ΤΖΩΡΤΖΙΝΑ ΛΙΩΣΗ: «ΒΡΙΣΚΩ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΟ»

Η Τζωρτζίνα Λιώση ζει στους ρυθμούς μιας ξέφρενης θεατρικής κωμωδίας, που γίνεται αφορμή για να μιλήσουμε για τον έρωτα και όλα όσα μπορούν να την κάνουν ευτυχισμένη.

Από τη μία είναι η νεαρή Τσέρι, η υπερκινητική και άτακτη κόρη ενός πανδοχέα. Από την άλλη είναι ο πάτερ Φοφουά, ένας μάλλον νωχελικός ιερέας. Κι ανάμεσά τους είναι η Τζωρτζίνα Λιώση, που ενσαρκώνει και τους δύο ρόλους στη θεατρική κωμωδία «Οι Στρατηγικές του Έρωτα», στο θέατρο Θησείον.

Τόσο οι αταξίες όσο και το ράσο την περιμένουν και στην επόμενη τηλεοπτική της δουλειά, για την οποία τώρα κάνει γυρίσματα. Θα είναι η αδελφή Ωραιοζήλη στον δεύτερο κύκλο της σειράς «Φόνοι στο καμπαναριό», που θα προβληθεί την επόμενη τηλεοπτική σεζόν.

Κωμωδία στην κωμωδία, λοιπόν, για την Τζωρτζίνα Λιώση, που με διαβεβαιώνει πως απολαμβάνει τη συγκυρία: «Είναι η πρώτη φορά που έχω την τύχη να κάνω κωμωδία και στο θέατρο και στην τηλεόραση και μου αρέσει πολύ αυτό, γιατί είμαι ένας άνθρωπος με χιούμορ».

Οι «Στρατηγικές του έρωτα» γράφτηκαν το 1707 από τον Ιρλανδό Τζόρτζ Φάρκιουαρ, που δύο μήνες μετά την πρεμιέρα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 30 ετών. Είναι μια κωμωδία παρεξηγήσεων, μεταμφιέσεων και ερωτικών παιχνιδιών, που η σκηνοθετική ματιά του Τάσου Πυργιέρη μεταφέρει στη σκηνή με απολαυστικό ρυθμό.

Συναντώ την Τζωρτζίνα Λιώση στο θέατρο Θησείον, λίγες ώρες πριν κληθεί να βγει στη σκηνή, πρώτα ως Τσέρι και μετά ως πάτερ Φοφουά. Ενώ κάνουμε τη συνέντευξη, η κινητικότητα των υπόλοιπων συντελεστών στα καμαρίνια εντείνεται και κάποια στιγμή τους ακούμε να ψάλουν το «Χριστός Ανέστη», χωρίς να έχουμε ιδέα πώς προέκυψε.

«Αυτό είναι κάτι που αγαπώ πολύ στη δουλειά μου», λέει αυθόρμητα η Τζωρτζίνα. «Γιατί δεν θα βρεις κανέναν σαραντάρη στις 7 η ώρα να κάνει τέτοιες τρέλες στον χώρο εργασίας του». Τη ρωτάω αν της αρέσει να κάνει τρέλες και το σπινθηροβόλο βλέμμα της μαζί με ένα κατεργάρικο χαμόγελο δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη μονολεκτική της απάντηση: «Πολύ!»

Για πες μου μια τρέλα, της λέω. «Το θέατρο!» απαντάει χωρίς δεύτερη σκέψη. «Δεν θεωρώ πολύ κανονικό –στο πλαίσιο που έχει οριστεί από την κοινωνία ως κανονικό– το ότι εγώ ξεκινάω από το σπίτι μου στις 5 το απόγευμα και έρχομαι να βάλω την περούκα της Τσέρι και την κάπα του Φοφουά για να κάνω τη δουλειά μου και να βιοποριστώ παίζοντας σε μια ξεδιάντροπη κωμωδία».

Η Τζωρτζίνα Λιώση και οι «Στρατηγικές του έρωτα»

– Τι σημαίνει «ξεδιάντροπη» κωμωδία;

Σημαίνει ότι δεν είναι απλώς μια ιστορία με χιούμορ, αλλά ένα έργο που ανήκει εξ ολοκλήρου στο κωμικό είδος και γίνεται ακόμα πιο κωμικό μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Τάσου Πυργιέρη.

