ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ ΝΑ ΤΡΩΣ ΦΑΓΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ ΚΑΤΑΛΥΜΑΤΑ;

Ελαιόλαδο, ζάχαρη, καφές… πόσο ασφαλές είναι να καταναλώνεις ανοιγμένα τρόφιμα στα καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης που επισκέπτεσαι για διακοπές;

Πριν από δύο καλοκαίρια είχαμε την τύχη να νοικιάσουμε για μία εβδομάδα ένα καταπληκτικό σπίτι στην Τήνο. Ήταν πραγματικά βγαλμένο από σελίδες περιοδικού, υπέρκομψο, πεντακάθαρο, με θέα… και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ανοίγοντας το ψυγείο και τα ντουλάπια της κουζίνας συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν και αρκετά εφοδιασμένο με τρόφιμα και ποτά.

Ο ενθουσιασμός μας, όμως, σύντομα κυριεύτηκε από το εξής δίλημμα: Είναι ασφαλές να τα καταναλώσουμε, δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε τις συνθήκες συντήρησής τους, ειδικά όσα από αυτά αυτά δεν ήταν σφραγισμένα;

Για παράδειγμα, στο ψυγείο βρήκαμε μια (όχι σφραγισμένη) φιάλη στροφυλιά (σαν ρακή), στα ντουλάπια χύμα ελαιόλαδο και συσκευασίες με ανοιγμένες ζάχαρες, ελληνικό καφέ, αλάτι και πιπέρι. Βρήκαμε, επίσης, κάποια κλειστά πακέτα ζυμαρικών, μπάρες δημητριακών και δυο-τρία επίσης σφραγισμένα κρουασάν του εμπορίου, τα οποία προσωπικά δεν θα κατανάλωνα ποτέ αν ήξερα π.χ. ότι έχουν αγοραστεί από κάποιο περίπτερο όπου εκτίθενται όλη μέρα στον ήλιο (βασικά, δεν θα τα κατανάλωνα ποτέ, ανεξαρτήτως προέλευσης).

Και, μπορεί τα ενοικιαζόμενα καταλύματα να αποτελούν παραδοσιακά έναν τόπο λάθος υπολογισμένων, take-free προϊόντων –μπορεί π.χ. να μην το σκεφτείς παραπάνω πριν χρησιμοποιήσεις ένα ανοιγμένο από τον προηγούμενο ενοικιαστή απορρυπαντικό πιάτων ή ρούχων– όμως τα τρόφιμα είναι μια άλλη υπόθεση. Την οποία πολλοί ιδιοκτήτες ή συντηρητές τέτοιων καταλυμάτων φαίνεται να έχουν λύσει.

iStock

Η Diana Cruz, για παράδειγμα, που διευθύνει εταιρεία καθαρισμού ενοικιαζόμενων σπιτιών δηλώνει σε άρθρο της Washington Post ότι έχει χρόνια να αγοράσει αβγά για το σπίτι της: «Οι άνθρωποι αγοράζουν πάρα πολλά πράγματα. Και συνήθως τα πιο υγιεινά από αυτά είναι που μένουν πίσω – σαλάτες μέσα σε σακούλες, μήλα, μπανάνες, λεμόνια…

Δεν είναι τυχαίο πως, προς αποφυγή αυτής της σπατάλης, ορισμένες πλατφόρμες ενοικίασης τουριστικών καταλυμάτων έχουν φτιάξει οδηγούς προγραμματισμού γευμάτων για τους παραθεριστές, ανάλογα με τον αριθμό ατόμων και τις ημέρες παραμονής.

Τελικά, να φας όλα αυτά τα τρόφιμα που βρίσκεις στα ενοικιαζόμενα καταλύματα;

Η αλήθεια είναι ότι, πριν από εσένα, την απόφαση έχει πάρει ο ιδιοκτήτης, συντηρητής ή καθαριστής: Για να υπάρχουν εκεί, θεωρητικά είναι ασφαλή για να τα φας. Διαφορετικά θα είχαν πεταχτεί πριν την άφιξή σου στο σπίτι.

iStock

Στο ίδιο άρθρο, για παράδειγμα, μια ιδιοκτήτρια ακινήτου λέει: «Αν η συσκευασία έχει ανοιχτεί, το τρόφιμο μπορεί να έχει έρθει σε επαφή με οτιδήποτε, οπότε δεν μπορείς να ξέρεις πόσο ασφαλές είναι – εγώ, δηλαδή, πάντα το πετάω. Τις κλειστές συσκευασίες, όμως, τις αφήνω στο σπίτι για τους επόμενους».

