ΑΓΑΠΗ ΜΙΧΕΛΗ: «ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΒΙΩΣΙΜΗ ΖΩΗ, ΑΠΛΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ»

Πώς είναι να γίνεσαι executive chef στην Πρεσβεία της Δανίας στα 21 σου και μητέρα στα 23 σου; Γιατί είναι πιο εύκολο να ακολουθείς έναν βιώσιμο τρόπο ζωής; Η σεφ Αγάπη Μιχελή μάς μιλάει για όλους τους τομείς της ζωής της.

Ανεπιτήδευτα όμορφη, βαθιά δοτική και οικεία, η Αγάπη Μιχελή μάς άνοιξε το σπίτι της μια Τετάρτη πρωί. Χρώματα, προσωπικό στοιχείο, φωτογραφίες, ζωγραφιές της 8χρονης κόρης της Αριάδνης, η υπέροχη σκυλίτσα της Παρμεζάνα, πολλή μουσική και μια κίτρινη κουζίνα δεσπόζουν στο υπέροχο διαμέρισμα της Αγάπης στην περιοχή που μεγάλωσε, τη Νέα Σμύρνη.

Έγινε executive chef στην Πρεσβεία της Δανίας στα 21 της και μητέρα στα 23 της. Σήμερα, στα 32 της είναι μία γυναίκα που έχει υιοθετήσει τη βιωσιμότητα, που θεωρεί τον όρο «single mum» τεράστια δύναμη, που έχει μάθει να διαχειρίζεται τις καταθλιπτικές περιόδους και τις αρνητικές σκέψεις με ψυχοθεραπεία και πολύ μοίρασμα.

– Αγάπη, τι κάνεις αυτή την περίοδο επαγγελματικά;

Κάνω consulting στο Ohh Boy στο Παγκράτι – κλείνουμε δύο χρόνια φέτος. Ξεκίνησα επίσης να κάνω consulting στη Νάξο, στο Φιλώτι, σε ένα πολύ όμορφο καφενείο που λέγεται φasolas με απλά πιάτα στα οποία χρησιμοποιούνται τοπικά προϊόντα. Τόλμησα να φτιάξω και δικές μου συνταγές με τα τοπικά τους προϊόντα και ελπίζω να πάει καλά αυτό – εγώ πάντως είμαι περήφανη!

Και έχουμε ξεκινήσει και το Preza Studio με τον φίλο μου Κάρολο Μιχαηλίδη – είμαστε και οι δύο άνθρωποι που προτιμάμε να μην εργαζόμαστε με ρουτίνα σε σταθερό περιβάλλον. Έτσι φτιάξαμε αυτό το project, όπου αναλαμβάνουμε ιδιωτικά δείπνα, retreats, εκδηλώσεις σε ιδιαίτερα σημεία. To ωραίο είναι ότι πιάνουμε από την αρχή την όλη διαδικασία – από το πώς θα στήσουμε ένα event, ποιο θα είναι το concept, πώς θα στρωθεί το τραπέζι, τι φαγητό ταιριάζει – το σχεδιάζουμε όλο από το μηδέν, και αυτό είναι πολύ δημιουργικό. Επίσης, αυτή την περίοδο σχεδιάζω και ένα μαγαζί, όχι όμως εστιατόριο!

EKANA KOΠΑΝΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ 9 ΧΡΟΝΩΝ, ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ, ΑΝΟΙΞΑ ΦΥΛΛΟ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΦΤΑΞΑ ΤΥΡΟΠΙΤΑ. ΠΗΡΑ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΠΗΓΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΜΟΥ, ΜΠΗΚΑ ΜΕΣΑ ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΤΑΠΕΡ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΑ «ΜΑΜΑ, ΕΦΤΙΑΞΑ ΤΥΡΟΠΙΤΑ!»