– Πώς μπαίνει στην υπόθεση ο έρωτας και οι στρατηγικές του;

Η ιστορία που αφηγείται το έργο είναι οι ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων και πώς όλοι μπορούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους. Όταν μιλάμε για τον έρωτα και στην εξίσωση μπαίνουν άνθρωποι, είναι κάτι που αλλάζει συνεχώς και διαφοροποιείται. Δεν μπορεί να είναι ίδιο ποτέ αυτό.

– Πώς έχει καλυφθεί η απόσταση από την εποχή που γράφτηκε το έργο μέχρι το σήμερα;

Το έργο έχει ένα διαχρονικό χιούμορ από μόνο του και η πρόθεσή μας ήταν να αποτυπώσουμε την εποχή με σεβασμό στο κείμενο, προσθέτοντας έτσι κι αλλιώς μια πιο σύγχρονη ματιά στον τρόπο που το διαβάζουμε σήμερα.

Αλλά επειδή πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, καλώς ή κακώς αυτά τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Κάποια στοιχεία που λέγονται στην υπερβολή τους στο έργο του 1707 μπορεί να μας αφορούν και σήμερα, το 2026.

ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ. ΑΝ ΔΕΝ ΜΕΤΟΥΣΙΩΘΕΙ ΣΕ ΑΓΑΠΗ, ΣΕ ΘΑΥΜΑΣΜΟ, ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, ΣΕ ΑΛΛΗΛΟΕΚΤΙΜΗΣΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.

– Στο σκηνοθετικό σημείωμα γίνεται αναφορά στις κοινωνικές ανισότητες, τη διαφθορά, τη θεατρικότητα της δημόσιας ζωής, την ανάγκη της νέας γενιάς να ορίσει την προσωπική της πορεία. Πώς βλέπεις αυτά τα στοιχεία;

Νομίζω ότι σε σχέση με το έργο το πιο ωραίο που έχουμε καταφέρει είναι να μιλήσουμε για όλα αυτά χωρίς να κουνήσουμε κανένα δάχτυλο. Με μία πολύ διακριτική δραματουργία, καταφέραμε να κρατήσουμε το ίζημα του έργου και να μιλήσουμε για όλα αυτά με έναν πολύ ανάλαφρο τρόπο. Νομίζω ότι έτσι αποτυπώνονται πιο σωστά τα πιο σοβαρά ζητήματα. Χρειάζεται αυτή η αντίθεση για να μπορέσουμε να θίξουμε όσα λέγονται στο έργο – και ο Τάσος την πετυχαίνει αριστοτεχνικά.

– Έχεις κάποια αγαπημένη στιγμή στην παράσταση;

Έχω κάποια στιγμή ένα πολύ έτσι αργό περπάτημα ως πατέρας Φοφουά, που το συμπαθώ ιδιαίτερα.

– Γιατί;

Γιατί είμαι άνθρωπος της παύσης. Σε αυτή την παράσταση συνεχώς γίνονται και λέγονται πράγματα. Το ελισαβετιανό το ύφος το προστάζει αυτό, τα κείμενα είναι πλούσια, υπάρχει μια φοβερή λεξιλαγνεία στο συγκεκριμένο είδος θεάτρου. Οπότε η στιγμή της παύσης είναι για μένα ανεκτίμητη.

– Επιδιώκεις γενικά να έχεις παύσεις στη ζωή σου;

Ναι, τους έχω αδυναμία.

– Τι σημαίνει παύση μέσα στην καθημερινότητά σου;

Αυτή η αναπνοή που παίρνω, ας πούμε, όταν γυρνάω στο σπίτι μου, στο Μάτι. Τη στιγμή που θα κατέβω από το αμάξι και θα κοιτάξω τον ουρανό, σκέφτομαι ότι είμαι πλήρης και αυτάρκης και ευτυχισμένη.

Η ζωή στο Μάτι

– Από πότε μένεις στο Μάτι;

Μεγαλώνοντας περνούσαμε εκεί τα καλοκαίρια, Πάσχα, Σαββατοκύριακα, αλλά τον χειμώνα έμενα στην Αθήνα. Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που κατάφερα να μείνω όλο τον χειμώνα.

– Πώς πήρες την απόφαση;

Ήταν ένα παιδικό μου όνειρο. Μου είχε λείψει πολύ το σπίτι. Το αγαπώ πολύ. Φέτος κάπως πέρασε ο Αύγουστος, περνούσαν λίγο ακόμα οι μέρες, οι μήνες, και ήρθαν στην πορεία οι «Φόνοι στο καμπαναριό», με γυρίσματα στον Μαραθώνα. Κάπου εκεί είπα εντάξει, νομίζω ότι φέτος μπορώ να το τολμήσω και να ξεχειμωνιάσω στο Μάτι. Μου πήγε πολύ ωραία.

