ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΑ «ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ»;

Ένα κρασί με φίλους μετά τη δουλειά, η μουσική, το περπάτημα στη φύση: Τι σημαίνει για τους συντάκτες του OW μια «καλή μέρα» και πώς μπορεί, σύμφωνα με την επιστήμη, να γίνει ακόμα καλύτερη;

«Αν είναι όλα χαμένα, πάντα ξημερώνει μια καλή μέρα», τραγουδάει ο Bloody Hawk και έχει απόλυτο δίκιο, γιατί πράγματι, αν έχεις λίγη επαφή με την πραγματικότητα, δεν είναι λίγες οι στιγμές που νιώθεις πως είναι όλα χαμένα.

Από πού να το πιάσεις; Από το περιβάλλον στο οποίο ζούμε; Από την πολιτική κατάσταση; Από την παντελή έλλειψη ασφάλειας που αυτή η χώρα σε κάνει να νιώθεις; Κι όμως, είναι κι αυτές οι μέρες που ξημερώνει κι ο ήλιος λάμπει και φυσάει ένα δροσερό αεράκι και ο καφές είναι λίγο πιο ωραίος από χθες και συναντάς και μερικούς χαμογελαστούς ανθρώπους που θα σου πουν μια καλή κουβέντα… και τότε η μέρα γίνεται λίγο καλύτερη. Όσο χρειάζεται, τουλάχιστον, για να διατηρήσεις την ψυχραιμία και τη στωικότητά σου και να θυμηθείς πως πολλά είναι χαμένα, ναι. Όμως όχι όλα.

Φυσικά, για τον καθέναν και την καθεμία μας μια «καλή μέρα» σημαίνει κάτι διαφορετικό. Στο δικό μου μυαλό περιλαμβάνει σίγουρα την επαφή με άλλους ανθρώπους, τον ήπιο καιρό, μια ωραία ιδέα ή ένα ταξίδι που μπαίνει σιγά-σιγά «στα σκαριά». Αυτό που διαπιστώνω, όμως, μεγαλώνοντας είναι πως η καλή μέρα είναι και απόφαση. Η απόφαση να κάνω κάτι που θα αλλάξει μια δυσοίωνα στημένη παρτίδα.

Δεν είναι πάντα εύκολο και εφικτό. Θα έρθουν και μέρες που δεν «σώζονται» με τίποτα. Όμως όλες τις άλλες, αυτές που θα μπορούσαν να κυλούν αδιάφορα και νωχελικά, δεν θα χάσω την ευκαιρία να κάνω αυτήν την απρόβλεπτη κίνηση που θα τις φωτίσει: θα τηλεφωνήσω στην κολλητή μου και θα επιδιώξω να τη δω, θα βγω για περπάτημα στην παραλία ή θα πάω για γυμναστική. Η δική μου καλή μέρα έχει φίλους, μουσική και κίνηση.

Εσένα τι περιλαμβάνει η δική σου; Αυτή την ερώτηση έκανα πρόσφατα στους αγαπημένους μου συναδέλφους –τα άτομα που, επίσης, συμβάλλουν στο να γίνεται ένα μεγάλο μέρος της ημέρας μου καλύτερο– και είμαι σίγουρη ότι οι απαντήσεις τους όχι μόνο θα σε εμπνεύσουν, αλλά και θα σου δείξουν πως πραγματικά, δεν χρειαζόμαστε πολλά για να κάνουμε την κάθε μας μέρα ξεχωριστή.

Τι σημαίνει για το OW μια «καλή μέρα»;

Η εικονογράφος μας συνδέει τη δική της «καλή μέρα» με τη γείωση, την αίσθηση ότι πατάει γερά στα πόδια της, και αυτό το πετυχαίνει μόνο μέσα από την επαφή της με τη φύση. Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Πάτια: «Όταν έρχεται η ώρα να βγω με τους φίλους μου μετά τη δουλειά, τα ξεχνάω όλα»

Η καλή μέρα από το… απόγευμα φαίνεται. Μπορεί να έχω λιώσει πάνω από το πληκτρολόγιο για να προλάβω ένα deadline, να έχω περάσει πολλές ώρες μέσα στο αυτοκίνητο για να πάω σε δημοσιογραφικές παρουσιάσεις από τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη, αλλά όταν έρχεται η ώρα να βγω μετά τη δουλειά με τους φίλους μου, τα ξεχνάω όλα.