– Πώς έμαθες να μαγειρεύεις ενώ στο σπίτι σου δεν υπήρχε η κλασική φιγούρα της ελληνίδας μαμάς και πώς αποφάσισες να το κάνεις επάγγελμα;

Όταν ήμουν στο δημοτικό μαγείρευα γιατί ήμουν πολλή ώρα μόνη μου στο σπίτι και ένιωθα ότι κάτι πρέπει να κάνω. Το πάθος μου για τη μαγειρική ξεκίνησε με το «The Naked Chef» του Jamie Oliver. Έπαθα πλάκα με το πόσο υπερκινητικός ήταν αυτός ο άνθρωπος και πώς μπορούσε να διοχετεύει τόση ενέργεια στο φαγητό – ένιωθα κι εγώ κάπως έτσι. Η μαμά μου παρατήρησε το ενδιαφέρον μου για τη μαγειρική και άρχισε να μου μαζεύει γαστρονομικά περιοδικά. Ήθελα να κάνω όλες τις συνταγές! Άρχισα να γράφω δικές μου συνταγές όταν ήμουν 8-9 χρονών. Αυτό είχε πολλή πλάκα – η μαμά μου μού έδινε την ελευθερία να δοκιμάζω πράγματα στην κουζίνα.

Έχω κάνει και κάτι πολύ ακραίο: Έκανα κοπάνα από το σχολείο όταν ήμουν 9 χρονών, γύρισα σπίτι, άνοιξα φύλλο πρώτη φορά και έφτιαξα τυρόπιτα ακολουθώντας μια συνταγή από ένα βιβλίο, πήρα το λεωφορείο και το μετρό και πήγα στην Αιόλου όπου εργαζόταν η μητέρα μου, μπήκα με μεγάλη φυσικότητα στη δουλειά της κρατώντας ένα τάπερ και της είπα «Μαμά, έφτιαξα τυρόπιτα!» – εκείνη πήγε να λιποθυμήσει.

Στην εφηβεία η μαγειρική με βοήθησε πολύ να ξεπερνάω συναισθηματικές καταστάσεις γιατί αφιερωνόμουν σε κάτι και δημιουργούσα κάτι, το οποίο μπορούσες να δεις άμεσα και να δοκιμάσεις – δεν χρειαζόταν να περιμένεις πολύ για να δεις το αποτέλεσμα. Και ενώ είχα κι άλλα πολλά που ήθελα να σπουδάσω, ενστικτωδώς ακολούθησα αυτό. Μετά τα 15 ήμουν πια σίγουρη ότι θα ασχοληθώ με τη μαγειρική.

Η Αγάπη Μιχελή πηγαίνει κάθε εβδομάδα λαϊκή για να προμηθευτεί φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

– Τι άλλο θα ήθελες να έχεις κάνει;

Ήθελα να γίνω εκπαιδευτικός στη μέση εκπαίδευση, να συναναστρέφομαι με εφήβους, ιδανικά να κάνω μαθήματα λογοτεχνίας. Ήθελα να γίνω και αθλήτρια, αλλά ήξερα ότι αυτό έχει ένα τέλος, οπότε εγκαταλείφθηκε νωρίς ως ιδέα. Μου άρεσαν πολύ τα αθλήματα, ήμουν και πολύ καλή. Γενικά με ενδιέφερε οτιδήποτε καλλιτεχνικό – έκανα πηλό, ζωγράφιζα, ασχολούμουν με τη μουσική – σκεφτόμουν και την Καλών Τεχνών.

– Είπες ότι η ενασχόλησή σου με τη μαγειρική ήταν ψυχοθεραπευτική στην εφηβεία. Πώς βίωσες αυτή την περίοδο;

Δεν ξέρεις τι είναι αυτό που βιώνεις στην εφηβεία. Αναρωτιέσαι «Τι μου συμβαίνει;» «Είναι τα ορμονικά μου;» «Μου τη σπάνε οι γονείς μου;» «Τι μου φταίει;» Πιστεύω ότι αν μπορούν όλοι οι έφηβοι να καταπιαστούν με κάτι, βοηθάει πάρα πολύ σε όλα τα στάδια που περνάνε μέσα τους – απλά ας κάνουν κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό.

Το γεμάτο χρώματα σπίτι της Αγάπης Μιχελή. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

– Ανέφερες και τον αθλητισμό. Τι άθλημα έκανες μικρή;

Έπαιζα βόλεϊ πολλά χρόνια, έκανα πρωταθλητισμό. Τραυματίστηκα στα 16 μου και σταμάτησα. Όταν χτύπησα, ένιωσα ότι χάθηκε ο κόσμος όλος. Το ξανάπιασα, το ξανάφησα. Πάντα με έναν τρόπο είχα τον αθλητισμό στην καθημερινότητά μου – τότε κάναμε εφτά προπονήσεις την βδομάδα. Με τη δουλειά στην κουζίνα, αυτό περιορίστηκε βέβαια, γιατί η δουλειά αυτή δεν στο επιτρέπει από άποψη αντοχών.

