Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΕΙΛΑ-ΦΑΜΕΛΗ ΜΑΣ ΞΕΝΑΓΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ

Τι σχέση έχει η σάλτσα πέστο, ένα βερολινέζικο παζάρι και μια όχι και τόσο «φυσιολογική» οικογένεια; Ό,τι κι αν συζητήσεις με τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη έχει τεράστιο ενδιαφέρον – από το πώς βίωσε την απώλεια της μητέρας της όταν ήταν μόλις 17 ετών, μέχρι τον τρόπο που βλέπει την ομορφιά, τις κινητοποιήσεις στο Παρίσι, τη ζωή μετά την ψυχοθεραπεία.

Η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη μένει σε ένα πολύ όμορφο διαμέρισμα στο Παγκράτι μαζί με τη γάτα της τη Μάγια. Συζητάμε για το πόσο δύσκολο είναι να νοικιάσεις σπίτι σήμερα, και μάλιστα ωραίο και προσιτό οικονομικά. «Έψαξα πολύ και έκανα μεγάλη υπομονή, αλλά τελικά αποζημιώθηκα», λέει η Χριστίνα.

Μου φτιάχνει καφέ φίλτρου και με κερνάει κουλουράκια, ενώ μου δείχνει τα δωμάτια του σπιτιού, στο οποίο μένει εδώ και ενάμιση χρόνο. Χαζεύω το τζάκι που «τραβάει» πολύ καλά (γι’ αυτό και το ανάβει καθημερινά), τη μεγάλη βεράντα με τους βασιλικούς (τους έχει για να φτιάχνει πέστο), την υπέροχη τραπεζαρία, γύρω από την οποία έχουν γίνει άπειρες συζητήσεις – προσωπικές, άβολες, αστείες.

Αποφασίζω να κάνουμε μία διαφορετική συνέντευξη: Της ζητάω να με ξεναγήσει στο διαμέρισμα και να της κάνω ερωτήσεις που θα «κουμπώνουν» με κάθε χώρο του σπιτιού – κάθε δωμάτιο θα γίνεται αφορμή για μια διαφορετική θεματική. Δέχεται και πατάω «εγγραφή».

Πριν ξεκινήσουμε την ξενάγηση στο σπίτι σου, περίγραψέ μας με λίγα λόγια τις ηρωίδες που υποδύεσαι αυτό το διάστημα και το πλαίσιο στο οποίο ζουν.

Στο «Κάμπινγκ» (τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται από το Mega) υποδύομαι τη Μαριάννα. Ως Μαριάννα σπουδάζω κοινωνιολογία και το βράδυ είμαι σεξεργάτρια. Ζω στο κάμπινγκ και νομίζω ότι είμαι αρκετά ηθικό άτομο, αν και κάνω αυτή τη δουλειά που κάποιοι την ακούνε περίεργα – εγώ όχι. Επίσης, μπλέκω σε ένα ερωτικό ειδύλλιο με τον Ιορδάνη (Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο).

Στη θεατρική παράσταση «Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο θέατρο του Νέου Κόσμου, είμαι η Ντόρα. Η Ντόρα είναι πιο νέα από μένα και έχει κάποιου είδους νοητικής στέρηση – δεν προσδιορίζεται από τον συγγραφέα τι ακριβώς έχει. Με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη κάναμε μια έρευνα και καταλήξαμε στο τι έχει αυτή η νέα γυναίκα, η οποία βρίσκεται μέσα σε ένα «πείραμα», γιατί οι γονείς της αποφασίζουν να της κόψουν τη φαρμακευτική αγωγή την οποία της έδιναν για να είναι πιο λειτουργική. Κόβοντας τα χάπια, ξεκινάνε οι σεξουαλικές ορμές να βγαίνουν στην επιφάνεια και αυτό αρχίζει να γίνεται ανεξέλεγκτο. Ερωτεύεται έναν νέο, καθώς πρέπει κύριο, και ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της. Μετά συμβαίνουν διάφορα περίεργα και κακά πράγματα.

