Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ (ΚΑΠΟΙΑ) ΠΙΣΤΗ ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ

Εν όψει του σεμιναρίου της στην Αθήνα τον ερχόμενο Απρίλιο, η διάσημη συγγραφέας και spiritual teacher Caroline Myss τονίζει τη σημασία της πίστης σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, ακόμα κι αν συμβαίνουν μεγάλες τραγωδίες.

Η πίστη είναι μία πολύ προσωπική υπόθεση για τον καθένα και μπορεί να μεταλλάσσεται με την πάροδο των ετών ανάλογα με τις εμπειρίες μας. Όταν τα πράγματα στη ζωή δεν πάνε καλά, η πίστη μπορεί να λειτουργήσει ως στήριγμα, το οποίο συχνά μεταφράζουμε ως θαύμα, αν τελικά η έκβαση όσων μας απασχολούν είναι καλή. Αν όχι, αν προκύψει κάποια τραγωδία, η πίστη μπορεί να κλονιστεί. Πεθαίνει η ελπίδα ότι κάτι ανώτερο από εμάς (όπως θέλει το ονομάζει ο καθένας) πάντα θα μας προστατεύει. Και ο θάνατος είναι ό,τι πιο οριστικό.

Ανάμεσα στις αμέτρητες θεωρίες του Carl Jung υπάρχει και αυτή που λέει ότι «η διαφορά ανάμεσα σε μία καλή ζωή και μία κακή ζωή είναι το πόσο καλά περπατάς μέσα από τη φωτιά». Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει να διατηρείς την προσωπική σου πίστη (είτε θρησκευτική είτε φιλοσοφική) και τη σύνδεση με κάτι πιο σημαντικό από εσένα παρά τα καθημερινά προβλήματα: «Η βέλτιστη ψυχολογική υγεία δεν είναι εφικτή όταν η συνείδηση χάνει την ενδοψυχική σύνδεσή της με τον ρυθμιστικό θρησκευτικό παράγοντα», έλεγε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, όμως φαίνεται πως είναι απαραίτητο τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ, ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΡΕΦΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΗΓΕΤΙΚΕΣ, ΑΥΤΑΡΧΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ.

Την άποψη αυτή ανέλυσε πρόσφατα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη Τύπου που έδωσε η Caroline Myss (Καρολάιν Μέις), μία από τις πιο επιδραστικές σύγχρονες φωνές της πνευματικότητας και εμβληματική προσωπικότητα στον χώρο της ενεργειακής ιατρικής και της ανθρώπινης συνείδησης, εν όψει του διήμερου σεμιναρίου της στην Αθήνα στις 25 και 26 Απριλίου 2026.

Η διεθνώς αναγνωρισμένη συγγραφέας και spiritual teacher Caroline Myss.

Η Myss, συγγραφέας πέντε best seller βιβλίων που έχουν βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο να βρουν την έμφυτη πνευματική αποστολή τους στη ζωή, περιέγραψε την πίστη ως τη δύναμη να εμπιστευόμαστε τη θαυματουργή σκοπιά της ζωής, παρά την υλική. «Το πρόβλημα στις μέρες μας είναι η απουσία πίστης – όχι μόνο με την έννοια της θρησκείας, αλλά ως κρίση που επηρεάζει τα άτομα σε συλλογικό, ατομικό και πνευματικό επίπεδο κάνοντάς τα να χάνουν τελικά την πίστη ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό», υποστηρίζει.

«Οι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι με τον μηχανισμό να έχουμε πίστη. Όταν λοιπόν χάνουμε την πίστη στον εαυτό μας, χάνουμε την εσωτερική μας δύναμη και γινόμαστε φοβισμένοι απέναντι στη ζωή. Τι συμβαίνει τότε; Στρεφόμαστε σε ηγετικές φιγούρες που εμπνέουν δύναμη και που –αν κρίνουμε από τους παγκόσμιους ηγέτες σήμερα– τελικά είναι επικίνδυνες και εκμεταλλεύονται αυτή την ευαλωτότητά μας.

Η ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΚΛΟΝΗΤΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

»Η έλλειψη πίστης δημιουργεί ένα κενό στην ψυχή μας, το οποίο βρίσκουν την ευκαιρία και υπόσχονται να καλύψουν αυταρχικοί ηγέτες ή δογματικές ιδεολογίες. Η κάθε μας απόφαση περιέχει την ενέργεια είτε της πίστης είτε το φόβου. Όταν υπερισχύει ο φόβος, ο άνθρωπος αμφιβάλλει για την αυτοκυριαρχία του, αμφισβητεί την ηθική και τις αρχές του και στρέφεται σε έναν συλλογικό ναρκισσισμό, δηλαδή σε μια κοινωνία όπου το εγώ κυριαρχεί. Μια κοινωνία που ο καθένας, απορροφημένος από τον ατομικισμό του, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τον υπερκαταναλωτισμό και την τάση να θεωρεί ότι ο κόσμος του ανήκει, αγνοεί τις ανάγκες του άλλου ή του πλανήτη. Θεωρούμε έτσι ότι έχουμε αξιώσεις σε αυτό τον κόσμο, ότι συνεχώς κάτι δικαιούμαστε και κατηγορούμε τους άλλους όταν κάτι δεν πάει καλά.

