Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΑΓΚΑΛΙΕΣ

Ο David Sylvester έχασε τον παιδικό του φίλο στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου και αποφάσισε να μετατρέψει το πένθος σε δύναμη. Διάνυσε χιλιάδες χιλιόμετρα με το ποδήλατο, μοίρασε μισό εκατομμύριο αγκαλιές και άκουσε αμέτρητες εξομολογήσεις από ανθρώπους που απλώς ήθελαν να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι.

Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο David Sylvester ετοιμαζόταν να βγει για ποδήλατο, ανίδεος για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Ώρες μετά, θα βρισκόταν με φίλους στο διαμέρισμά του να παρακολουθούν τις ειδήσεις για το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. «Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να αγκαλιαζόμαστε», είχε γράψει κατά λέξη σε κείμενό του στον Guardian, πριν κάποια χρόνια.

Την επόμενη μέρα, θα μάθαινε ότι ένας από τους κολλητούς παιδικούς του φίλους, ο 45χρονος Kevin Bowser, είχε χάσει τη ζωή του καθώς εργαζόταν στο World Trade Center. Ο Kevin ήταν πατέρας δύο παιδιών και μια «διαχρονικά θετική παρουσία», όπως τον έχει περιγράψει ο Sylvester, που τον ενέπνεε να γίνεται συνεχώς καλύτερος άνθρωπος. «Ο Kevin ήταν ο αδερφός μου – όχι εξ αίματος, αλλά από επιλογή». Η απώλειά του τον άφησε μετέωρο όσο και αποφασισμένο να δημιουργήσει κάτι ουσιαστικό μέσα από τη θλίψη του.

Εννέα μήνες μετά την τραγωδία, το καλοκαίρι του 2002, ο Sylvester ανέβηκε στο ποδήλατό του και διένυσε περίπου 6.800 χιλιόμετρα από το Όρεγκον έως τη Φιλαδέλφεια, την πόλη όπου μεγάλωσε ο Kevin, για να τιμήσει τη μνήμη του, σε ένα ταξίδι που θα του άλλαζε τη ζωή.

Περισσότερο από μια αγκαλιά, ήταν συζητήσεις, στιγμές, εξομολογήσεις

«Κάθε πολίτης ένιωθε ευάλωτος», γράφει σε νέο άρθρο του για τον καιρό μετά την επίθεση. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν, να συνδεθούν, να νιώσουν ασφάλεια και, πάνω απ’ όλα, να νιώσουν μια αγκαλιά. «Ποδηλατούσα απευθείας μέσα στις πληγωμένες καρδιές τους», αναφέρει.

Την πρώτη διαδρομή του 2002 ακολούθησε μια δεύτερη το 2004, από το Κάιρο στο Κέιπ Τάουν, και έπειτα μια τρίτη το 2007, από την Κωνσταντινούπολη στο Πεκίνο. Ακολούθησαν κι άλλα ταξίδια σε όλη την Αυστραλία, την Ευρώπη και το Ισραήλ, στα οποία μοίραζε αγκαλιές και χειραψίες high-5. Όχι τυχαία, ένας φίλος τού πρότεινε να το ονομάσει "Big Dave’s Hug and High-Five Tour", μια περιοδεία συναισθηματικής υποστήριξης και παρηγοριάς προς όσους είχαν ανάγκη να νιώσουν μια αγκαλιά της ασφάλειας.

Στα 36 του, ήταν η βασική απασχόλησή του. «Σπάνια ήταν απλώς μια αγκαλιά», θυμάται. «Ήταν συζητήσεις, στιγμές, εξομολογήσεις. Όταν στέκεσαι εκεί, πρόθυμος να αγκαλιάσεις έναν άγνωστο, και φεύγεις από την πόλη την επόμενη μέρα, οι άνθρωποι ανοίγονται». Κάποιοι συζητούσαν μαζί του όλη μέρα, τον έκαναν προσωπικό τους εξομολογητή και του εκμυστηρεύονταν ακόμα και εξωσυζυγικές τους σχέσεις. Ένας μεταπτυχιακός φοιτητής με τον οποίο πέρασε πέντε ώρες σε ένα καφέ στην Ιταλία μίλησε για τη δύσκολη παιδική του ηλικία, ενώ ένα βράδυ, παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου, το πέρασε σε μια ψησταριά στο Lebanon του Κάνσας, με έναν άνδρα που πενθούσε την επί 54 χρόνια σύζυγό του.

«ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΕΚΕΙ, ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΓΝΩΣΤΟ, ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΙ».

