ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΚΗΣΤΗ ΖΙΡΩ ΟΣΟ ΕΓΩ;

Προσγειωμένη, άνετη και ευγενική, η Άλκηστις Ζιρώ δεν εντυπωσιάζει με την ομορφιά της (όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό), γιατί από την πρώτη κιόλας στιγμή που τη γνωρίζεις, καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα να σε γοητεύσουν σ' αυτήν.

Είδα την Άλκηστις Ζιρώ για πρώτη φορά στα «Νούμερα», τη σουρεαλιστική μουσική σειρά μυθοπλασίας της ΕΡΤ1 με τον Φοίβο Δεληβοριά. Πέρσι είχα την ευκαιρία να απολαύσω το παίξιμό της σε ένα έργο των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη, τα «Ανεξάρτητα Κράτη», που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά και είναι sold out. Και σύντομα ελπίζω να καταφέρω να τη δω και στον «Εχθρό του λαού» (πρόκειται για μια ανατρεπτική εκδοχή του μνημειώδους έργου του Ίψεν, το οποίο σκηνοθετεί ο εμβληματικός Γερμανός σκηνοθέτης Thomas Ostermeier).

Τη συνάντησα σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας για τη φωτογράφιση. Είχε ξεκλέψει λίγο χρόνο ανάμεσα με απανωτές παραστάσεις. Τους τελευταίους μήνες η κούραση είναι συνώνυμο της καθημερινότητάς της. Και από τη μία πλευρά αντιλαμβάνεται ότι της λείπει η ξεκούραση, από την άλλη νιώθει βαθιά μέσα της ότι ο ύπνος δεν αρκεί για να ξεκουραστεί το σώμα και η ψυχή. «Αν ο ελεύθερος χρόνος σου αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον ύπνο, τότε η ψυχολογία σου με μαθηματική ακρίβεια θα πέσει στα τάρταρα», μου λέει.

Μεγάλωσε σε ένα ελευθεριακό σπίτι, κι όμως πάντα είχε τα δικά της όρια. Ο φόβος για τις ασθένειες κάποτε καθόριζε την καθημερινότητά της, πλέον όμως δεν του το επιτρέπει. Η ψυχοθεραπεία που είχε κάνει στο παρελθόν έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο – ανυπομονεί να ξεκινήσει πάλι όταν βρει λίγο χρόνο. Δεν έχει ηθικά διλήμματα αφού οι απαντήσεις γι' αυτήν είναι ξεκάθαρες, και θεωρεί ότι οι καλλιτέχνες στην πραγματική ζωή πρέπει να είναι ενεργά κοινωνικοπολιτικά όντα. Θέλεις κι εσύ να την γνωρίσεις καλύτερα;

Άλκηστις Ζιρώ: «Αυτό που συμβαίνει με τα sold out μού φαίνεται άχαρο»

– Άλκηστη, είσαι σε μια φάση που δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πώς διαχειρίζεσαι την κούραση; Έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς σου; Ξέρεις να ξεκουράζεσαι; Γιατί κι αυτό είναι μια τέχνη, και θέλει προπόνηση!

Δε ξέρω αν υπάρχει τρόπος να διαχειριστείς την κούραση χωρίς να θυσιάσεις άλλα πολύ σημαντικά κομμάτια της ζωής σου, όπως οι φίλοι σου, οι άνθρωποί σου, η άθλησή σου, η φροντίδα της ψυχής και του σώματος. Αναπόφευκτα θυσιάστηκαν πολλά από αυτά φέτος, και όμως η κούραση ήταν και είναι εδώ αγέρωχη. Αρρώστησα παραπάνω φορές απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ και έκλαψα άλλες τόσες.

Επίσης, να πούμε σε αυτό το σημείο ότι ο ύπνος δεν αρκεί για να ξεκουραστεί το σώμα και η ψυχή. Ίσως το σώμα να νιώθει πως το έχει ανάγκη, και το έχει, αλλά αναπόφευκτα αν ο ελεύθερος χρόνος σου αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον ύπνο, τότε η ψυχολογία σου με μαθηματική ακρίβεια θα πέσει στα τάρταρα. Οπότε, αυτή η κούραση δημιουργεί κάποιες εσωτερικές μάχες που καλείσαι να δώσεις, ώστε να σε προστατέψεις.

