Ο ΧΕΙΡΟΠΡΑΚΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ – ΣΤΟ ΛΕΩ ΑΦΟΤΟΥ ΠΗΓΑ Η ΙΔΙΑ

Ένας χρόνιος πόνος στον αυχένα που τελευταία έγινε αφόρητος, με οδήγησε σε χειροπράκτη και την εμπειρία μου δεν μπορούσα παρά να τη μοιραστώ μαζί σας.

Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος πονάει στη μέση και στον αυχένα. Για την ακρίβεια, έχει τουλάχιστον από μια κοίλη σε αυτές τις περιοχές, οι οποίες εξελικτικά δεν προορίστηκαν για να κοιτάμε, κυρτοί, για ώρες σε μια οθόνη. Μηδέ για να καθόμαστε σε μια καρέκλα τη μισή ημέρα. Παρεμπιπτόντως, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου να αναζητήσεις πληροφορίες για το πώς φθείρει τον ώμο σου η, φαινομενικά αθώα, πληκτρολόγηση.

Εν πάση περιπτώσει, ο σύγχρονος τρόπος ζωής έρχεται σε σύγκρουση με τις κατασκευαστικές μας ρυθμίσεις κι έτσι οδηγούμαστε στους ορθοπεδικούς. Μας εξετάζουν, κάνουν τη διάγνωση και συνήθως μας στέλνουν σε φυσικοθεραπευτές για μια σειρά συνεδριών. Συνήθως είναι δέκα, και έχουν ως στόχο να μειωθεί ο πόνος και να βελτιωθεί η κινητικότητα.

Αυτό που δεν κάνουν είναι να «φτιάξουν» το πρόβλημα. Προς αυτή την κατεύθυνση βοηθά η άσκηση, με τη βοήθεια εξειδικευμένων γυμναστών που έχουν κάνει τα χιλιόμετρα και τις σπουδές τους, ώστε να ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν σε κάθε περίσταση. Δηλαδή, έχεις ευπάθεια (ή πρόβλημα) στη μέση; Την αποφορτίζεις μαθαίνοντας στο σώμα σου να στηρίζεται στους κοιλιακούς. Πονάει ο υπερακάνθιος; Δυναμώνεις τη γύρω περιοχή, ώστε να μην τον ενοχλείς και να μην σε ενοχλεί.

Η γενική οδηγία που υπάρχει εδώ και δεκαετίες είναι πως στα μυοσκελετικά προβλήματα βοηθάει το Pilates. Συμφωνώ και προσυπογράφω, καθώς στα 27 μου περπατούσα με μπαστούνι και στα 50 μου κάνω cross training. Μεσολάβησαν πολλά χρόνια που αφοσιώθηκα στο Pilates, στα χέρια μιας εξειδικευμένης γυμνάστριας, πριν σταματήσει το οστό –στο τέλος της σπονδυλικής στήλης– να «χτυπάει» το νεύρο του ποδιού και να το παραλύει. Από εκεί, σιγά σιγά «έχτισα» και την ενδυνάμωση.

Μεταξύ όσων κάνει ένας φυσικοθεραπευτής είναι και το να ανακουφίζει με θερμότητα (μου σύστησε να πάρω και θερμοφόρα που αποδείχθηκε ευεργετική), αλλά και με μαλάξεις, ευρύτερα γνωστές ως μασάζ. Ο ορθοπεδικός με είχε ενημερώσει πως έχω «παντρευτεί» τη θερμοφόρα και τα μασάζ, καθώς το πρόβλημα στην πλάτη μου δεν θα έφευγε ποτέ. Άρα, θα έπρεπε να ζω μ' αυτό.

iStock

Και έμαθα να ζω. Τρόπον τινά, δηλαδή, γιατί άπαξ και δεν πονούσα πια, δεν έκανα τίποτα από όσα με προστάτευαν. Έτσι, φτάνουμε στο τώρα και την αίσθηση πως κάποιος με έχει γραπώσει από την ωμοπλάτη και με σφίγγει για ώρες. Ο αυχένας έκανε πλέον μόνο το 30% της κίνησης προς τα δεξιά και τα αριστερά (για πάνω και κάτω, ούτε λόγος), ενώ είχα και δυσφορία, μαζί με ζαλάδες. Τα μασάζ δεν έπιαναν, μηδέ η θερμότητα. Ούτε καν οι βεντούζες, που είχαν γίνει η go to επιλογή στα πολύ δύσκολα. Είχε φτάσει η αποφράδα ώρα να πάω σε χειροπράκτη.

Disclaimer: Εδώ και χρόνια είχαν πει ορθοπεδικοί πως θα είχε νόημα να με δει χειροπράκτης, αλλά τον απέφευγα. Γιατί; Προφανώς επειδή φοβόμουν – καταρχάς τον πόνο και μετά το να μην μείνω παράλυτη εάν έπεφτα σε κανέναν «ερασιτέχνη». Πλέον δεν είχα επιλογή.