Γιατί αγαπάς αυτούς τους δύο ρόλους;

Είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά τις αγαπάω και τις δύο. Με τη Μαριάννα είμαστε πολύ κοντά – θα μπορούσε να είναι μια πτυχή του εαυτού μου. Θα μπορούσα κι εγώ να λειτουργώ έτσι. Ενδεχομένως να μην έκανα αυτή τη δουλειά, αλλά όσον αφορά την ηθική της, τις αξίες της, είμαστε κοντά, οπότε μου είναι και με έναν τρόπο «εύκολο» να την καταλάβω.

Η Ντόρα είναι ίσως από τις πιο αγαπημένες μου ηρωίδες. Δεν έχει καμία σχέση με εμένα, είναι ένας άνθρωπος που έχει κάποια διαφορετικότητα. Η προσπάθειά μου να την καταλάβω, με βοήθησε να αναρωτηθώ ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους μιλάει το έργο, με τους οποίους δεν μπαίνουμε εύκολα στη διαδικασία να ασχοληθούμε, να γνωρίσουμε, να βοηθήσουμε.

Η ξενάγηση ξεκινάει.

ΕΙΣΟΔΟΣ

Τι βλέπει πρώτο κάποιος που μπαίνει στο σπίτι σου και τι κρύβεις βιαστικά τη στιγμή που θα χτυπήσει το κουδούνι της πόρτας;

Το πρώτο που θα δει είναι τα παπούτσια μου – καμιά φορά μαζεύονται αρκετά στην είσοδο, γιατί βάζω τους καλεσμένους να τα βγάζουν κι εκείνοι. Θα ήθελα να μην είναι φόρα παρτίδα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Το πρώτο πράγμα που μαζεύω βιαστικά και χώνω σε ένα αποθηκάκι, είναι επίσης τα παπούτσια!

Ποιος είναι ο κανόνας που ισχύει για όλους, ακόμα και τους πιο στενούς φίλους, όταν έρχονται στο σπίτι σου;

Πάλι θα πω για τα παπούτσια! Ενώ δεν είμαι υστερική με την καθαριότητα και την τακτοποίηση –θα δεις πεταμένα ρούχα από δω και από κει– η σκέψη ότι ο άλλος έχει πατήσει στον δρόμο κάτι και το φέρνει μέσα στο σπίτι, με απωθεί.

Η ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΩ. ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΛΕΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ. ΤΑ ΔΟΥΛΕΥΩ, ΤΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ – ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΑΛΕΥΩ.

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου αντικείμενο στο σπίτι και ποια είναι η ιστορία του;

Όταν ήρθα στο σπίτι αυτό, έκανα ένα restart και έφερα απειροελάχιστα πράγματα από το προηγούμενο, στο οποίο έμενα πάρα πολλά χρόνια. Όσα πράγματα έχω τώρα εδώ, τα έπαιρνα σταδιακά, με προσοχή και πολλή σκέψη, οπότε νιώθω ότι κάπως τα αγαπάω όλα!

Θα επιλέξω, όμως, ένα φωτιστικό που έχω στο υπνοδωμάτιό μου, το οποίο είχα αγοράσει από ένα παζάρι στο Βερολίνο. Πριν δύο χρόνια, λοιπόν, βρίσκομαι στο Βερολίνο και βολτάρω με το ποδήλατο. Έχει πάρα πολύ κρύο, είμαι ντυμένη σαν κρεμμύδι, ψιλοβρέχει, αλλά μου αρέσει. Έχω πάρει κι έναν καφέ και το απολαμβάνω. Βλέπω ένα παζάρι, αφήνω το ποδήλατο και κάνω βόλτα. Βλέπω μπροστά μου το φωτιστικό και λέω «Εδώ είμαστε!» Το πήρα, αφού έκανα παζάρι με τον Βερολινέζο!

ΚΟΥΖΙΝΑ

Έχεις πει ότι είσαι καλή μαγείρισσα. Ποιο είναι το πιάτο σου που έχει πάρει τα περισσότερα εύσημα;

Νομίζω ότι είμαι καλή μαγείρισσα – μη λέω όμως μεγάλες κουβέντες και έχετε απαιτήσεις! Κάνω φοβερό πέστο, γι’ αυτό έχω πάντα πολλούς βασιλικούς στη βεράντα μου. Βέβαια, κάνω και πιο δύσκολα πιάτα – παστίτσιο, μουσακά, τι θες; Όλα τα κάνω!