– Παίζεις στην παράσταση «Ανεξάρτητα Κράτη» (την είδα, ήταν εκπληκτική), η οποία είναι και sold out. Τι γίνεται με τα sold out; Από τη μία πλευρά φαντάζομαι ότι είναι μια τεράστια αναγνώριση της δουλειάς σας. Από την άλλη, νιώθω σαν να τρέχουμε κυνηγώντας την ουρά μας για να καταφέρουμε να βρούμε ένα εισιτήριο στις πιο hot παραστάσεις της χρονιάς – είναι σαν ζούμε την εμπειρία του «βρήκα εισιτήριο» πριν ζήσουμε την ίδια την εμπειρία της παράστασης. Ποια είναι η γνώμη σου;

Είναι ακριβώς όπως το λες. Ναι, από τη μία είναι πολύ όμορφο και σημαντικό να ξεκινάς μια παράσταση από το μηδέν με ελάχιστη διαφήμιση και δυο χρόνια μετά να μιλάει ο κόσμος γι’ αυτήν και να κλείνουν εισιτήρια μήνες πριν για να έρθουν να τη δουν. Όμως, αυτό που συμβαίνει με τα sold out μού φαίνεται άχαρο, αφαιρεί από τη μαγεία που έχει η διαδικασία τού να πας να παρακολουθήσεις μια παράσταση. Πλέον, όταν κλείνεις μια παράσταση που είναι 2-3 μήνες μετά, φαίνεται πιο πολύ σαν μια σημειωμένη υποχρέωση στο ημερολόγιο που κάθεται στωικά και περιμένει να τη διεκπεραιώσεις, παρά σαν μια πιθανή εμπειρία.

– Πώς ήταν η συνεργασία με τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο και τον Γιώργο Παλούμπη που έχουν γράψει το έργο;

Με τον Γιώργο Παλούμπη και τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, κατά βάση γιατί ο Γιώργος ήταν δάσκαλός μου στη δραματική σχολή. Έχω παρακολουθήσει τις περισσότερες δουλειές τους, καθώς ο ωμός ρεαλισμός είναι κάτι που πάντα με γοήτευε. Η συνεργασία ήταν και είναι άψογη – τεράστια ελευθερία, χώρος και χρόνος ώστε να δοκιμάσεις, να φας τα μούτρα σου και να ξαναπροσπαθήσεις. Όπως πολύ συχνά λέω, λοιπόν, «σας το εύχομαι»!

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ SOLD OUT ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΧΑΡΟ, ΑΦΑΙΡΕΙ ΑΠΟ TH MAΓΕΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ»

– Το έργο μιλάει για την ελευθερία του λόγου στα ΜΜΕ. Υπάρχει πιστεύεις σήμερα;

Ναι, μέσα στις πολλές και σοβαρές παθογένειες της κοινωνίας μας, θίγεται και το ζήτημα της ελευθερίας του Τύπου. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που δεν αναγνωρίζει τον ισχυρό δεσμό Κράτους και ΜΜΕ. Την προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση και την κατευθυνόμενη ενημέρωση. Όπως λέει μέσα στο έργο και ο διευθυντής της εφημερίδας: «Εμείς είμαστε η κοινή γνώμη Θεοχαρόπουλε». Πρέπει να πηγαίνουμε κόντρα σε αυτό, να αντιπληροφορούμαστε σωστά και να φιλτράρουμε τα γεγονότα.

– Ποια είναι η πιο άβολη αλήθεια με την οποία σε έφερε αντιμέτωπη αυτό το έργο;

Η διαπίστωση πως τίποτα δεν έχει αλλάξει διαχρονικά. Είναι αποκαρδιωτικό να σκέφτεσαι πως αυτό το έργο, σε όποια δεκαετία και να «ανέβει», θα είναι πάντα επίκαιρο.