– Στα 21 σου βρέθηκες executive chef στην πρεσβεία της Δανίας. Πώς προέκυψε αυτό;

Είχα μία σχέση τότε που εργαζόταν στη Δανέζικη πρεσβεία και μου είπε ότι ανοίγει θέση. Φυσικά οι Δανοί δεν είναι σαν τους Έλληνες «Α, ξέρεις κάποιον, φέρ’ τον». Εγώ είχα κάνει πρακτικές εκεί, δηλαδή σε μεγάλα τραπέζια εργαζόμουν ως βοηθός. Η τότε πρέσβης με είχε συμπαθήσει πολύ. Άνοιξε λοιπόν η θέση, στείλανε πάρα πολλοί άνθρωποι βιογραφικό και εννοείται ότι τους δοκίμασαν σχεδόν όλους. Έκανα κι εγώ 3-4 δοκιμαστικά και τελικά με επέλεξαν. Έπαιξε σίγουρα ρόλο το ότι ήμουν γυναίκα, δεν θα πω ψέματα. Ήταν ένα ζευγάρι με παιδιά και θεωρώ ότι ένιωσαν καλά μαζί μου. Τους άρεσε επίσης το ότι ήμουν ήρεμη και το ότι ήμουν νέα – ήθελαν έναν άνθρωπο που να έχει πολλή όρεξη.

– Τι ήξερες για την κουζίνα των Δανών;

Δεν ήξερα τίποτα. Έπεσα με τα μούτρα να διαβάσω, να ψάξω. Πήρα βιβλία, μελέτησα πολύ – το σπίτι είχε γίνει εργαστήρι, ήθελα να πηγαίνω πολύ καλά προετοιμασμένη. Με βοήθησαν πολύ και από την Πρεσβεία, μου έφερναν βιβλία, μου έδιναν παραδοσιακές συνταγές, έφερναν ανθρώπους που ήξεραν τη δανέζικη κουζίνα και μαγειρεύαμε μαζί. Δεν έχουν κάποια τεχνική δυσκολία οι συνταγές τους, αλλά είναι πολύ διαφορετική η κουλτούρα τους από τη δική μας.

– Τι σου έμαθε όλη αυτή η εμπειρία;

Το να είμαι υπεύθυνη, να κάνω καλό time management. Μου έμαθε ότι το δημιουργικό κομμάτι και οι γνώσεις δεν είναι ανεξάντλητες, οπότε όσο και να λες ότι «το έχω», δεν «το έχεις» ποτέ, δεν κατέχεις τίποτα. Με έκανε να μάθω να εργάζομαι με σωστό τρόπο. Το να δουλεύεις στην κουζίνα μιας πρεσβείας είναι πολύ διαφορετικό από το να δουλεύεις σε ένα εστιατόριο – πρέπει να είσαι διπλωματική, έχεις να διαχειριστείς κάποιες φορές πάρα πολλά άτομα. Θα έλεγα ότι με έκανε πιο ώριμη αυτή η εμπειρία.

ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΜΑΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ. ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΜΙΑ ΜΑΜΑ, ΚΑΜΙΑ ΓΙΑΓΙΑ, ΚΑΝΕΝΑΝ. ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΑ ΕΨΑΞΑ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ.

– Στα 23 σου έγινες μητέρα. Τι αλλαγή ήταν αυτή για τη ζωή σου;

Αντικειμενικά έχω περάσει πολύ ωραία με την κόρη μου την Αριάδνη. Αυτό που σίγουρα με βοήθησε είναι ότι δεν έπεσα με τα μούτρα. Όταν γεννήθηκε δηλαδή το μωρό, δεν είπα «Να το νόημα της ζωής, να η ευτυχία, να το θαύμα». Ήμουν σίγουρη ότι θα τα βγάλω πέρα, αυτό που δεν ήξερα είναι αν θα το συμπαθώ αυτό το μωρό, αν θα το αγαπάω.

Μου άρεσε πάρα πολύ η ζωή μου και αυτά που έκανα, οπότε φοβήθηκα για το τι θα έπρεπε να αφήσω και κατά πόσο θα έπρεπε να κάνω βήματα πίσω σε κάποιους τομείς. Ήμουν και μόνη μου, οπότε ήταν λίγο περίεργο αυτό το κομμάτι.