Σε ποιους θα ήθελες να κάνεις το τραπέζι από το «Κάμπινγκ» ως Μαριάννα;

Η καημένη η Μαριάννα τούς συμπαθεί όλους. Ακόμα και με τη «Νίτσα» (Νάντια Κοντογεώργη) με την οποία τρώγονται διαρκώς, κατά βάθος αγαπιούνται. Άρα, όλους θα τους καλούσα, εκτός από τους «κακούς», τους οποίους ούτως ή άλλως τους βγάζουμε από τη μέση έναν έναν!

Τι τρως πριν από την παράσταση και τι μετά;

Στις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας» χάνουμε πολλές θερμίδες – είναι δύο ώρες «ξύλο», οπότε μετά μπορώ να φάω και σένα ολόκληρη! Θα φάω μπιφτέκια, κρέας, σαλάτα, πίτες, πατάτες. Πριν την παράσταση θα φάω λίγο ή κάτι πιο στεγνό όπως κοτόπουλο ή κάτι που θα μου δώσει ενέργεια και θα βοηθήσει και την ψυχολογία μου, π.χ. μακαρόνια.

Εφόσον μαγειρεύεις, τρως κυρίως σπιτικό φαγητό;

Δεν μαγειρεύω πολύ όταν δουλεύω και μου λείπει το σπιτικό φαγητό. Κυρίως τρώω απ’  έξω, απλώς προσπαθώ να μην τρώω junk food. Τα πρωινά μου, όμως, είναι πάντα… σπιτίσια. Κάνω αβγά scrambled, βάζω και κανένα αβοκάντο, αλλιώς φυστικοβούτυρο ή ταχίνι.

ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑ

Ποια ήταν η πιο άβολη ή η πιο αστεία ιστορία που έχει ειπωθεί σε αυτό το τραπέζι;

Η πιο άβολη στιγμή ήταν όταν χώρισα σε αυτό το τραπέζι. Όσο για την πιο αστεία ιστορία, θα σου πω κάποια που με έκανε να γελάσω και να γίνω έξαλλη ταυτόχρονα. Γυρνάω βράδυ σπίτι, πτώμα, μετά από δέκα ώρες γύρισμα και πέντε ώρες πρόβα. Είχα βάλει πάνω στο τραπέζι ένα βάζο με λουλούδια που μου είχαν φέρει δώρο και, μπαίνοντας μέσα, βλέπω το βάζο κάτω, τα λουλούδια μαδημένα, το αγαπημένο μου τραπέζι να έχει «ποτίσει» από τα νερά – τα είχε ρίξει η Μάγια, η γάτα μου!

Συζητάς ανοιχτά με τους φίλους σου για το σεξ;

Στα σεξουαλικά θέματα δεν είμαι πολύ ανοιχτή. Θα συζητήσω με τους κολλητούς μου ανοιχτά για πράγματα, αλλά δεν θα μπω σε ακραίες λεπτομέρειες για το σεξ.

Ο συγγραφέας στις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», αναφέρεται σε μία κοινωνία που θεωρεί τον εαυτό της προοδευτικό. Γιατί ακόμα και σε θεωρητικά προοδευτικές κοινωνίες, το πράγμα «κολλάει» στο σεξ;

Επειδή νομίζω ότι εκφράζονται τόσα πολλά πράγματα για την κοινωνία μέσα από την σεξουαλικότητα των ανθρώπων – κόμπλεξ, συστολές, πράγματα που καταπιέζουμε και δεν τα εκφράζουμε. Η κοινωνία που αναφέρεται στο έργο δεν νομίζω ότι είναι προοδευτική, είναι wanna be προοδευτική.

Η σημερινή κοινωνία τι είναι;

Άκουγα ένα podcast πρόσφατα που έλεγε ότι σήμερα έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες followers και likes, αλλά δεν έχουμε κάποιον να πάρουμε τηλέφωνο στις 3 το πρωί. Τι είμαστε σήμερα; Αγκυλωμένοι είμαστε. Προοδευτικοί πάντως δεν είμαστε καθόλου.

