Ο ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΜΠΕΪΛ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΧΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ

Το χωριό που δημιούργησε ο Κρίστιαν Μπέιλ στην Καλιφόρνια δεν είναι σαν τα άλλα. Στόχος του είναι να κρατήσει μαζί τα αδέλφια σε ανάδοχη φροντίδα και να στηρίξει τις οικογένειες.

Όταν ακούμε τη λέξη «χωριό», δύσκολα φανταζόμαστε ένα συγκρότημα κατοικιών στη μέση της ερήμου της Καλιφόρνιας. Κάτι τέτοιο όμως δημιούργησε ο γνωστός ηθοποιός Κρίστιαν Μπέιλ στην πόλη Palmdale. Μάλιστα, αυτό το χωριό δεν είναι σαν τα άλλα. Σκοπός του είναι να προσφέρει σε παιδιά που βρίσκονται σε ανάδοχη φροντίδα ένα περιβάλλον όπου θα μπορούν να μεγαλώνουν μαζί με τα αδέλφια τους, έχοντας γύρω τους ανθρώπους και υπηρεσίες υποστήριξης.

Το Together California περιλαμβάνει έξι κτίρια κατοικιών, διαμορφωμένους εξωτερικούς χώρους, μια κεντρική αυλή, παιδική χαρά και ένα μεγάλο κοινοτικό κέντρο, και μπορεί να φιλοξενήσει έως 72 παιδιά και τους φροντιστές τους.

Η γέννηση μιας μεγάλης ιδέας

Η ιδέα γεννήθηκε το 2008, όταν ο Μπέιλ και η σύζυγός του πληροφορήθηκαν ότι περίπου 60.000 παιδιά στην Καλιφόρνια βρίσκονταν σε κρατικά ιδρύματα, εξαιτίας του επισφαλούς οικογενειακού τους περιβάλλοντος. «Μείναμε άναυδοι και νιώσαμε ντροπή που δεν το γνωρίζαμε», έχει πει ο πρωταγωνιστής της εμβληματικής τριλογίας ταινιών Μπάτμαν, του Κρίστοφερ Νόλαν.

Εκείνο όμως που τον συγκλόνισε περισσότερο ήταν ότι πολλά από αυτά τα παιδιά αποχωρίζονται τα αδέλφια τους όταν τοποθετούνται σε ανάδοχες οικογένειες. «Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η πλειονότητα παιδιών σε ανάδοχη φροντίδα χωρίζεται από τα αδέλφια της. Είναι ένα τρομερό τραύμα, επιπλέον όσων έχουν ήδη βιώσει», εξήγησε.

Ο ίδιος έχει αποκαλύψει ότι η αδελφή του είχε βρεθεί για σύντομο χρονικό διάστημα σε ανάδοχη φροντίδα όταν ήταν παιδιά. Δεν θεωρεί, ωστόσο, ότι χρειάζεται κάποιος να έχει αντίστοιχα βιώματα για να ενδιαφερθεί. Όπως έχει επισημάνει, δεν θα έπρεπε να απαιτείται προσωπική εμπειρία για να νοιαστούμε για τα παιδιά.

Μια διαφορετική προσέγγιση

Στο συνηθισμένο μοντέλο ανάδοχης φροντίδας, ένα παιδί μετακινείται στο σπίτι της οικογένειας που αναλαμβάνει τη φροντίδα του. Στο Together California, οι ανάδοχοι γονείς μετακομίζουν μαζί με τα παιδιά σε μια κοινότητα, όπου ζουν άλλες 11 ανάδοχες οικογένειες.

Κάθε κατοικία διαθέτει πέντε υπνοδωμάτια, ώστε να μπορεί να φιλοξενεί πολυμελείς οικογένειες και ομάδες αδελφών. Οι ανάδοχοι γονείς μπορούν επίσης να έχουν μαζί τους έως δύο δικά τους παιδιά. Ένας από τους γονείς κάθε οικογένειας αναλαμβάνει αποκλειστικά τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών, λαμβάνοντας αμοιβή από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό.

Στο συγκρότημα υπάρχουν ακόμη δύο στούντιο για νέους που πλησιάζουν την ηλικία αποχώρησης από το σύστημα ανάδοχης φροντίδας. Οι χώροι αυτοί μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από βιολογικούς γονείς που βρίσκονται στα πρώτα στάδια επανένωσης με τα παιδιά τους.

Robin L Marshall / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / Getty Images via AFP

Ο σχεδιασμός του χώρου αντλεί έμπνευση από τις κλειστές εσωτερικές αυλές που ο ηθοποιός γνώρισε μεγαλώνοντας στην Αγγλία, όπου παιδιά διαφορετικών οικογενειών μπορούν να παίζουν μαζί με ασφάλεια. «Θέλουμε τα παιδιά να συμμετέχουν, να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να κάνουν πράγματα μαζί και να δημιουργούν αναμνήσεις», εξήγησε ο επικεφαλής του αρχιτεκτονικού γραφείου.

Η ιδέα που έγινε κοινότητα

Η υλοποίηση της μεγάλης αυτής ιδέας χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες. Το 2016 εντάχθηκε στην προσπάθεια ως συνιδρυτής ο γιατρός και κινηματογραφικός παραγωγός Eric Esrailian, ο οποίος συνέβαλε στην επιλογή της Antelope Valley, μιας περιοχής με ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες ανάδοχης φροντίδας. Το οικόπεδο αγοράστηκε το 2022 έναντι 875.000 δολαρίων, ενώ η χρηματοδότηση συνδυάζει ιδιωτικούς πόρους και δημόσια στήριξη.

Ο Μπέιλ ελπίζει ότι το Together California θα αποτελέσει πρότυπο για έναν διαφορετικό τρόπο ανάδοχης φροντίδας. Σε συνεντεύξεις του, μάλιστα, έχει δηλώσει ότι θα προχωρούσε στο εγχείρημα ακόμα κι αν ήταν μόνος του.

Παρά την αισιοδοξία του, παραδέχεται ότι υπάρχουν νύχτες που ξυπνά σκεπτόμενος όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά. «Αν δεν είμαστε έστω και λίγο τρομοκρατημένοι, σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουμε το εγχείρημα με την απαιτούμενη σοβαρότητα», έχει πει.

Δεν πίστευε ότι θα πάρει τόσο πολύ χρόνο, αλλά στην πορεία συνειδητοποίησε ότι «πρόκειται για τις ζωές των ανθρώπων και πρέπει να είμαστε σε θέση να τους βοηθήσουμε να σταθούν στα πόδια τους, όταν φτάσουν σε ηλικία που δεν θα μπορούν πλέον να μένουν εδώ».