ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΕΝΑ ΦΡΟΥΤΟ ΕΧΕΙ ΧΑΛΑΣΕΙ

Η ζέστη επιταχύνει την αλλοίωση των φρούτων. Μάθε πώς να αναγνωρίζεις τα σημάδια ότι έχουν χαλάσει και πώς να τα αποθηκεύεις σωστά για να αντέχουν περισσότερο.

Κάθε χρόνο, το καλοκαίρι αισθάνομαι μια ανακούφιση, καθώς ξεφορτώνομαι έναν από τους καθημερινούς πονοκεφάλους των άλλων εποχών: το τι θα φάω. Μπορώ να τρώω –ιδανικά– μόνο φρούτα και να είμαι καλά, αφού πέραν της δροσιάς τους μου προσφέρουν βιταμίνες, φυτικές ίνες και αντιοξειδωτικά.

Στην κορυφή της λίστας μου είναι τα νεκταρίνια, με το καρπούζι να ακολουθεί και όλα τα άλλα να είναι –μαζί– στην τρίτη θέση. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει κάτι που να μην μου αρέσει, εν αντιθέσει με το φθινόπωρο, που «πενθώ».

Με τις μπανάνες λίγο τα χαλάμε στη ζέστη, γιατί ωριμάζουν μέσα σε λίγες ώρες. Έτσι όμως δεν είναι με όλα τα πράγματα σε αυτήν τη ζωή; Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις.

Η ζέστη δεν διαλύει μόνο τις μπανάνες, αλλά όλα τα φρούτα: η ζύμωση που προκαλεί γίνεται βούτυρο στο ψωμί των βακτηρίων που –μεταξύ πολλών– μπορούν να προκαλέσουν και στομαχικές αναταραχές. Μια πολύ λεπτή γραμμή χωρίζει το «ζουμερό» από το χαλασμένο. Για το καλό μας, είναι χρήσιμο να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια του φυσικού τέλους ενός φρούτου.

Πώς θα διακρίνουμε ένα χαλασμένο φρούτο

Ο πιο εύκολος τρόπος να καταλάβουμε ότι δεν πρέπει να φάμε ένα φρούτο είναι οι αλλαγές στην υφή του, όπως το ζάρωμα της φλούδας, η στεγνή αίσθηση ή η εμφάνιση λευκού, πράσινου ή γκρι χνουδιού, δηλαδή μούχλας – ιδιαίτερα κοντά στο κοτσάνι.

iStock

Αν το γλυκό άρωμα έχει αντικατασταθεί από ξινή ή αλκοολική μυρωδιά, σημαίνει πως η ζύμωση από τη ζέστη έχει νικήσει.

Είναι καλό να γνωρίζουμε πως ό,τι δίνει η γη λειτουργεί σαν κι εμάς: συνυπάρχει με μύκητες και βακτήρια, εκ των οποίων κάποια είναι ωφέλιμα ενώ άλλα όχι.

Οι μικροοργανισμοί που αναπτύσσονται στα φρούτα διασπούν σταδιακά τους ιστούς τους, αξιοποιώντας τα θρεπτικά συστατικά της σάρκας. Στα μαλακά φρούτα, η ορατή αλλοίωση αποτελεί ένδειξη ότι έχουν εξαπλωθεί και στο εσωτερικό της σάρκας, ακόμα και αν δεν το βλέπουμε. Δεν αρκεί να απομακρύνουμε το αλλοιωμένο τμήμα και να προχωρήσουμε στην κατανάλωση, όπως μπορεί να γίνει σε ορισμένα σκληρά φρούτα (π.χ. μήλα). Οπότε, τα πετάμε.

Βασική προϋπόθεση πάντα είναι να πλένουμε πολύ καλά τα φρούτα, αφού μικροοργανισμοί που δεν βλέπουμε – αλλά υπάρχουν– μπορούν να προκαλέσουν τροφική δηλητηρίαση.

Πώς προδίδονται τα «ύπουλα» φρούτα

Το καρπούζι και το πεπόνι έχουν σκληρή φλούδα που μπορεί να μας μπερδέψει. Και σε αυτή την περίπτωση, όμως, συμβαίνει κάτι που αποκαλύπτει ότι τα φρούτα αυτά έχουν χαλάσει: η διαρροή υγρών ή ο σχηματισμός αφρού κατά το κόψιμο. Πρόκειται για ένδειξη πως έχει αρχίσει η ζύμωση, άρα υπάρχουν και βακτήρια.