Η Ντόρα αντιμετωπίζεται ως διαφορετική από όσους την περιβάλλουν. Πώς θα την περιέγραφες εσύ και πώς ένιωσες απέναντί της όταν την έμαθες καλά;

Την περιγράφουν ως διαφορετική και πράγματι είναι διαφορετική από σένα και από μένα – ε, και; Είναι ένα άκακο πλάσμα. Θα την περιέγραφα ως αγνή ψυχή. Ακόμα κι όταν λέει φρικαλεότητες, γιατί τις λέει, δεν υπάρχει δόλος, δεν υπάρχει πίσω κείμενο. Είναι αυτή η απλή σκέψη, η οποία είναι τόσο κοντά στην κυριολεξία που εμείς δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, γιατί είμαστε μαθημένοι να υπάρχει πάντα πίσω κείμενο.

EΧΑΣΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ 17. ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΗΡΘΕ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΑ, ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΜΕ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ.

Αυτό που συνέβη όταν την έμαθα, είναι ότι συγκινήθηκα με την ψυχή της. Είναι τόσο περίεργο που βρίσκομαι μαζί της και γινόμαστε ένα, είναι τόσο περίεργο το πώς με επηρεάζει αυτό το πλάσμα.

Πού βρισκόμαστε σήμερα κοινωνικά όσον αφορά τη συμπερίληψη και τη διαφορετικότητα; Πόσο εύκολα μπορούν να συζητηθούν τέτοια θέματα γύρω από ένα τραπέζι;

Νομίζω ότι μπορούν να συζητηθούν πολύ πιο ανοιχτά από ότι πριν κάποια χρόνια, και έχουν γίνει σημαντικά βήματα. Χωρίς να είναι βέβαια όλα ιδανικά – οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζουν προβλήματα από την κοινωνία, προβλήματα που η ίδια η κοινωνία τους τα προκαλεί. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι σε σχέση με κάποια χρόνια πριν, με την εποχή π.χ. που γράφτηκε το έργο, έχει κάπως προχωρήσει το πράγμα – τότε δεν υπήρχε καν η έννοια της συμπερίληψης. Φυσικά, υπάρχει ακόμα δρόμος μπροστά μας.

ΣΑΛΟΝΙ

Στο σαλόνι έχεις μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της μαμάς σου, την οποία έχασες όταν ήσουν 17 χρονών. Πώς σε διαμόρφωσε μια τόσο μεγάλη απώλεια στην εφηβεία; Πώς βοηθήθηκες; Έκανες ψυχοθεραπεία;

Ήμουν 16,5 όταν την έχασα και αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο πώς είμαι τώρα. Στα 17 μας είμαστε σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωμένοι άνθρωποι – έχουμε σε μεγάλο βαθμό διαμορφώσει την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας, δεν αλλάζουμε πολύ μετά. Όταν, όμως, έρχεται ένα τέτοιο γεγονός που είναι βίαιο (τη μητέρα μου τη χάσαμε μέσα σε έναν μήνα), σε αλλάζει. Εμένα μου δημιούργησε φοβίες – και αρρωστοφοβία και ταύτιση ότι έχω την ίδια ασθένεια, και υπαρξιακές φοβίες. Στην αρχή είχα φοβερή άρνηση. Και μετά, μου έσκασε ετεροχρονισμένα ένα τσουνάμι πένθους.

Με τι μορφή εμφανίστηκε αυτό το ετεροχρονισμένο πένθος;

Με κρίσεις πανικού, δυο χρόνια μετά τον θάνατό της. Ευτυχώς που το σώμα ξέσπασε και μου χτύπησε καμπανάκια για να ζητήσω βοήθεια. Γιατί διαφορετικά μπορεί να μην είχα κάνει και τώρα να μιλούσες με μια άλλη Χριστίνα.

Βοηθήθηκα όντως πάρα πολύ – και με αγωγή και με ψυχοθεραπεία. Η ψυχοθεραπεία κράτησε κάποια χρόνια και μετά σταμάτησα. Και ξανάρχισα μετά από χρόνια, όπου πλέον το ξανάπιασα από άλλη σκοπιά, πιο σφαιρικά. Συνεχίζω και κάνω θεραπεία και θα συνεχίσω για καιρό! Είναι ένα κομμάτι που δύσκολα θα αποχωριστώ.

EINAΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΑΝΑΓΚΑΖΕΣΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ.