ΗΜΟΥΝ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΩΣΤΟΣΟ, ΜΕ ΕΠΙΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΑΝΗΜΠΟΡΙΑ. ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΣ; ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ;

– Πώς είναι να ζεις εκεί;

Έχει μια γαλήνη, μια μοναξιά που για μένα είναι πολύ χρήσιμη και αναγκαία. Γιατί, κακά τα ψέματα, είμαι όλη μέρα στο τρέξιμο. Το βράδυ, όταν επιστρέφω εκεί και υπάρχει αυτή η ησυχία, η ορατότητα στον ουρανό, το άκουσμα των ήχων που δεν καλύπτονται από λεωφόρο και αυτοκίνητα, είναι για μένα πηγαία, πρωτόλεια ευτυχία. Το έχω ανάγκη.

Κάποια πρωινά που μπορεί να τύχει να είναι πιο χαλαρά ή κάποιες μέρες που μπορεί να τελειώσω λίγο νωρίτερα και να μην έχω θέατρο ή πρόβα, μ’ αρέσει πάρα πολύ να περπατάω στη γειτονιά, να ξαπλώνω στο γρασίδι, να πηγαίνω στη θάλασσα, να μην κάνω τίποτα, να κοιτάω το κενό.

– Πώς βίωσες την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι;

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν λέξεις που μπορούν να χωρέσουν αυτή την καταστροφή και ό,τι άφησε και πίσω. Αν δεν έχεις εικόνα του πώς ήταν το Μάτι πριν τη φωτιά, αυτό που βλέπεις σήμερα είναι κάτι όμορφο. Καμία σχέση, βέβαια, με αυτό που υπήρχε, αλλά πάλι θυμίζει φύση, όπως και να ’χει.

Παρ’ όλα αυτά, ό,τι συνέβη δεν διαγράφεται ούτε με το πέρασμα του χρόνου, ούτε με το φούντωμα των φυτών, γιατί έχει ποτιστεί ο τόπος με αυτή την καταστροφή και αυτό το σκοτάδι.

Η Τζωρτζίνα Λιώση και ο έρωτας

– Ο έρωτας γενικά τι θέση έχει στη ζωή σου;

Τον βρίσκω υπερτιμημένο. Θεωρώ ότι ο έρωτας είναι μια χημεία που έρχεται και πρέπει να την κάνεις κάτι μετά, αλλιώς σου τελειώνει. Αν ο έρωτας δεν μετουσιωθεί σε αγάπη, σε θαυμασμό, σε εμπιστοσύνη, σε αλληλοεκτίμηση, δεν θα πάει πουθενά. Είναι ένας ενθουσιασμός που φεύγει.

– Πολύ κόσμο τον φοβίζει αυτό που περιγράφεις, το εισπράττει περισσότερο ως συμβιβασμό παρά ως κάτι θετικό.

Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που μας έχει περάσει πολύ λανθασμένα από την ιστορία του κινηματογράφου και της λογοτεχνίας. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που εκτιμά πολύ τη συντροφικότητα και τη γαλήνη. Με τρομάζει περισσότερο το να μην εξελιχθεί ο έρωτας σε κάτι, το να καταλάβεις κάποια στιγμή ότι έκανες σαν τρελός για το τίποτα.

 

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΩΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΟΤΙ ΜΠΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ. ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

– Πάντα ήσουν έτσι;

Νομίζω ναι. Μεγαλώνοντας γίνομαι όλο και πιο πολύ.

– Οπότε να υποθέσω ότι είσαι και των μακροχρόνιων σχέσεων;

Αυτό, ξέρεις, δεν το επιδιώκεις. Κάτι που σκεφτόμουν και συζητούσα πάλι πολύ πρόσφατα είναι ότι οι μακροχρόνιες σχέσεις δεν σου χαρίζονται. Είναι προσπάθεια – και το οφείλω σε μεγάλο βαθμό στην οικογένειά μου: στο ότι οι γονείς μου είναι ακόμη μαζί, στο ότι οι γιαγιάδες και οι παππούδες μου έζησαν όλη τους τη ζωή μαζί. Το θαύμαζα πάντα.