Ήμουν πάντως μια μαμά που πήγε με το ένστικτο. Δεν διάβασα κανένα βιβλίο, δεν άκουσα καμία μαμά, καμία γιαγιά, κανέναν. Δεν έψαξα ποτέ στο ίντερνετ για τίποτα. Μπορεί να ακούγομαι τρελή που το λέω αυτό, αλλά πάντα το ένστικτό μου μου έλεγε «Τώρα θα κάνεις αυτό, τώρα χρειάζεται εκείνο το παιδί σου. Τώρα χαλάρωσε». Δεν έπαθα ποτέ πανικό, ήμουν πάντα πολύ ψύχραιμη. Αυτό που με στρέσαρε ήταν το κατά πόσο θα συμβαδίσουμε εμείς οι δύο, αν θα ταιριάζουμε, γιατί έχουμε να περάσουμε μια ζωή μαζί.

– Αγάπη, το ότι μεγαλώνεις μόνη σου ένα παιδί σε έχει δυσκολέψει στη δουλειά;

Την έπαιρνα παντού μαζί μου, σε έναν μάρσιπο ή σε ένα ριλάξ. Ευτυχώς εργαζόμουν για Δανούς! Τους φαινόταν τρελό ότι στην Ελλάδα η μητέρα δεν μπορεί να πάρει τουλάχιστον έναν χρόνο άδεια. Με βοηθούσαν πολύ – δούλευα λιγότερες ώρες, ήταν τα Σαββατοκύριακά μου κενά, μπορούσα να παίρνω το παιδί μαζί μου στη δουλειά χωρίς να υπάρχουν περίεργα βλέμματα. Αντιθέτως, υπήρχε μόνο αγάπη και κατανόηση.

Είχαν τύχει τότε κάποιες μεγάλες δουλειές εκτός Πρεσβείας, στις οποίες θα χρειαζόταν να λείψω για ένα διάστημα, και θυμάμαι ότι έκλαιγα και έλεγα «Δεν θέλω να το χάσω αυτό». Ευτυχώς, είχα βοήθεια από τη μητέρα μου και από κοντινές μου φίλες. Έφευγα με πολλή χαρά από το παιδί. Μου έλειπε τρομερά, αλλά ένιωθα πολύ καλά με αυτό που έκανα, και ήξερα ότι θα γυρίσω και θα είμαι γεμάτη ώστε να μπορώ να της δώσω, αλλιώς θα είχα ενοχές απέναντι σε εμένα. Οπότε ό,τι ερχόταν που πραγματικά ήθελα να το κάνω, και δεν ήταν απλά οικονομικού ενδιαφέροντος, το έκανα.

ΜΙΚΡΟΥΛΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΒΙΩΝΩ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ, ΝΑ ΕΧΩ ΠΟΛΥ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

Τι έδωσε η ψυχοθεραπεία στην Αγάπη Μιχελή

– Έχεις δυσκολευτεί έντονα ψυχικά σε κάποια περίοδο της ζωής σου;

Ουυυ! Βέβαια. Μικρούλα στο δημοτικό θυμάμαι να βιώνω καταθλιπτικές περιόδους, να έχω πολύ αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μου. Στην εφηβεία είχα πλέον βρει τους τρόπους να το αντιμετωπίζω μόνη μου. Σε ψυχολόγο πήγα πρώτη φορά στα 23 μου. Μετά από την πρώτη μου ερωτική απογοήτευση, γύρω στα 19-20, πάλι γύρισα ακριβώς στο ίδιο συναίσθημα που είχα μικρούλα: ένιωθα ότι η ζωή δεν έχει νόημα. Είμαι άνθρωπος ρομαντικός, έχω τα μυαλά μου λίγο πάνω από το κεφάλι μου, χάνομαι λίγο στις σκέψεις μου.

Ακόμα και σήμερα, συνεχίζω να ψάχνω να βρω τι νόημα έχει που ζούμε. Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω το παιδί μου και όλα είναι λυμένα. Όχι. Ακόμα δυσκολεύομαι.