Με αφορμή την παράσταση, πιστεύεις ότι υπάρχει «φυσιολογική» οικογένεια, και τι σημαίνει αυτό; Εσύ, σε τι οικογένεια μεγάλωσες;

Εγώ δεν μεγάλωσα σε φυσιολογική οικογένεια σίγουρα! Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που εγώ, η αδερφή και ο αδερφός μου πήραμε πολλή αγάπη, είχαμε φοβερά όμορφες στιγμές, αλλά ήταν σαν να βρίσκεσαι σε ουρανοξύστη, να βλέπεις όλη αυτή την υπέροχη θέα και μετά να κάνεις απότομη πτώση! Ήταν υπέροχα και πολύ δύσκολα ταυτόχρονα. Σου έδιναν το γλυκό και στο έπαιρναν. Υπήρχαν συγκρούσεις στο σπίτι – ήταν έντονοι χαρακτήρες οι γονείς μου. Καλλιτέχνες και οι δύο – η μητέρα μου έφτιαχνε χειροποίητα κοσμήματα, ο μπαμπάς μου είναι μουσικοσυνθέτης και τραγουδοποιός. Στο σπίτι υπήρχε πάντα κόσμος, μουσικές.

Σε αυτή τη συνθήκη, όταν εσύ είσαι το παιδί της υπόθεσης, είναι δύσκολο να αναγκάζεσαι κάποιες φορές να πάρεις τον ρόλο του γονιού. Είναι τρομερή η ευθύνη που κουβαλάς νιώθοντας ότι εσύ πρέπει να φτιάξεις την κατάσταση – και είσαι μόλις εφτά χρονών, θα έπρεπε να παίζεις με τις κούκλες σου. Φοβερό δεν είναι; Αλλά αυτό μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι.

Πώς θέλεις να εξελιχθείς εσύ μεγαλώνοντας; Τι θέλεις να πετάξεις από αυτά που έμαθες από την οικογένειά σου και τι να κρατήσεις;

Την ευθύνη δεν έχω καταφέρει να την πετάξω από πάνω μου, αλλά πλέον το αναγνωρίζω. Κάποτε δεν το αναγνώριζα – τους δικαιολογούσα όλους. Ό,τι έχεις βιώσει στην οικογένειά σου βγαίνει στη συντροφική σχέση – το ίδιο ακριβώς. Αυτά που δουλεύω είναι το αίσθημα της απόρριψης, της απώλειας, του πένθους, της ευθύνης να «φτιάξεις τη φάση του άλλου». Και κάπως έτσι παραμελείς τον εαυτό σου. Δεν μπορείς όμως να ζεις για τον άλλον και να μην ζεις για σένα – καταρχάς αυτό δεν είναι και γοητευτικό. Τα δουλεύω, τα προσπαθώ – δεν τα καταφέρνω, αλλά τα παλεύω. Συνειδητά πάω στην ψυχοθεραπεία και λέω τα ίδια και τα ίδια. Δεν πειράζει, κάτι είναι κι αυτό!

ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ, ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΕ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗ: ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΘΕΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΤΟΜΗ ΠΤΩΣΗ.

Και τι θα ήθελες να κρατήσεις από αυτά που πήρες από την οικογένειά σου;

Υπήρχε ανοιχτωσιά, γέλιο, πολλή αγάπη – μπορεί με λάθος τρόπο κάποιες φορές, αλλά πήραμε αγάπη, αυτό κρατάω.

Η μητέρα σου είχε ζήσει στο Παρίσι για ένα διάστημα. Τι νομίζεις ότι θα έλεγε σήμερα γι’ αυτό που συμβαίνει στο Παρίσι;

Η μητέρα μου είχε ζήσει στο Παρίσι, στη Γερμανία. Γενικώς ήταν περπατημένη! Η μάνα μου παθιαζόταν, φλεγόταν με αυτά. Θα έλεγε: «Πάμε μαζί με τα παιδιά! Πρέπει να βγούμε κι εμείς έξω» – είναι σαν να την ακούω. Το έχω πάρει κι εγώ αυτό σε έναν βαθμό, αλλά αυτή ήταν πιο τσαμπουκάς.

Πώς νιώθεις, λοιπόν, με όσα συμβαίνουν σήμερα;

Με ταράζουν αυτά τα πράγματα, παθιάζομαι. Νιώθω ότι ζούμε σε έναν χυλό, που κάνει πλαφ, και φεύγει η ζωή. Κι εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να εξευτελίσουμε τη ζωή. Οπότε όταν συμβαίνουν αυτά, λέω «Υπάρχει λίγο φως κάπου». Και τι κάνω; Τίποτα στα αλήθεια, τα βλέπω μέσω Instagram.