Μικρότερη πίστευα πως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για καθημερινή, σκληρή δουλειά και για μια συνειδητή επιλογή να είσαι με τον άνθρωπό σου. Και αυτό το θαυμάζω πολύ περισσότερο από έναν έρωτα-φωτοβολίδα.

– Αισθάνεσαι άνετα να μιλάς για όλα αυτά όταν σε ρωτάνε σε συνεντεύξεις;

Να μιλάμε έτσι γενικά και φιλοσοφικά ναι, μ’ αρέσει πολύ, αλλά προσπαθώ και προτιμώ να είμαι ένας πολύ ιδιωτικός άνθρωπος.

Η καλλιτεχνική πλευρά της Τζωρτζίνας Λιώση

– Μιας ανέφερες λίγο την οικογένειά σου, πώς μεγάλωσες και πώς έφτασες να γίνεις ηθοποιός;

Δεν ήμουν από τα παιδιά που έλεγαν από μικρά ότι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Ερχόμουν από ένα περιβάλλον πολύ… δεν θα το πω «τετράγωνο», γιατί θα το αδικήσω. Η μαμά μου είναι πολύ δημιουργικός άνθρωπος: από μικρή με μάθαινε να ζωγραφίζω, να κεντάω, να καταπιάνομαι με χειροτεχνίες. Κάναμε δημιουργικά πράγματα, αλλά υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι αυτά συνδέονται με τον ελεύθερο χρόνο.

Μου άρεσε πάρα πολύ να ζωγραφίζω και έλεγα συνέχεια ότι θέλω να γίνω ζωγράφος, αλλά αντιμετωπίστηκε σαν αστείο. Όχι από κακία, επειδή οι γονείς μου θεωρούσαν ότι η τέχνη δεν είναι κάτι από το οποίο μπορείς να βιοποριστείς. Ευτυχώς, η ζωή το διέψευσε.

Στην πρώτη δουλειά που έκανα ως ηθοποιός, αισθάνθηκα ότι μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους. Είχα πολύ ανάγκη κάτι τέτοιο στη ζωή μου.

– Τι ήθελες να γίνεις πριν από αυτό;

Ψυχολόγος, που σπούδασα.

– Και πώς μπήκε η υποκριτική στο πλάνο;

Ως φοιτήτρια, έκανα κάποια διαφημιστικά, μόνο και μόνο για να βγάζω κάποια λεφτά. Μια εταιρεία παραγωγής θεώρησε ότι ταίριαζα φυσιογνωμικά σε έναν ρόλο, πέρασα από ακρόαση και ήμουν καλή. Ξεκίνησα coaching με μια πολύ σπουδαία ηθοποιό, που με βοήθησε, και στο πρώτο μου γύρισμα ξαφνιάστηκα και κατάλαβα πού είχα χαθεί. Από το γυμνάσιο και μετά, είχα ξεχάσει οτιδήποτε πιο δημιουργικό και καλλιτεχνικό κυνηγούσα σε όλα μου τα παιδικά χρόνια.

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΞΑΦΝΙΑΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

– Πήγες σε δραματική μετά;

Όχι. Συνέχισα το πανεπιστήμιο, έκανα μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ξεκίνησα να παρακολουθώ εργαστήρια υποκριτικής, σεμινάρια, ό,τι περνούσε από το χέρι μου.

– Στην ψυχολογία τι σε είχε τραβήξει;

Αγαπώ τους ανθρώπους, να τους ακούω, να τους μαθαίνω – και να καταλαβαίνω πολλές φορές τον ίδιο μου τον εαυτό.

– Θα έλεγες ότι σου έχει δώσει κάποια εφόδια όλη αυτή η σπουδή που έχουν έναν καθημερινό αντίκτυπο, μια χρήση χειροπιαστή;

Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι είμαστε το σύνολο όλων όσων μας έφεραν μέχρι εδώ. Πολλώ δε μάλλον που η ψυχολογία και η υποκριτική κάπως ίσως συμπορεύονται: μιλάμε για ανθρώπους.

Μέσα από τα θεατρικά κείμενα και τα σενάρια γνωρίζω προσωπικότητες, ενώ μέσα από τα βιβλία της ψυχολογίας προσπαθούσα και πάλι να κατανοήσω τον άνθρωπο. Δεν θεωρώ ότι τέμνονται κάπου, μάλλον πηγαίνουν παράλληλα. Έχω πάρει πράγματα και συνεχίζω να σκάβω και να ανακαλύπτω στοιχεία που μου φαίνονται σήμερα χρήσιμα.