Και με την Αριάδνη μικρή πέρασα μια πολύ κακή περίοδο οικογενειακή, η οποία για 5 χρόνια μού είχε στοιχίσει, δεν το παραδεχόμουν και προσπαθούσα μόνη μου και με την ψυχοθεραπεία να μην κάνω κακό στον εαυτό μου για αρχή, και να βρω το φως. Αυτό φυσικά είναι πολύ δύσκολο χωρίς στήριξη, γι’ αυτό χρειάζεται πάντα να μιλάμε.

Πάντως, κατά περιόδους έχω τα πάνω και τα κάτω μου. Όταν δεν είμαι καλά, βρίσκω το ίδιο παιδάκι στο δημοτικό που δεν ήταν καλά. Τα προβλήματα είναι ίδια και οι σκέψεις είναι ίδιες. Απλώς, τώρα μαθαίνω να τα διαχειρίζομαι.

– Η  ψυχοθεραπεία τι εργαλεία σου έδωσε; Πώς σε έχει βοηθήσει στο σήμερα;

Με έμαθε να καταγράφω αυτό που μου συμβαίνει, το συναίσθημά μου και να αποστασιοποιούμαι από αυτό, να το βλέπω απ’ έξω. Το μοίρασμα επίσης που προσφέρει η ψυχοθεραπεία το βρίσκω πολύ σημαντικό. Νομίζεις μέσα στο κεφάλι σου ότι τα ξέρεις όλα και τα έχεις αναλύσει όλα. Όταν όμως λες κάτι δυνατά και σε ακούς να το λες μία, δύο, δεκαπέντε φορές, συνειδητοποιείς καινούργια πράγματα και κάποιος άλλος σου δίνει ένα στοιχείο, και κάτι καινούργιο ανοίγεται. Είχα κάνει ψυχοθεραπεία δύο χρόνια στο παρελθόν και ξεκίνησα πάλι φέτος.

Με έχουν βοηθήσει επίσης πολύ και πνευματικά κομμάτια – η προσευχή για παράδειγμα. Δεν πιστεύω κάπου, αλλά νιώθω ότι υπάρχει κάτι ανώτερο που με προστατεύει και πολλές φορές στρέφομαι προς αυτό. Τα τελευταία 7 χρόνια κάνουμε συζητήσεις σε ομάδα περί πνεύματος και ψυχής. Το νιώθω σαν ομαδική ψυχοθεραπεία και με βοηθάει πολύ.

– Έχεις νιώσει να σε αντιμετωπίζουν στερεοτυπικά επειδή είσαι single mum;

Το χρησιμοποιώ ως πολύ θετικό. Νιώθω πάρα πολύ δυνατή. Εννοείται ότι ήταν στερεότυπο, τουλάχιστον παλιότερα. Ήταν η αδύναμη, αυτή που θα καταχραστεί το κράτος, αυτή που θα ψάξει να βρει ένα θύμα να «τυλίξει». Τώρα, αν κάποιος χρησιμοποιεί το «single mum» με αυτή την έννοια, νομίζω ότι κάτι πάει λάθος. Εγώ το λέω με πολλή χαρά και καμάρι, γιατί για μένα σήμερα όποια είναι single mum είναι σαν να έχει την πιο βαριά δουλειά.

Κι εγώ πολλές φορές το αναφέρω, γιατί θέλω ο άλλος πραγματικά να καταλάβει κάτι παραπάνω για μένα. Αν με πάρεις σε αυτή τη δουλειά, πρέπει να ξέρεις ότι υπάρχουν κάποιοι κανόνες. Ή εσύ που με γνωρίζεις και θέλεις να είμαστε γκόμενοι, θα ξέρεις ότι δεν θα είσαι προτεραιότητα. Ουσιαστικά, οριοθετώ τη ζωή μου γύρω από αυτόν τον ρόλο, τον χρησιμοποιώ ως δύναμη.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΤΟΥΛΑΠΙΩΝ ΕΝΙΩΘΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ. ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΧΑΟΤΙΚΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΙ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ. ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΜΟΥ ΧΑΟΣ.