– Παίζεις αυτή την περίοδο και στην παράσταση «Ο εχθρός του λαού», στην οποία συνεργάστηκες με τον εμβληματικό Γερμανό σκηνοθέτη Thomas Ostermeier. Τι σου έμεινε από αυτήν τη συνεργασία;

Κάτι που κρατώ σαν φυλαχτό είναι η καθαρότητα της διαδικασίας, η σιγουριά της καθοδήγησης, το πέπλο φροντίδας και προστασίας με το οποίο αγκάλιασε τους ηθοποιούς του, και φυσικά οι ωραίες συζητήσεις, τα γέλια και το γεγονός του ότι πίσω από τον «εμβληματικό σκηνοθέτη», καταφέραμε να συνδεθούμε με τον απλό Thomas.

– Άλκηστη, στην παράσταση υποδύεσαι τη γυναίκα του πρωταγωνιστή, με τον οποίο έχετε και ένα παιδί. Κάποια στιγμή καλείσαι να πάρεις μια απόφαση: αν θα βάλεις προτεραιότητα το καλό της οικογένειάς σου ή το γενικό καλό. Πώς ένιωσες με αυτό το δίλημμα ως ρόλος, αλλά και ως άνθρωπος φέρνοντάς το στην πραγματική ζωή σου;

Ένιωσα πολύ περίεργα, μου ήταν δύσκολο να κατανοήσω πώς γίνεται να κοντοσταθεί και να κάνει δεύτερες σκέψεις η ηρωίδα, καθώς στο δικό μου μυαλό δεν χωράνε αμφιβολίες. Κάπως με νευρίαζε που δεν ικανοποιεί τη δική μου παρόρμηση, την ανάγκη της Άλκηστης δηλαδή – πολύ παιδιάστικο συναίσθημα.

Όμως, όταν έκανα ένα βήμα πίσω και είδα τα πράγματα από μία απόσταση, συνειδητοποίησα ότι όταν πλέον έχεις γίνει γονιός, όταν πλέον εξαρτάται ένα πλάσμα, μια ολόκληρη ύπαρξη από σένα, δεν μπορεί να σε οδηγεί το θυμικό σου. Πολύ σιγά και σταδιακά άρχισα να μπαίνω στα παπούτσια της και ξεκίνησε να έχει πολύ ενδιαφέρον – είναι ωραίοι οι πολυδιάστατοι χαρακτήρες στη σκηνή, αλλά κυρίως στη ζωή. Όπως και τα μεγάλα διακυβεύματα. Στη ζωή μου ακόμη δεν έχει τύχει να βρεθώ σε μεγάλα διλήμματα, κι αν έχω βρεθεί, η επιλογή είναι ξεκάθαρη.

Άλκηστις Ζιρώ: «Οι γονείς μου μού έδωσαν τον χώρο να διαμορφώσω τα δικά μου όρια»

– Έχεις φοβηθεί ποτέ να πεις δημόσια κάτι που πιστεύεις;

Όχι!

«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝΙΔΙ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΝΤΑ»

– Θεωρείς ότι με την τέχνη πρέπει να λες πάντα κάτι με κοινωνικοπολιτικό πρόσημο, με στόχο να αλλάξουν τα πράγματα ή κάποιες φορές αρκεί να διηγηθείς απλώς μια όμορφη ιστορία;

Έχουμε ανάγκη και τα δύο. Και τις ιστορίες που μας μετακινούν και μας αφυπνίζουν, αλλά κι εκείνες που κάνουν «πατ πατ» στη ψυχή μας. Αυτό όμως που για μένα έχει σημασία είναι οι καλλιτέχνες κάτω από το σανίδι, εκεί έξω στην πραγματική ζωή να είναι ενεργά κοινωνικοπολιτικά όντα.