– Κάνεις ψυχοθεραπεία;

Ναι, κάνω ψυχοθεραπεία.

– Ξεκίνησες στο πλαίσιο της σπουδής σου;

Όχι, πολύ μετά. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία μετά τη φωτιά. Νομίζω ότι ο λόγος που δίσταζα μέχρι τότε ήταν επειδή δεν ήξερα από πού να το πιάσω. Ήμουν σίγουρη ότι το θέλω, όχι απαραίτητα γιατί κάτι μου συνέβη, αλλά προφανώς με αφορούσε, αφού έφτασα να το σπουδάσω κιόλας. Ωστόσο, με έπιανε πάντα μια ανημπόρια. Από πού ξεκινάς; Πώς το κάνεις αυτό;

Ώσπου κάποια στιγμή, μετά τη φωτιά, αφού ήρθε και η καραντίνα, έφτασα σε ένα σημείο που τα πάντα ήταν ευαίσθητα. Όλα ήταν έντονα και όλα ήταν πάρα πολύ βαριά για να τα σηκώσω και να τα επεξεργαστώ. Όλα με ερέθιζαν, με συγκινούσαν, με στενοχωρούσαν και μου ήταν αφόρητο.

– Συνεχίζεις;

Συνεχίζω.

– Επειδή ανέφερες και το μεταπτυχιακό στην εγκληματολογία, αυτή η σπουδή σε βοηθάει ενδεχομένως να καταλαβαίνεις τη σκληρή εποχή στην οποία ζούμε;

Νομίζω ότι δεν θα καταλάβω ποτέ την εποχή μας. Δεν θα καταλάβω ποτέ τον άνθρωπο τελικά και δεν θα μπορέσω ποτέ να πω ότι δεν ξαφνιάστηκα. Τα πάντα με ξαφνιάζουν κάθε μέρα.

ΕΧΩ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ. ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.

– Υπήρξαν στιγμές στην καριέρα σου που αμφισβήτησες την απόφασή σου να γίνεις ηθοποιός;

Κάθε μέρα!

– Γιατί;

Γιατί αυτό που κάνω το αγαπώ πολύ. Οπότε όταν κάτι πάει στραβά, μου κοστίζει ακόμη περισσότερο. Μια δύσκολη μέρα σε αυτή τη δουλειά μου είναι διπλά δύσκολη, ακριβώς επειδή την αγαπώ πολύ. Αν έκανα κάτι που με αφορούσε λιγότερο, ίσως δεν με ένοιαζε κι αν κάτι πήγαινε στραβά. Μπορεί. Δεν ξέρω.

– Κάνεις όνειρα για το μέλλον;

Θα ήθελα να δουλεύω με ανθρώπους που οραματιζόμαστε τα ίδια πράγματα. Θα ήθελα να δουλεύω με ανθρώπους που έχουν ευγένεια και που θέλουν να κάνουν το καλύτερο για τους συνεργάτες τους και για το αποτέλεσμα που παραδίδουν. Αυτό είναι κάτι που με εμπνέει και με κάνει ευτυχισμένη.

– Και σε προσωπικό επίπεδο;

Πολύ μικρή, κάποια στιγμή που ήμασταν με τους γονείς μου στη Ρώμη και ήταν να πετάξω ένα κέρμα, σκεφτόμουν πάρα πολύ τι να ευχηθώ. Από τότε κατέληξα και πάντα εύχομαι ένα πράγμα: να είμαι ευτυχισμένη, γιατί δεν θέλω να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου. Θέλω να μπορώ να αλλάζω γνώμη και να αλλάζουν τα θέλω μου.

Είμαι άνθρωπος που αλλάζω γνώμη και μου αρέσει αυτό. Σημαίνει ότι ακούω κιόλας τι συμβαίνει γύρω μου, ακούω τους ανθρώπους που μου μιλούν και επιτρέπω στα συμβάντα να με μετακινούν. Οπότε, έχω αποφασίσει από πολύ μικρή ότι δεν θα εύχομαι ποτέ τίποτα συγκεκριμένο, παρά μόνο να είμαι ευτυχισμένη. Το οποίο μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε κάθε στιγμή της ζωής μου. Και αυτό μου είναι αρκετό.

Η παράσταση «Οι Στρατηγικές του Έρωτα» παίζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι τις 24 Μαΐου 2026.

Θέατρο Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες: Τουρναβίτου 7, Αθήνα 10553. Τηλέφωνο: 210 3255444. Κλείσε εισιτήρια online