ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΙΛΗ ΠΥΡΑΥΛΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ;

Όταν το κράτος σε ειδοποιεί να μείνεις μακριά από τα παράθυρα γιατί πέφτουν πύραυλοι, η ζωή παύει να είναι κανονική, έτσι δεν είναι; Αναγνώστρια του OW που ζει στη Ντόχα περιγράφει όσα βιώνουν τις τελευταίες ημέρες και εξηγεί γιατί «παρ' όλα αυτά» δεν φοβάται.

Πώς είναι να ζεις υπό την άμεση απειλή πυραυλικής επίθεσης; Η ερώτηση δεν είναι ρητορική. Την έθεσα πριν λίγο στη φίλη μου τη Δήμητρα, που τα τελευταία χρόνια ζει με την οικογένειά της στην Ντόχα, όταν μου προώθησε το μήνυμα που έλαβαν νωρίτερα οι κάτοικοι της χώρας από την κυβέρνηση – το εμιράτο, δηλαδή. Έγραφε, σε ελεύθερη μετάφραση: «Το επίπεδο απειλής για την ασφάλεια έχει αυξηθεί. Όλοι υποχρεούνται να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους, να μην βγαίνουν έξω και να μένουν μακριά από παράθυρα και εκτεθειμένες περιοχές, προκειμένου να διασφαλιστεί η δημόσια ασφάλεια». Όσο συνηθισμένοι κι αν είμαστε στα «112» σε περιπτώσεις πυρκαγιάς ή έντονων καιρικών φαινομένων, αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό: Εδώ μιλάμε για πόλεμο.

Στο δικό μου το μυαλό, το μήνυμα προειδοποιεί ουσιαστικά ότι ανά πάσα στιγμή ένας πύραυλος μπορεί να «σκάσει» στο κτήριο όπου ζεις – με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Το σενάριο αυτό δεν είναι εντελώς απίθανο, αν σκεφτεί κανείς πως τις τελευταίες ημέρες το Κατάρ μόνο έχει αναχαιτίσει 98 από 101 βαλλιστικούς πυραύλους, 3 πυραύλους κρουζ και 24 drones που εξαπολύθηκαν από το Ιράν. Επίσης, η Πολεμική Αεροπορία του Κατάρ έχει μέχρι στιγμής καταρρίψει δύο ιρανικά μαχητικά αεροσκάφη Su-24 που προσέγγιζαν τη βάση Al-Udeid.

Σήμερα το πρωί, ενεργοποιήθηκαν εκ νέου τα συστήματα αεράμυνας πάνω από τη Ντόχα, αναχαιτίζοντας νέα επίθεση με πυραύλους, με ισχυρές εκρήξεις να ακούγονται στην πόλη.

Θραύσματα έπειτα από αναχαίτιση των τελευταίων ημερών.

Παρά τις αναχαιτίσεις, τα θραύσματα έχουν προκαλέσει τουλάχιστον 8 τραυματισμούς (έναν σοβαρό). Επιπλέον, δύο βαλλιστικοί πύραυλοι κατάφεραν να πλήξουν την αμερικανική στρατιωτική βάση Al-Udeid, ενώ ένα drone έπληξε ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης. Έστω κι αν περιορίζεται σε στρατιωτικές βάσεις, αυτό είναι πόλεμος.

Τι γίνεται με τους ανθρώπους που ζουν εκεί; Και πώς το βιώνουν οι Έλληνες; Η Δήμητρα γράφει για το OW:

Τις τελευταίες 5 ημέρες η καθημερινότητά μας είναι ιδιαίτερη εδώ στη Ντόχα, αλλά από την πρώτη κιόλας στιγμή υιοθετήσαμε με ευκολία μια νέα, προσαρμοσμένη  ρουτίνα (ίσως οι μέρες του Covid να μας έχουν εκπαιδεύσει καταλλήλως…) Κάποιος κοιμάται αργότερα το βράδυ για να παρακολουθεί τις εξελίξεις –ίσως η εσωτερική ένταση δεν είναι και τόσο ανεπαίσθητη τελικά– κάποιος σηκώνεται νωρίτερα το πρωί, έχοντας ξυπνήσει από τις εκρήξεις νέων αναχαιτίσεων – ο ύπνος είναι ελαφρύς αλλά ανακουφιστικός. Οι πρώτες ενέργειες κάθε μέρα ίδιες: ανοίγω κουρτίνες, ελέγχω τον ουρανό, ελέγχω το δρόμο, φτιάχνω καφέ και βάζω μουσική. Τα παιδιά σε τηλεκπαίδευση μέχρι νεωτέρας. Και η πρώτη κουβέντα που ανταλλάσσω με τον άντρα μου: Τι να μαγειρέψω σήμερα;

Φυσικά είμαστε αγχωμένοι, φυσικά φτιάχνουμε στο μυαλό μας πιθανά σενάρια εξέλιξης των γεγονότων, φυσικά έχουμε έτοιμες δύο μικρές βαλίτσες στο χολ του σπιτιού και δύο σχέδια διαφυγής στο μυαλό μας. Όμως, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση παραμένουμε ήρεμοι, ψύχραιμοι, με μια αίσθηση ασφάλειας. Η ενημέρωση από τις αρμόδιες αρχές είναι συνεχής και άμεση, η πληροφορία μεστή, χωρίς τρομοκρατία και πανικό.

Μάλιστα, υπάρχει πρόστιμο σε όποιους διαδίδουν φήμες και ψευδείς ειδήσεις ή φωτογραφιές από τα σημεία όπου έπεσαν θραύσματα κ.λπ.

ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ.

Η οδηγία είναι να μην γίνονται άσκοπες μετακινήσεις, παρ' όλ' αυτά στους δρόμους κυκλοφορούν ιδιωτικά και επαγγελματικά αυτοκίνητα κανονικά. Τα σούπερ μάρκετ και τα βενζινάδικα λειτουργούν κανονικά, χωρίς ουρές. Τριάντα τρία σούπερ markets λειτουργούν 24ωρο, οι διανομείς το ίδιο. Τα εστιατόρια ανοιχτά με ωράριο Ραμαζανίου, καθώς βρισκόμαστε σε αυτή την περίοδο. Εάν δεν παρακολουθεί κάποιος ειδήσεις, δεν καταλαβαίνει καμία διαφορά.

Τα παιδιά μας, 9 και 11 ετών, αναρωτήθηκαν απ’ την πρώτη στιγμή τι είναι οι εκρήξεις που ακούγονται, γιατί ακυρώθηκε η προπόνηση, γιατί δεν θα πάνε σχολείο. Τους εξηγήσαμε κάποια βασικά πράγματα για όσα συμβαίνουν και η αλήθεια είναι ότι νιώθουν ευτυχώς μεγάλη ασφάλεια στο δεδομένο περιβάλλον.

Η ζωή στην Ντόχα συνεχίζει να κυλά κάπως κανονικά, παρά τις τελευταίες προειδοποιήσεις περί αυξημένων μέτρων ασφαλείας.

Εξάλλου, η καθημερινότητα έχει κάποιο ρυθμό: Κάνουν τα μαθήματά τους, μετά παίζουμε επιτραπέζια ή βγαίνουν έξω για πατίνι και ποδήλατο, εγώ χθες και προχθές πήγα στο γυμναστήριο που υπάρχει εδώ στο κτήριο, ο άντρας μου βγήκε για καφέ. Στο κτήριο που ζούμε, μάλιστα, διοργανώνουμε playdates με άλλους γονείς στον εξωτερικό χώρο ή στο parking.