Αυτό που με συγκινεί με όλα αυτά που γίνονται είναι το «μαζί», το «όλοι». Και νομίζω ότι αυτός είναι και από τους λίγους τρόπους για να μην έχεις την αίσθηση του φόβου. Θυμάμαι που κατεβαίναμε στον δρόμο για τον Γρηγορόπουλο – στον δρόμο νιώθεις ατρόμητος. Γιατί είσαι στο εδώ και στο τώρα. Όταν είσαι στον δρόμο και παλεύεις για κάτι, δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς το μετά.

ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΤΟ «ΜΑΖΙ», TO «ΟΛΟΙ». ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΑΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟ – ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΙΩΘΕΙΣ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ.

ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ

Αντέχεις να διαβάσεις ένα βιβλίο το βράδυ στο κρεβάτι ή σε κερδίζει το κινητό;

Δεν αντέχω να διαβάσω βιβλίο και δεν αντέχω που βλέπω κινητό. Είναι ναρκωτικό αυτό το πράγμα. Μου δίνει εκείνη την ώρα μια ντόπα περίεργη και κοιτάω ό,τι βλακεία μπορείς να φανταστείς. Διάβασα τώρα τελευταία ένα βιβλίο, το «Κάμπος στις φλόγες» του Χουάν Ρούλφο, και χάθηκα στις σελίδες του. Σκεφτόμουν πόσο καιρό έχω να το κάνω – τα καλοκαίρια πια διαβάζω μόνο. Κάποτε δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ χωρίς να πιάσω βιβλίο – με έπαιρνε ο ύπνος διαβάζοντας, έπεφτε το βιβλίο και με πλάκωνε. Σήμερα σκεφτόμουν ότι θέλω να βγάλω το Instagram από το κινητό μου. Αν δεν μπορώ να βάλω μέτρο στον εαυτό μου, θα το κόψω μαχαίρι.

ΠΑΛΙΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΧΩΡΙΣ ΒΙΒΛΙΟ. ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ Ο,ΤΙ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ. ΕΙΝΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ.

Ποιο βιβλίο θα έδινες σε κάποιον που θέλει να καταλάβει την Ντόρα;

Τον «Ηλίθιο» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Γιατί έχει αυτό το αφοπλιστικό στοιχείο, που σε φέρνει αντιμέτωπο με κάτι αγνό, καλοπροαίρετο, καλό.

Τι είναι για σένα ομορφιά;

Η ομορφιά είναι κι αυτή αφοπλιστική. Επειδή όμως ο άνθρωπος, έχει ψυχή, η ομορφιά δεν έχει καμία αντικειμενικότητα. Η ομορφιά δεν είναι να έχεις ωραία χειλάκια, ωραία ματάκια – είναι κι αυτό, αλλά όχι μόνο. Κάποιοι άνθρωποι είναι προικισμένοι. Αλλά ο τρόπος που υπάρχει ένας άνθρωπος, ο τρόπος που γελάει, που μιλάει, που εκφράζεται, αυτό δεν είναι ομορφιά;

 

Πού σταματά το «νιώθω όμορφη» και πού ξεκινούν τα πρότυπα ομορφιάς που μας επιβάλλει η κοινωνία;

Μπορεί να περνάω φάσεις που να λέω «αχ, τώρα θα ντύνομαι λίγο πιο γυναικεία», αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι μικρές φάσεις αυτές, είμαι πολύ τεμπέλα. Συνήθως τα ρούχα μου μου αρέσουν, αλλά τα φοράω όπως να ‘ναι μεταξύ τους. Δεν δίνω μεγάλη σημασία.