– Έχεις πει ότι το να φτιάχνεις τα ντουλάπια της κουζίνας είναι κάτι που σε ηρεμεί. Από μικρή ήθελες τα πάντα να είναι τακτοποιημένα για να είσαι ήρεμη ψυχικά. Αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκασμού αυτό ή της τελειομανίας;

Ισχύει, και τα ντουλάπια του δωματίου και του μπάνιου, αλλά κυρίως της κουζίνας! Το έχω κάνει πολλές φορές ψυχαναγκαστικά. Όταν είμαι πολύ «φορτωμένη», πάω να ξεσπάσω κάπου. Όταν είχα το μωρό στο σπίτι, όταν ένιωθα πιεσμένη δεν ήθελα ούτε στο ποτό να ξεσπάσω, ούτε να βγω μαζί με το μωρό για να περάσω εγώ καλά. Έψαχνα, λοιπόν, τρόπους να εκτονωθώ και παράλληλα να βγει και κάτι από αυτό. Συνειδητοποίησα λοιπόν μέσα από την τακτοποίηση των ντουλαπιών ότι ένιωθα πάρα πολύ ωραία. Έβλεπα κάτι που ήταν χαοτικό να γίνεται καθαρό και τακτοποιημένο. Κι αυτό είχε μια επίπτωση και στο εσωτερικό μου χάος. Άρχισε να λειτουργεί θεραπευτικά.

Εννοείται ότι πέρασα περίοδο ψυχαναγκασμού και τελειομανίας. Εννοείται ότι έχω σπάσει τα νεύρα συντρόφων μου και του παιδιού μου κατά περιόδους. Όταν ένιωσα γεμάτη στο επαγγελματικό κομμάτι, όμως, σταμάτησα να το κάνω ψυχαναγκαστικά. Το έκανα πλέον συνειδητοποιημένα, έφτιαχνα το ντουλάπι μου γιατί ήξερα ότι μετά θα ένιωθα ωραία.

Η Αγάπη Μιχελή προσπαθεί να μην τρώει τίποτα που θεωρεί επιβλαβές για τον οργανισμό της. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

Αγάπη Μιχελή: «Το μισοάδειο ψυγείο για μένα είναι μία ευκαιρία για μία νέα συνταγή»

– Η λέξη «βιωσιμότητα» έχει γίνει σχεδόν μόδα στη γαστρονομία. Για σένα είναι σίγουρα στάση ζωής. Εξήγησέ μας την ουσία της και όχι το marketing κομμάτι της.

Για μένα βιωσιμότητα είναι το να καλύπτω τις ανάγκες μου σήμερα, σκεπτόμενη αυτόν που θα έρθει να ζήσει αύριο εδώ. Αυτό είναι μια κατάσταση του νου και των συναισθημάτων μας. Το μάρκετινγκ είναι μάρκετινγκ. Δεν το ακολουθώ καθόλου, δεν με αφορά καθόλου. Οτιδήποτε μπορώ να κάνω που ξέρω ότι προσφέρει καλό και αποδεδειγμένα θα προσφέρει και στο παιδί μου, στον συνάνθρωπό μου, στα παιδιά του διπλανού μου, εμένα με καλύπτει, γι’ αυτό και έχει γίνει στάση ζωής.

Μπορεί να μην ανακυκλώνω πάντα ή να μην κάνω τα πάντα σωστά, αλλά επειδή σκέφτομαι έτσι για όλα, πολύ σπάνια θα κάνω κάτι πραγματικά καταστροφικό για το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Είναι πιο εύκολο να κάνεις βιώσιμη ζωή, απλώς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα.

– Γιατί είναι πιο εύκολο να έχεις μια βιώσιμη ζωή;

Το να αγοράζεις πολλά πράγματα είναι σπατάλη για την τσέπη σου. Επίσης, τα πολλά πράγματα προκαλούν στρες μέσα στο σπίτι σου. Το να πετάς πολύ φαγητό, δεν σου αρέσει – δεν αρέσει σε κανέναν. Σίγουρα τα eco friendly προϊόντα είναι πιο όμορφα αισθητικά. Το να επιλέγεις έναν βιώσιμο τρόπο ζωής γύρω από το παιδί σου, του κάνει καλό – λιγότερα πράγματα και πιο ποιοτικά μεγαλώνουν έναν άνθρωπο με λιγότερο στρες, με περισσότερη χαρά και περισσότερη συγκέντρωση. Γενικώς το «λίγα και καλά» σαν λογική είναι σημαντικό – είτε πρόκειται για υλικά αγαθά, είτε για τροφή, είτε για συναισθήματα.

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΩ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΥΡΙΟ ΕΔΩ.