»Η πίστη, όμως, είναι η ικανότητα να στεκόμαστε ακλόνητοι απέναντι στο χάος του κόσμου και να αρνούμαστε να χειραγωγηθούμε από τον φόβο μας».

Σύμφωνα με την ίδια, αν ο κόσμος έχει σήμερα αυτούς τους επικίνδυνους, ακραία συντηρητικούς και πολεμοχαρείς ηγέτες, είναι επειδή οι άνθρωποι έχουμε χάσει την πίστη μας ή επειδή την έχουμε παραδώσει σε αυτές τις ελεγκτικές δυνάμεις.

Πώς να έχεις πίστη έπειτα από μία προσωπική τραγωδία;

Εντελώς συμπωματικά, νωρίτερα την ημέρα που συμμετείχα στη συνέντευξη τύπου της Myss και μίλησα προσωπικά μαζί της, είχα μιλήσει με τη Ματίνα Κυριάκου, τη μαμά που έχασε τον 13χρονο γιο της από σάρκωμα Ewing, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου της Παιδικής Ηλικίας. Η Ματίνα μου περιέγραφε πόσο κλόνισε την πίστη της αυτή η απώλεια και φυσικά, όντας μαμά κι εγώ, μπόρεσα να την συναισθανθώ απόλυτα.

Ήταν, λοιπόν, αναπόφευκτο για εμένα να ρωτήσω την Caroline Myss το βράδυ της ίδιας μέρας πώς να έχει πίστη ένας γονιός που χάνει το παιδί του, δηλαδή ένας άνθρωπος που τον έχει βρει η απόλυτη τραγωδία; Σε τι μπορεί να ελπίζει;

Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Η απάντησή της ήταν αποστομωτική:

«Μια από τις πιο επιβλαβείς ιδέες που μπορεί να αναπτύξει ένας άνθρωπος είναι ότι είναι κάτι το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό. Ότι δεν αποτελεί απλά μια σταγόνα στον ωκεανό – μα ότι είναι ολόκληρος ο ωκεανός. Και αυτή η αίσθηση της μοναδικότητας δημιουργεί στον άνθρωπο μια πεποίθηση ότι δικαιούται να έχει μια ζωή που δεν θα περιλαμβάνει κανονικές, ανθρώπινες εμπειρίες.

»Ο θάνατος ενός παιδιού, όσο τραγικός κι αν είναι, αποτελεί δυστυχώς μια κoινή, ανθρώπινη εμπειρία. Στην οικογένεια που μεγάλωσα εγώ κάθε ενήλικο μέλος είχε χάσει κι από ένα παιδί – η μάνα μου έχασε έναν γιο, τον αδερφό μου. Μια από τις πιο καλές μου φίλες έχασε και τα τρία της παιδιά από καρδιοπάθεια.

»Αυτό, όμως, που δεν είχαν κοινό αυτοί οι άνθρωποι ήταν αυτή η ιδέα ότι ο Θεός έσφαλε. Ότι δεν έπρεπε να τους συμβεί κάτι τέτοιο. Και ότι το σύμπαν τους χρωστά με εξήγηση: γιατί δεν τους προστάτευσε».

Τα λόγια της μου θύμισαν πολύ αυτό που σε παλαιότερο άρθρο του OW είχε πει η Evy Poumpouras, πρώην ειδική πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών και τώρα multi-platform δημοσιογράφος, η οποία ήταν ενεργό μέλος της ομάδας ασφαλείας κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, διασώζοντας κόσμο μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων – μια εμπειρία pου την τραυμάτισε βαθιά.

«Δεν είσαι τόσο ξεχωριστός» είχε πει τότε η Poumpouras, «και γι’ αυτό δεν είσαι μόνος», εννοώντας πως τραγωδίες μπορεί να συμβούν σε εσένα, σε εμένα και σε κάθε άλλο άνθρωπο. Αυτές, όμως, όχι μόνο δεν χρειάζεται να κλονίσουν την πίστη σου, αλλά, επιστρέφοντας στην Caroline Myss, «μπορεί να σου ανοίξουν ένα νέο μονοπάτι στη ζωή, το οποίο να σε οδηγήσει σε ένα μεγαλύτερο κάλεσμα. Αρκεί να μη φοβηθείς και να μη σταματήσεις να πιστεύεις στον εαυτό σου».