Γυρνώντας τον κόσμο για να μοιράσει αγκαλιές και high-5

Το 2017 ταξίδεψε σε όλη την Αμερική και αγκάλιασε 14.000 ανθρώπους σε 77 ημέρες, σε 48 πολιτείες. Το ρεκόρ του ήταν 1.330 αγκαλιές σε μία ημέρα, σε ένα συνέδριο στο Λας Βέγκας. Δύο χρόνια μετά, το 2019, οι αγκαλιές του έφτασαν στην Ευρώπη και το Ισραήλ· 1.006 άνθρωποι στο Δουβλίνο, το Μπέλφαστ, το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη και την Ιερουσαλήμ συνάντησαν τον Sylvester μέσα σε δύο εβδομάδες. «Κάθε πόλη με προειδοποιούσε ότι η επόμενη θα ήταν λιγότερο φιλική», γράφει, «αλλά ποτέ δεν ήταν».

Για να αποφεύγει τις κακοτοπιές, προσπαθεί να επιλέγει πόλεις που πιστεύει ότι οι αγκαλιές του θα είναι καλοδεχούμενες. Κάποιες φορές, επικοινωνεί με δήμους και διοργανώνει “hug parties” σε δομές όπως πολιτιστικά κέντρα, όπου οι κάτοικοι καλούνται για δωρεάν αγκαλιές. Κατά καιρούς τον προσκαλούν σε σχολικές συγκεντρώσεις και κέντρα ηλικιωμένων. «Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι είναι πάντα ευγνώμονες που νιώθουν σύνδεση», λέει, «και έχουν υπέροχες ιστορίες να μοιραστούν».

Την περίοδο της πανδημίας Covid-19, οπότε οι αγκαλιές είχαν κοπεί μαχαίρι, το project του θα συνεχιζόταν προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες. Αρχικά, οι αγκαλιές του θα έφταναν στους ανθρώπους μέσα από το βιβλίο του One Hug at a Time, στις σελίδες του οποίου φιλοξενούνταν 28.000 φωτογραφίες που είχε τραβήξει σε διάστημα 20 ετών μαζί με τις ιστορίες του. Λίγο καιρό αργότερα, το 2021, θα διέσχιζε με αυτοκίνητο 48 πολιτείες για να κάνει καλές πράξεις «χωρίς επαφή», όπως να δώσει λίγα λουλούδια σε μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της ή να μοιράσει φαγητό στο προσωπικό ενός νοσοκομείου.

«1.006 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ, ΤΟ ΜΠΕΛΦΑΣΤ, ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ, ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ, ΤΗ ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ ΤΟN SYLVESTER ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ».

Περισσότερες από μισό εκατομμύριο αγκαλιές

Το εγχείρημα που ξεκίνησε ως διαδρομή μνήμης και ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο αγκαλιές, πλέον αποτελεί αντικείμενο μιας μακροχρόνιας μελέτης για την ανθρώπινη σύνδεση σε 42 χώρες και 50 πολιτείες. «Δεν είμαι κάτι ιδιαίτερο· είμαι απλά ένας συνηθισμένος τύπος που ανακάλυψε ότι το μόνο που μετρά πραγματικά και δίνει ποιότητα στη ζωής μας είναι το βάθος: το βάθος της δέσμευσης, της σύνδεσης, της αγάπης, της αφοσίωσης και του σεβασμού».

Πριν από λίγους μήνες, ένα κορίτσι που είχε αγκαλιάσει σε μια περιοδεία στις ΗΠΑ επικοινώνησε μαζί του για να ζητήσει στήριξη απέναντι στις δυσκολίες που περνούσε σπίτι της. Στην κατακλείδα του email της έγραφε: «Ήθελα απλώς να σε ευχαριστήσω για την αγάπη που δίνεις».

«Έχω κάνει πάνω από 40.000 χιλιόμετρα με το ποδήλατο σε Αφρική, Ασία, Αυστραλία και Βόρεια Αμερική, αλλά ο φίλος μου εξακολουθεί να μου λείπει και η απώλειά του πονά ακόμα», λέει σήμερα, 25 χρόνια από τον θάνατο του Kevin. «Όταν χάνεις έναν αδερφό έτσι», λέει ο Sylvester, «είτε κλείνεσαι και αφήνεις τον κόσμο να σε σκληρύνει, είτε ανοίγεσαι. Πόσο μακριά μπορεί να σε πάει μια αγκαλιά; Αν είσαι πρόθυμος να σταματήσεις να τρέχεις και να ενδιαφερθείς για το βάθος, μια απλή αγκαλιά μπορεί να σε πάει πολύ, μα πάρα πολύ μακριά».