– Πες μας μερικές συνήθειες που ο καθένας και η καθεμία από μας μπορεί να υιοθετήσει για να κάνει τη βιωσιμότητα τρόπο ζωής, χωρίς να μας γίνεται ψυχαναγκασμός.

Ψωνίζω με λίστα. Πριν πετάξω κάτι που π.χ. δεν είναι τόσο φρέσκο, κοιτάζω να δω αν μπορώ να είμαι δημιουργικός. Αν δεν προλαβαίνω να κάνω ανακύκλωση ή αν δεν κάνω σωστή ανακύκλωση (γιατί δεν συμβαίνει σωστή ανακύκλωση στην Ελλάδα), ας μην κάνω και ας προσπαθήσω να μην πετάω φαγητό. Μαγειρεύω λιγότερες ώρες με ηλεκτρικές συσκευές και σταματάω να ψωνίζω ένα σωρό συσκευές, οι περισσότερες από τις οποίες καταλήγουν στο βάθος του ντουλαπιού. Δεν ψωνίζω πολλά απορρυπαντικά. Δεν αγοράζω πράγματα με πλαστικό – έχω μια πολυχρηστική τσάντα για τα ψώνια μου πάντα μαζί. Πηγαίνω περισσότερες φορές για ψώνια μέσα στην εβδομάδα και αγοράζω λιγότερα πράγματα, έτσι ώστε να έχω τον έλεγχο όσων αγοράζω και να μην υπάρχει τόσο food waste.

– Φρούτα και λαχανικά που δεν είναι πολύ φρέσκα: Τι κάνουμε για να μην τα πετάξουμε; Μπορείς να μας δώσεις μερικές ιδέες για να μετατρέψουμε αυτά που μας έχουν περισσέψει στο ψυγείο σε κάτι νόστιμο;

Οτιδήποτε πάει να χαλάσει, το βάζω σε ένα μπλέντερ με ελαιόλαδο και μυρωδικά και φτιάχνω τα «μαγικά» μου dips. Μπορείς αν θες να χρησιμοποιείς μια βάση όπως ψωμί, πατάτα, λάδι, κρεμμύδι. Μαγειρεύοντας το λαχανικό πριν χαλάσει τελείως παρατείνεις τον χρόνο ζωής του και μειώνεις το food waste. Αν μαγειρευτεί κάτι, η κατάψυξη είναι ένα μεγάλο εργαλείο. Μπορείς επίσης με λαχανικά ή φρούτα να φτιάξεις ακόμα και μάσκες προσώπου.

Όταν ανοίγω ένα μισοάδειο ψυγείο σκέφτομαι πολύ περισσότερα πράγματα, από όσα όταν είναι γεμάτο! Το μισοάδειο ψυγείο για μένα είναι μία ευκαιρία για μία νέα συνταγή – από μικρούλα ένιωθα έτσι. Το ανοίγω και σκέφτομαι «Πού μπορεί να μπει αυτό;» Έχω μια κουταλιά γιαούρτι π.χ. και δεν θέλω να τη φάω εκείνη τη στιγμή. Θα φτιάξω κάτι γρήγορο, κάτι καινούριο – το θέμα είναι να είμαστε δημιουργικοί και να δίνουμε νέες γεύσεις στα πράγματα.

– Αγάπη, ακολουθείς κάποια συγκεκριμένη διατροφή; Είσαι π.χ. vegetarian;

Ήμουν vegetarian, όχι πια. Το κρέας δεν με ενδιαφέρει πολύ, αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αβγά, κεφίρ, συγκεκριμένα τυριά και ψάρια. Οπότε τα τρώω όλα αυτά, αλλά με φειδώ. Παίρνω πάντα προϊόντα καλής ποιότητας από μικρούς παραγωγούς – είναι πιο ακριβά, αλλά τα παίρνω πιο σπάνια. Προτιμώ να πάρω ένα καλό κρέας που ξέρω από πού ήρθε και να το φάω μία φορά στις 10 μέρες ή ένα ωραίο ψάρι φρέσκο που δεν είναι ιχθυοκαλλιέργειας. Έχω το δικό μου κεφίρ, το οποίο ταΐζω, και πίνω κάθε μέρα.