Αντίστοιχα, δεν δίνω τόση σημασία και στην αισθητική του σπιτιού. Ναι, θα πάρω κάποια πράγματα που μου αρέσουν, επειδή τα γουστάρω, και μπορεί να ταιριάξουν ή να μην ταιριάξουν στον χώρο. Αυτό με τα σπίτια που πρέπει να είναι γεμάτα γωνιές που μοιάζουν βγαλμένες από το Instagram, δεν μου ταιριάζει. Στα σπίτια μού αρέσει να υπάρχει ζεστασιά, να μοιάζουν με κουκούλι.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΙ. ΑΛΛΑ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΓΕΛΑΕΙ, ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ, ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ;

Άρα, δεν επηρεάζεσαι από πρότυπα ομορφιάς;

Δεν γίνεται να μην επηρεαστούμε καθόλου όταν έχουμε τόση πληροφορία καθημερινά. Θα επηρεαστώ, θα δω αυτά τα παπούτσια που φοράει όλος ο κόσμος, στην αρχή δεν θα μου αρέσουν, μετά θα μου αρέσουν. Επηρεάζομαι, αλλά νομίζω σε ένα φυσιολογικό επίπεδο. Δεν θα το κυνηγήσω, δεν θα ασχοληθώ με το τι είναι τάση.

Άφησες τον χορό για χάρη της υποκριτικής. Χορεύεις όταν είσαι μόνη σου στο σπίτι;

Ήμουν σε ένα τρελό δίλημμα, εκεί γύρω στα 18. Ή θα ακολουθούσα επαγγελματικά τον χορό ή θα σπούδαζα υποκριτική – τελικά αποφάσισα το δεύτερο και σπούδασα στο Θέατρο Τέχνης. Στο σπίτι δεν χορεύω ποτέ. Ξέρεις πού χορεύω; Στον δρόμο! Αν είμαι έξω με φίλους και έχω καλή διάθεση, δεν θα περπατήσω, θα κάνω pas de bourrée (σ.σ. βασικό βήμα του μπαλέτου). Θα κάνω μια πιρουέτα όταν είμαι χαρούμενη. Θα περιμένω στην ουρά στην τράπεζα και θα κάνω ένα plie. Ή θα μου μιλάει κάποιος, θα έξω ξεχαστεί και θα κάθομαι fifth position (σ.σ. μία από τις βασικές και πιο απαιτητικές θέσεις των ποδιών στο μπαλέτο) – στο γύρισμα με κοροϊδεύουν πολύ, επειδή κάθομαι μονίμως σε fifth position.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΧΟΡΕΥΩ ΠΟΤΕ. ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΩ; ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ! ΑΝ ΕΧΩ ΚΑΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ, ΘΑ ΚΑΝΩ PAS DE BOURREE. ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΕΝΑ PLIE.

Αυτή την περίοδο επιστρέφεις αργά το βράδυ σπίτι σου μετά από μια απαιτητική παράσταση. Πώς «βγάζεις» τον ρόλο από πάνω σου και χαλαρώνεις;

Πάντα είχα τη λειτουργία αυτή του ηθοποιού που τελειώνει η παράσταση και κλείνεις τον διακόπτη. Πάντα έλεγα: «Τελειώσαμε, πάμε τώρα να ζήσουμε». Με αυτή την παράσταση συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να βγω από τον ρόλο. Την κουβαλάω την Ντόρα και μετά την παράσταση, συνδέομαι με έναν περίεργο τρόπο μαζί της. Όταν επέστρεψα σπίτι από την πρεμιέρα, ξέσπασα σε κλάματα.

Έχεις κάποια ιεροτελεστία πριν από τον ύπνο;

Έχω τη ρουτίνα μου. Ζω μόνη μου, θα γυρίσω σπίτι, θα ασχοληθώ λίγο με τη γάτα μου, θα κάνω το μπάνιο μου. Όλα αυτά τα πράγματα με ηρεμούν.

ΒΕΡΑΝΤΑ

Η Μαριάννα ζει σε τροχόσπιτο. Εσύ, θα το τολμούσες;

Η Μαριάννα ζει μόνιμα σε τροχόσπιτο. Εγώ μόνιμα δεν θα το έκανα – θέλω τη βολή μου. Αλλά έχω κάνει και θα συνεχίσω να κάνω διακοπές σε τροχόσπιτο, γιατί έχει η αδερφή μου! Ένα φανταστικό τροχόσπιτο, ίδιο με της Μαριάννας. Το καλοκαίρι πριν από τα γυρίσματα, ήμουν με την αδερφή μου στην Πάρο που βρίσκεται το τροχόσπιτο, και έκανα πλάκα στους συναδέλφους ότι είμαι βιωματικός ηθοποιός! Είναι φανταστική πάντως η φάση του τροχόσπιτου.