Πώς αποθηκεύουμε τα φρούτα για να αντέχουν

Όταν έχει ζέστη, τα φρούτα δεν αντέχουν εκτός ψυγείου για μεγάλο διάστημα. Αλλά και στο ψυγείο χρειάζεται η σωστή τακτική, για να τα αποθηκεύσουμε με ασφάλεια.

iStock

Ορισμένα φρούτα (όπως οι μπανάνες, τα ροδάκινα, τα νεκταρίνια και τα μήλα) παράγουν αιθυλένιο, μια φυσική ορμόνη σε μορφή αερίου που επιταχύνει την ωρίμανση. Έτσι, αν βάλουμε αυτά τα είδη δίπλα σε ευαίσθητα φρούτα, όπως είναι οι φράουλες ή τα ακτινίδια, θα χαλάσουν πολύ πιο γρήγορα. Ό,τι λοιπόν βγάζει αιθυλένιο αποθηκεύεται ξεχωριστά, σε σακούλες ή κλειστούς χώρους.

Αν είστε από εκείνους που σπεύδουν να κόψουν σε μικρά κομμάτια το καρπούζι μόλις το αγοράσουν, πρέπει να γνωρίζετε ότι είναι καλό να τα αποθηκεύετε σε καθαρό, αεροστεγές δοχείο, όπου μπορούν να διατηρηθούν για τρεις έως πέντε ημέρες. Απορρίπτουμε όταν τα κομμάτια δεν είναι πια σταθερά και έχουν γίνει σαν σφουγγάρι.

iStock

Σε περίπτωση που προτιμάμε τη διάφανη μεμβράνη, σφίγγουμε με αυτήν πολύ καλά τα μεγάλα κομμάτια του καρπουζιού, προκειμένου να μην επιτρέψουμε την απορρόφηση μυρωδιών από τα άλλα φαγητά του ψυγείου και την αφυδάτωση.

Σε ό,τι αφορά το πεπόνι, αν η σάρκα είναι υπερβολικά μαλακή, σε βαθμό που μπορούμε να μπήξουμε το δάχτυλό μας σε αυτήν, σημαίνει πως έχει ωριμάσει πολύ και πρέπει να το πετάξουμε. Το ίδιο ισχύει αν μυρίζει πολύ βαριά (πολύ γλυκά) ή σαν ασετόν ή οινόπνευμα.

Αλλάζουμε κατηγορία και πάμε στα πυρηνόκαρπα, δηλαδή φρούτα όπως τα ροδάκινα, τα νεκταρίνια και τα βερίκοκα. Είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στη ζέστη, πράγμα που σημαίνει ότι χαλάνε μέσα σε λίγες ώρες αν μείνουν εκτός ψυγείου.

iStock

Αν τα πάρουμε άγουρα, τα αφήνουμε εκτός ψυγείου για να ωριμάσουν. Τα πετάμε αν η σάρκα είναι πολύ μαλακή, έχει αρχίσει να ζαρώνει, έχει σκιστεί ή βγάζει υγρά, καθώς και αν μυρίζουν ξινίλα ή μούχλα.

Δώστε μια επιπλέον προσοχή γύρω από το κοτσάνι και το κουκούτσι. Σε περίπτωση που υπάρχει εκεί λευκό ή γκρι χνούδι, σημαίνει πως οι σπόροι της μούχλας έχουν απλωθεί στη σάρκα. Άρα, δεν αρκεί να αφαιρεθεί το σημείο με την εμφανή μούχλα.

iStock

Τα κεράσια, οι φράουλες και τα σύκα αποκτούν επίσης μούχλα που εξαπλώνεται πολύ γρήγορα. Απορρίπτουμε όσα έχουν εμφανή μούχλα και καταναλώνουμε μόνο τα φρούτα που δεν έχουν επηρεαστεί, αφού τα πλύνουμε καλά. Τα αποφεύγουμε όταν η υφή είναι γλοιώδης ή μαλακή και στην περίπτωση των κερασιών, αν έχουν γίνει καφέ.

Τα σύκα βγάζουν γλοιώδη υγρά από τη βάση τους, όταν είναι στα τελευταία τους. Η μυρωδιά που σημαίνει ότι έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους είναι σαν της μπίρας ή του κρασιού, τουτέστιν της ζύμωσης. Τα συγκεκριμένα φρούτα συνήθως διατηρούνται στο ψυγείο έως τρεις ημέρες.