Τι λένε οι ειδικοί

Ο Randy Worobo, καθηγητής Μικροβιολογίας Τροφίμων στη Σχολή Γεωπονίας και Επιστημών της Ζωής του Πανεπιστημίου Cornell, συνιστά να πετά κανείς τα υπολείμματα από φαγητά σε πακέτο αλλά και τα σπιτικά, μαγειρεμένα γεύματα, ειδικά εκείνα που περιέχουν κρέας ή θαλασσινά. «Για να καταναλώσετε με ασφάλεια αυτά τα τρόφιμα, πρέπει να γνωρίζετε πότε παρασκευάστηκαν, πώς αποθηκεύτηκαν ή αν τηρήθηκαν τα πρωτόκολλα ασφάλειας τροφίμων από όσους μαγείρεψαν στο ενοικιαζόμενο κατάλυμα – π.χ. μαγειρεύτηκε το κρέας στην κατάλληλη θερμοκρασία; Είχε πλύνει τα χέρια του ο μάγειρας;»

Όπως λέει, «πολλές τροφιμογενείς ασθένειες –όπως αυτές που προκαλούνται από τον νοροϊό, τη σιγκέλα, τη σαλμονέλα και το βακτήριο E. Coli– μεταδίδονται μέσω της κοπρανο-στοματικής οδού. Ο ακατάλληλος χειρισμός των διαφορετικών συστατικών μπορεί επίσης να οδηγήσει σε γαστρεντερικές διαταραχές. Για παράδειγμα, αν κανείς έπιασε ωμό κρέας και αμέσως μετά έβαλε τα δάχτυλά του μέσα στο βαζάκι με τα μπαχαρικά, δεν είναι ασφαλές για εσένα να το χρησιμοποιήσεις, γιατί μπορεί να έχει μολυνθεί από όποιο τυχόν παθογόνο μπορεί να είχε το ωμό κρέας».

iStock

Κάπως μικρότερος είναι ο κίνδυνος για ανοιγμένα συσκευασμένα τρόφιμα όπως η ξηρά τροφή (μακαρόνια, ρύζι, όσπρια) που απαιτεί μαγείρεμα σε υψηλές θερμοκρασίες ή τα πολύ όξινα (π.χ. μουστάρδες, ξύδι, τουρσί), όπως τουλάχιστον υποστηρίζει στο άρθρο η Haley Oliver-Jischke, η οποία διευθύνει ένα εργαστήριο ασφάλειας τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Purdue στην Ιντιάνα.

Ο Worobo λέει ότι σχετικά ασφαλής θα ένιωθε με μια ανοιγμένη καυτερή σάλτσα («ποιος θα έβαζε το στόμα του απευθείας στο μπουκάλι;»), με καρυκεύματα που φυλάσσονται στην αρχική τους συσκευασία και με τον καφέ σε σακουλάκι, ακόμα και ανοιγμένο («οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κουτάλι γι’ αυτό».) Ωστόσο, δεν θα έτρωγε ποτέ από ένα ανοιγμένο οικογενειακό παγωτό, ενώ οπωσδήποτε θα πέταγε τυχόν παλιά παγάκια από τις παγοκύστες και θα έφτιαχνε νέα.

Προφανώς η τελική απόφαση ως προς το τι θα καταναλώσεις και τι όχι είναι δική σου, όπως είναι και το τι θα επιλέξεις να αγοράσεις κατά την παραμονή σου στο κατάλυμα. Πάντως, αν φεύγοντας από εκεί συνειδητοποιήσεις ότι αφήνεις πίσω πολλά που δεν έχεις τη δυνατότητα να πάρεις μαζί, μια καλή ιδέα, από το να πεταχτούν, είναι να αναζητήσεις σε ποιον τοπικό φιλανθρωπικό οργανισμό θα μπορούσες να τα προσφέρεις – ακόμα και στα συσσίτια της εκκλησίας. Φαντάσου πόσο σημαντικό δώρο θα ήταν για τους άπορους της περιοχής αν έκαναν όλοι οι ενοικιαστές καταλυμάτων κάτι τέτοιο.