Εγώ προσωπικά δεν θα είχα καθόλου στο μυαλό μου σενάριο διαφυγής εάν δεν είχα τα παιδιά. Η μόνη μου σκέψη είναι ότι δεν θέλω να βιώσουν μία τέτοια εμπειρία, αν τυχόν η κατάσταση χειροτερέψει, αν υπάρξουν διακοπές ρεύματος ή νερού, π.χ., ή αν αναγκαστούμε να μετακινηθούμε βιαστικά κάπου. Δεν νιώθω να απειλείται η ζωή μου, όσο αφελής κι αν ακούγομαι.

Πώς γίνεται να μην φοβάσαι με έναν πόλεμο στην πόρτα σου;

Μου κάνουν μεγάλη εντύπωση τα λόγια της Δήμητρας, οπότε επιμένω και τη ρωτώ πού αποδίδει το γεγονός ότι δεν νιώθει φόβο και απειλή; Μου απαντά:

Το αποδίδω νομίζω στο ότι δεν μεταδίδονται υπερβολικές εικόνες από αναχαιτίσεις πυραύλων κ.λπ. και στο ότι γενικά η πληροφορία που κυκλοφορεί είναι στοχευμένη και περιεκτική. Τα μέσα, δηλαδή, δεν πανικοβάλουν τον κόσμο.

Πύραυλοι στον ουρανό πάνω από την Ντόχα στις 3 Μαρτίου 2026. Ο στρατός του Κατάρ αναχαίτισε δύο βαλλιστικούς πυραύλους νωρίς το πρωί της ίδιας μέρας. AFP Mahmud Hams

Επίσης, παίζει ρόλο το γεγονός ότι δεν έχει γίνει χτύπημα σε μη στρατιωτικό στόχο, δηλαδή σε υποδομές, δημόσια κτίρια, ξενοδοχεία, mall κ.λπ. Στην ουσία γίνονται αναχαιτίσεις και μόνο ένα χτύπημα ήταν επιτυχημένο, στην αμερικανική στρατιωτική βάση, από τα πολλά που έριξαν εκεί.

Όταν ζεις με αίσθημα ασφάλειας στην καθημερινή σου ζωή, έχεις εμπιστοσύνη ότι θα λειτουργήσουν όλα εξίσου καλά και σε περίοδο ανάγκης.

ΤΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Δηλαδή, τις προάλλες έβλεπα ελληνικές ειδήσεις με μαζεμένες εικόνες από πυραύλους να εκρήγνυνται, από στρατιώτες, μαχητικά αεροπλάνα, κόσμο να τρέχει, τραυματισμένους (εικόνες ανάμεικτες από Λίβανο, Ιράν, Ισραήλ κ.λπ.) και σκεφτόμουν ότι είναι σαν τις εικόνες που βλέπαμε παλιότερα για Ιράκ ή για Αφγανιστάν και λέγαμε κοίτα τι απίστευτα πράγματα συμβαίνουν εκεί, και τώρα να που είμαι κι εγώ στη μέση.

Αλλά όντας στη μέση βλέπω πως η εικόνα δεν είναι αυτή. Εδώ δεν βλέπεις πυραύλους να σκάνε και στρατιώτες να τρέχουν, ούτε μαχητικά αεροσκάφη να καταρρίπτονται. Προφανώς στις άμεσα εμπλεκόμενες χώρες η κατάσταση και η εικόνα είναι διαφορετική. Οι χώρες του Κόλπου δεν έχουν εμπλακεί σε πόλεμο αυτή τη στιγμή με τρόπο ενεργητικό. Υπάρχει, λοιπόν, ακόμα το αίσθημα ότι είμαστε ασφαλείς. Και αυτό, θεωρώ, είναι μεγάλο επίτευγμα για ένα κράτος, παρά το πολίτευμα απόλυτης μοναρχίας.

Και ευχόμαστε να μην αλλάξει αυτό – συμπληρώνω εγώ, με την ευχή να σταματήσει άμεσα αυτή η παράνοια.