Στην κουζίνα της Αγάπης Μιχελή δεσπόζει το κίτρινο χρώμα. Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

– Αγάπη, ποια είναι τα αγαπημένα σου στέκια στην Αθήνα;

Για να πληρώσω, αλλά να περάσω καλά είναι το «Λινού Σουμπάσης & Σία» στου Ψυρρή. Για να νιώσω άνεση πάω στον «Πελεκάνο» στο Μεταξουργείο. Για να πιω καφέ με τις φίλες μου το «Άρωμα Πλατείας» στη Νέα Σμύρνη. Μου αρέσουν πολύ τα συνοικιακά μπαράκια, το «Κλουβί», το «Επιτόκιο». Μεσοβδόμαδα πηγαίνω στο «Galaxy». Σινεμά στο «Σπόρτινγκ» στη Νέα Σμύρνη – το λατρεύω. Το απόλυτο στέκι μου είναι η πλατεία Νέας Σμύρνης – είμαι τοπικίστρια! Μου αρέσει επίσης πολύ το κομμάτι Κυψέλη, Βικτώρια, πλατεία Αμερικής, Αθηνάς – ψωνίζω πολύ ωραία εκεί.

– Τι πιστεύεις για τη γαστρονομική σκηνή της Αθήνας και για το gentrification;

Θεωρώ ότι η Αθήνα είναι ένας φοβερός γαστρονομικός προορισμός. Πας να φας σε ωραίες πόλεις της Ευρώπης και δεν βρίσκεις τόσο νόστιμο φαγητό. Στην Αθήνα έχουμε παντού νόστιμο φαγητό, ωραίο καφέ και ωραία ποτά, φροντίζουμε πολύ γι’ αυτό. Από την άλλη, αν ένα καλό μαγαζί αλλάξει τελείως τη γειτονιά, δεν ξέρω κατά πόσο είναι βιώσιμο αυτό. Αν το να ανοίγουν καινούρια μαγαζιά έχει σαν αποτέλεσμα η γειτονιά να είναι πιο καθαρή και συμμαζεμένη και να έρχονται νέοι άνθρωποι να την αγκαλιάζουν, είμαι υπέρ. Αν όλο αυτό, όμως, γίνεται για τους ξένους και για να φύγουν οι άνθρωποι της γειτονιάς, είμαι σαφώς ενάντια και το στηρίζω έμπρακτα – δεν πηγαίνω σε κάποιες γειτονιές, δεν δίνω τα χρήματά μου σε κάποιες γειτονιές, ενώ αντίθετα στηρίζω παλιά μαγαζιά, συνοικιακά. Και η δική μου περιοχή έχει ακριβύνει πολύ και σαν πολίτης θα κάνω με τον τρόπο μου πραγματάκια που θα είναι εννοείται υπέρ του συνόλου.

Αυτή είναι η αγαπημένη θέση της Αγάπης Μιχελή στην κουζίνα της! Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος

– Αγάπη, τι σε χαλαρώνει;

Η μουσική, το περπάτημα, το πράσινο.

– Τι σημαίνει για σένα wellness και πώς το εντάσσεις στην καθημερινότητά σου;

Για μένα wellness είναι η ισορροπία σε σώμα, ψυχή και πνεύμα. Δεν μπορώ να διανοηθώ να κάνω γιόγκα και μετά να ουρλιάζω σε έναν περαστικό στον δρόμο επειδή κάτι συνέβη. Δεν μπορώ να φάω junk food και μετά να διαλογιστώ ή να πληρώσω χρήματα σε έναν διατροφολόγο για να με φροντίσω και να κάνω ολιστική δίαιτα. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων και ο καθένας πρέπει να βρει τι του ταιριάζει ώστε να λειτουργήσει. Οποιεσδήποτε πράξεις με φέρνουν σε ισορροπία, είναι για μένα wellness. Και πάντα έχει να κάνει και με τις τρεις διαστάσεις μου. Όταν ασχολούμαι μόνο με μία, υπάρχει ανισορροπία μέσα μου και το καταλαβαίνω αμέσως.

Αυτά που κάνω είναι τα εξής: Κοιμάμαι σωστά. Προσπαθώ να διαβάζω λίγο κάθε μέρα, έχω τουλάχιστον μισή ώρα κάθε μέρα για τον εαυτό μου σε ησυχία. Δεν τρώω τίποτα που θεωρώ επιβλαβές. Κινούμαι πάρα πολύ και μιλάω πολύ, μοιράζομαι.