Είχε φτάσει η ώρα να πάω σε χειροπράκτη

Πέρασα ένα σαββατοκύριακο να παρακολουθώ στο YouTube επισκέψεις ανθρώπων σε δυο Αμερικανούς χειροπράκτες. Άκουσα τόσα «κρακ» που συμφιλιώθηκα με τον ήχο. Όλοι οι θεραπευόμενοι εξηγούσαν πως ο όποιος πόνος διαρκούσε μερικά μόλις δευτερόλεπτα και η ανακούφιση ήταν ανέλπιστη. Παρεμπιπτόντως, είχα δώσει συναυλία με «κρακ» στην πλάτη κατά τη διάρκεια αθλητικού μασάζ και ξέρω ότι πρόκειται για φυσαλίδες. Αυτό όμως, που έβλεπα στην οθόνη μου ήταν άνθρωποι με ισχιαλγία, οσφυαλγία και αυχεναλγία να θυμούνται τη ζωή δίχως πόνο.

Οι χειροπράκτες στους οποίους επικέντρωσα το ενδιαφέρον μου, έκαναν λόγο για ανάταξη και βοηθούσαν ανθρώπους που είχαν και κακή στάση σώματος, όπως και σκολίωση, συνεκφυλιστικές αλλοιώσεις (έχω all the above). Οι θεραπευόμενοι έμπαιναν και δεν μπορούσαν να περπατήσουν, και έφευγαν πετώντας.

Ιδού ένας από τους ειδικούς που μελέτησα.

Να και ο άλλος:

Όταν η κοπέλα που μου κάνει παραδοσιακές βεντούζες (η οποία τυγχάνει να είναι αθλήτρια ευρωπαϊκών διακρίσεων), με ενημέρωσε πως μετά την επίσκεψή της σε χειροπράκτη, όχι μόνο έκοψε τα πολύ βαριά χάπια για τον πονοκέφαλο, αλλά δεν χρειάστηκε καν αναλγητικό ξανά, ένιωσα πιο έτοιμη από ποτέ για την προσωπική μου υπέρβαση.

Προφανώς και βρήκα κάποιον που είχαν πάει πολλοί άλλοι, και... έζησαν για να διηγηθούν την εμπειρία. Ειρήσθω εν παρόδω, είναι και ο μόνος χειροπράκτης ζώων που υπάρχει στην Ελλάδα.

Μου ζήτησε τις εξετάσεις που είχα κάνει. Πέραν του ότι δεν θυμόμουν πού τις έχω βάλει, όπως του είπα έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τον εντοπισμό της κοίλης στη μέση και αυτής στον αυχένα, οπότε το πιθανότερο ήταν να έχουν αποκτήσει παρέα.

Ο χειροπράκτης άρχισε τη ψηλάφηση και με ρώτησε «γιατί το άφησες να φτάσει εδώ;» επιβεβαιώνοντας πως όντως, το ‘χα τερματίσει. Έντιμα του είπα ότι δεν περίμενα να επηρεαστεί η καθημερινότητά μου από την πλάτη και τον αυχένα μου, αφού πάντα κάτι «έπιανε». O ειδικός έδειξε οίκτο στην περιοχή της λεκάνης και μου είπε πως έχει «κλειδώσει» η άρθρωσή μου, οπότε θα αρχίζαμε απαλά, και σε επόμενο ραντεβού θα συνεχίζαμε τη δουλειά.

iStock

Στη σπονδυλική στήλη έγιναν δυο ενέργειες που είχαν μικρό ποσοστό πόνου και τεράστιο ποσοστό ανακούφισης. Εκεί, όμως, που είδα την πραγματική αλλαγή ήταν στο κεφάλι μου. Ένιωσα ένα «κρακ» να με διαπερνά στη μέση του κεφαλιού μου. Τι εννοώ; Δες το κεφάλι σου στον καθρέφτη και βάλε μια νοητή γραμμή από το μέτωπο έως το σαγόνι. Φτάσε αυτή την γραμμή μέχρι πίσω, στον αυχένα. Ε, εκεί λύθηκαν όλα και ένιωσα να αναπνέω από το δεξί ρουθούνι, για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια!

Παράλληλα, «καθάρισε» το κεφάλι μου (σαν να οξυγονώθηκε) και άρχισα να βλέπω καλύτερα. Ο δε αυχένας μου με άφηνε να γυρίσω το κεφάλι δεξιά και αριστερά και 90 μοίρες (στην ευθεία του ώμου) δίχως την παραμικρή ενόχληση. Επιπλέον, έστρεψα το κεφάλι προς τον ουρανό και προς το έδαφος χωρίς πόνο.

Ο χειροπράκτης με ενημέρωσε πως καλό είναι να αποφύγω την έντονη γυμναστική για τις προσεχείς ημέρες και σε κάθε περίπτωση, να κάνω καλό ζέσταμα, το οποίο απέφευγα, όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια εβδομάδα αργότερα. Περιττό να σου πω ότι την ημέρα της συνεδρίας, κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Αν αναγνώρισες τον εαυτό σου σε κάποιο σημείο, κάνε δώρο στον εαυτό σου μια επίσκεψη σε αναγνωρισμένο χειροπράκτη και θα με θυμηθείς.