– Έχεις πει ότι μεγάλωσες σε ένα ελευθεριακό σπίτι – οι γονείς σου δεν έβαζαν κανόνες. Πιστεύεις ότι δεν σου έβαζαν όρια ή ότι σου είχαν μάθει τον τρόπο να βάζεις εσύ τα όριά σου και είχαν βεβαιωθεί ότι το έκανες; Με δεδομένο ότι σήμερα οι ειδικοί εστιάζουν στην ανάγκη ύπαρξης ορίων από τους γονείς, τι αντίκτυπο είχε το δικό σου μεγάλωμα στον ενήλικα στον οποίο εξελίχθηκες; 

Με έναν περίεργο τρόπο μου έδωσαν τον χώρο να διαμορφώσω τα δικά μου όρια, να με καθορίσουν και να με ωριμάσουν οι δικές μου επιλογές και όχι οι δικές τους. Τώρα που κοιτάζω πίσω, και γνωρίζοντας πως δεν υπήρξα ποτέ επιρρεπής, πραγματικά απορώ. Εντάξει, τι να λέμε τώρα; Είναι σπουδαίο να μην σου «φορέθηκε» ποτέ τίποτα και να ξέρεις ότι η διαμόρφωσή σου είναι απόρροια μιας ουσιαστικής και πυρηνικής σύνδεσης με τον εαυτό σου.

– Άλκηστη, είσαι μια πολύ όμορφη κοπέλα. Πώς αντιμετωπίζεις την ομορφιά και την αισθητική γενικά; Έχεις ανασφάλειες όσον αφορά την εξωτερική σου εικόνα; Τι σημαίνει για σένα «όμορφο»;

Θα ήταν υποκριτικό να πω πως δεν έχω νιώσει ανά διαστήματα ανασφάλειες ή ότι δεν με έχουν επηρεάσει κατά καιρούς τα πρότυπα ομορφιάς κι αυτά που τρεντάρουν. Όμως αυτή η αίσθηση μένει σε ένα πολύ πρώτο επίπεδο, χωρίς να του δίνω παραπάνω χώρο να φωλιάσει μέσα μου.

Πού κρύβεται η wellbeing πλευρά της Άλκηστης Ζιρώ;

– Τι ρόλο έχει η ευεξία στη ζωή σου; Η άσκηση, η διατροφή;

Θα ήθελα πρωταγωνιστικό, αλλά προς το παρόν κάνουν... το γρασίδι σε κάποια σχολική γιορτή!

«Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΣ, ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ, ΟΙ ΤΡΩΤΟΙ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ ΚΑΙ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΡΙΣΚΑΡΟΥΝ»

– Ψυχοθεραπεία κάνεις ή έχεις κάνει στο παρελθόν;

Ναι, έκανα ψυχοθεραπεία. Έχω σταματήσει λόγω χρόνου (άχαστη δικαιολογία!) και ανυπομονώ να ξαναρχίσω.

– Οι ασθένειες σε τρομάζουν;

Παλιότερα αυτός ο φόβος καθόριζε την καθημερινότητα μου και τη ζωή μου, πλέον όμως δεν τους το επιτρέπω.

– Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου και ποια η μεγαλύτερη ελπίδα σου;

Η μεγαλύτερη ελπίδα μου είναι οι άνθρωποι. Οι συνεπείς, οι γενναίοι, οι τρωτοί, που αγαπάνε και δίνονται ολοκληρωτικά, που δεν φοβούνται να εκφραστούν και που ρισκάρουν. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η απώλεια.

– Πότε ένιωσες τελευταία φορά πραγματικά ελεύθερη;

Δε μπορώ να θυμηθώ – κι αυτό με αγχώνει.

Info: Η παράσταση «Ανεξάρτητα Κράτη» που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, είναι sold out μέχρι τον Ιούνιο. Στο πλαίσιο της καλοκαιρινής περιοδείας, θα υπάρξει παράσταση στις 4/7 στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού και στις 9/7 στο Βεάκειο Θέατρο στον Πειραιά. Κλείσε εισιτήρια online. Η παράσταση «Εχθρός του λαού» παίζεται έως 3 Μαΐου στο Θέατρο Κνωσός. Κλείσε εισιτήρια online. 

Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το ξενοδοχείο «Π Athens Suites».