει άπειρο βάθος, τουλάχιστον όμως ξεδιαλύνει. Κι επειδή ακόμα και η λέξη θεραπεία δημιουργεί ένα στίγμα, θα έλεγα καλύτερα ότι είναι ψυχοεκπαίδευση. Δεν είναι απλώς κάτι χρήσιμο, θεωρώ ότι είναι απαραίτητο για όλους.

– Λες ποτέ ψέματα στον εαυτό σου;

Όχι πια, καθόλου.

«ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΣΕΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ».

– Την υγεία σου και το σώμα σου τα φροντίζεις;

Ναι. Προσέχω αρκετά τη διατροφή μου, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία και να παίρνω τις σωστές ποσότητες πρωτεϊνών, υδατανθράκων, βιταμινών. Με τη γυμναστική υπάρχει μια τεμπελιά, λίγο μπαίνω, λίγο βγαίνω. Αλλά γενικώς φροντίζω τον εαυτό μου, αν εξαιρέσεις το τσιγάρο.

– Θα ήθελες να το κόψεις;

Θα ήθελα. Κοίταξε, είναι η μόνη βλαβερή εξάρτηση που έχω αυτή τη στιγμή. Έχω μια εξάρτηση και στα video games, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι βλαβερή. Θα ήθελα να μπορέσω να το κοντρολάρω ή να το βγάλω τελείως από τη ζωή μου. Η αλήθεια είναι ότι καπνίζω από 13–14 χρονών, τριάντα χρόνια πια. Έκλεισα τα 43 πριν από μερικές μέρες. Οπότε θα είναι μια πολύ σκληρή μάχη.

Ο Ορέστης Τζιόβας δεν είναι έτοιμος να γίνει πατέρας

– Την ώρα που μιλούσες για τον ήρωα που υποδύεσαι στο «Ψέμα του μυαλού», ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στην οικογένεια και στην κοινωνία που ζει, σκεφτόμουν ότι εσύ επιδίωξες νωρίς το αντίθετο.

Αγαπώ πολύ τους γονείς μου, απλώς είχα αρκετά γρήγορα την ανάγκη να φύγω από το οικογενειακό περιβάλλον. Γενικώς αυτόν τον πυρήνα της οικογένειας, το «οικογένεια πάνω από όλα» δεν το αντιλαμβάνομαι και πάρα πολύ. Πολλούς ανθρώπους τους καλύπτει η ασφάλεια αυτή, την αποζητούν και δεν θέλουν να τη χάσουν. Εμένα δεν με κάλυπτε.

«ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΒΛΕΠΩ ΠΟΣΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. ΑΝ ΤΗΝ ΠΟΤΙΖΕΙΣ, ΑΝΘΙΖΕΙ. ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΙ ΑΥΤΟ, ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΛΙΓΟ ΤΟ ΕΓΩ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ».

Πολλά παιδιά μένουν με τις οικογένειές τους λόγω οικονομικής δυσχέρειας. Αλλά πέρα από αυτό, νομίζω ότι και πολλά παιδιά είναι καταπιεσμένα και δεν τους έχουν δώσει φτερά οι γονείς τους για να μπορούν να φύγουν. Θέλουν να μένουν εκεί γιατί δεν μπορούν να πετάξουν. Αυτό είναι πάρα πολύ στενάχωρο. Νομίζω ότι οι μεγαλύτερες ασέβειες και οι μεγαλύτερες καταπατήσεις χαρακτήρων συμβαίνουν μέσα στις οικογένειες.

Εγώ πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα και θεωρώ ότι είναι οικογένεια οι άνθρωποι που επιλέγεις.

– Είσαι τύπος των σχέσεων;

Είμαι, ναι. Είμαι σε σχέση και είμαι ευτυχισμένος. Μεγαλώνοντας βλέπω πόση φροντίδα χρειάζεται μια σχέση. Γιατί πολύ εύκολα μπορείς να τη θεωρήσεις δεδομένη και να μην καρποφορεί. Αλλά αν την ποτίζεις, ανθίζει. Θέλει δουλειά κι αυτό, θέλει να αφήσεις λίγο το εγώ σου στην άκρη. Δεν είναι και πολύ εύκολο, το προσπαθώ.

– Αν μπορούσες να γυρίσεις στον 20χρονο εαυτό σου και να του δώσεις ένα σημειωματάκι, τι θα του έγραφες;

Κάν’ τα όπως σου έρχονται. Αυτό θα του έλεγα. Εγώ από παιδί ήθελα να έχω δική μου γνώση για όσα με προειδοποιούσαν. Η μάνα μου έλεγε «Μη βάλεις το χέρι σου πάνω στο μάτι» κι εγώ το έβαζα και καιγόμουν, γιατί ήθελα να καταλάβω. Ήθελα να έχω μια δική μου γνώση για όσα με προειδοποιούν. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε έτσι, αλλά εμένα με εξυπηρέτησε αυτή η διαδρομή.

– Ζεις όμως τώρα έτσι;

Ναι, ζω έτσι. Τα πράγματα που δεν γνωρίζω θα ήθελα να τα ανακαλύψω.

– Τι θα ήθελες να ανακαλύψεις ας πούμε;

Αυτή τη στιγμή δεν έχω κάτι που να λέω ότι θα ήθελα να το ανακαλύψω. Δεν ξέρω… Ίσως η πατρότητα; Αλλά μου φαίνεται ότι έχω πάρα πολύ μεγάλη όρεξη ακόμα να ασχοληθώ με εμένα για να βάλω τον εαυτό μου στην άκρη. Γιατί πρέπει να βάλεις τον εαυτό σου στην άκρη, όταν κάνεις ένα παιδί. Και δεν είμαι, νομίζω, έτοιμος να βάλω τον εαυτό μου στην άκρη.

Θεωρώ ότι η γονεϊκότητα είναι από τους πιο δύσκολους ρόλους που καλείσαι να παίξεις στη ζωή, ειδικά έτσι όπως είναι η κοινωνία σήμερα. Λες θα κάνω ένα παιδί, να το κάνω πολεμιστή; Γιατί, αν δεν το κάνω πολεμιστή, θα γίνει ένα γρανάζι. Θέλω να έχω ένα παιδί γρανάζι του συστήματος; Αλλά πάλι, γιατί αυτό το παιδί να το φέρω στον κόσμο και να πολεμάει μια ζωή για ένα τόσο σάπιο σύστημα; Αυτό με προβληματίζει.

– Νομίζω ότι ξεκινάς από καλή βάση και θα γινόσουν και τώρα καλός πατέρας.

Το ξέρω, αλλά δεν είμαι έτοιμος να βάλω τον εαυτό μου σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η αλήθεια. Θέλω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου ακόμα, ίσως επειδή έχασα χρόνο να το κάνω.

Η παράσταση «Το ψέμα του μυαλού» παίζεται κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή. Σύγχρονο Θέατρο: Ευμολπιδών 45, τηλέφωνο: 210 3464380. Κλείσε εισιτήρια online