Δεν έχει σημασία πού θα πάμε – με κάποιον μαγικό τρόπο συντονιζόμαστε αμέσως για το αν θέλουμε να πιούμε ένα κρασί ή να δοκιμάσουμε ένα νέο ταϊλανδέζικο. Την ώρα που άλλοι βιάζονται να γυρίσουν σπίτι για να αποφορτιστούν, οι φίλοι μου γίνονται ο «καναπές» μου εκτός σπιτιού για να αράξω μετά τη δουλειά.

Μαζί, γύρω από ένα τραπέζι, θα αφηγηθούμε τα μικροπράγματα που μας συνέβησαν μέσα στη μέρα, θα γελάσουμε, θα κουτσομπολέψουμε, θα σχολιάσουμε κάτι που μας προβλημάτισε ή θα το ρίξουμε σε εξομολογήσεις (εγώ, ως η drama queen της παρέας, ξεκινάω συνήθως τέτοιες συζητήσεις).

Αυτές τις ώρες τις νιώθω σαν ψυχοθεραπεία, σαν ένα… podcast της καθημερινότητας που θα άκουγα για να χαλαρώσω. Και πάντα, με βοηθούν να επιστρέψω σπίτι ανάλαφρη, χαρούμενη, ανακουφισμένη, με την ηχώ της κουβέντας και του γέλιου της παρέας μου στην ψυχή μου.

Μάριος: «Η καλή μέρα πρέπει να ξεκινά με μουσική, ακόμα καλύτερα και με τραγούδι»

Αν η καλή μέρα φαινόταν μόνο από το πρωί, θα κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ. Ο ύπνος δεν πιάνεται φίλος τα τελευταία χρόνια, οπότε το πρωινό ξύπνημα έχει πάντα κάτι από ζαλάδα, νύστα κι ένα ελαφρύ αίσθημα κόπωσης. Εκεί έρχεται το θεραπευτικό άγγιγμα της μουσικής.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνω πριν σηκωθώ απ' το κρεβάτι είναι να φορέσω τα ακουστικά – δίπλα μου απ' το βράδυ, πάντα ασύρματα για να εξυπηρετούν στις δουλειές–, να βάλω το τραγούδι ή το άλμπουμ που μου έχει «κολλήσει» και να ξεκινήσω την ημέρα με λίγη μουσική. Απαλά σε ένταση, ώστε να βοηθά και όχι να χειροτερεύει τη θολούρα του εγκεφάλου. Bonus καλής διάθεσης αν νιώσω ότι τραγούδησα καλά και έπιασα όλες τις νότες. Οι γείτονες ξέρουν.

Κέλλυ: «Το πρώτο πράγμα που μου φτιάχνει τη μέρα είναι να ξυπνήσω χωρίς πόνους»

Το πρώτο πράγμα που μπορεί να φτιάξει την κάθε μου μέρα είναι το να μην πονάω πουθενά. Για να το κάνω ακόμη καλύτερο: να ξυπνήσω χωρίς πόνους έπειτα από ένα χορταστικό 7ωρο ύπνου και να παραμείνω έτσι μέχρι την ώρα που θα ξαναπέσω στο κρεβάτι μου, το βράδυ.

Εδώ και αρκετά χρόνια δεν είναι δεδομένο για μένα, οπότε για να το έχω όσο πιο συχνά γίνεται στη ζωή μου, ακολουθώ μια αυστηρή ρουτίνα ξεκούρασης και σωματικής δραστηριότητας που περιλαμβάνει κολύμπι, περπάτημα και ασκήσεις πρωί και βράδυ. Όλο αυτό μπορεί να ακούγεται ψυχαναγκαστικό και καταπιεστικό και μερικές φορές είναι, όμως τα συν είναι απείρως περισσότερα από τα μείον και συνεχίζω.

Το να μην πονάς κάπου –και επίσης να μην είσαι άρρωστος με κανέναν τρόπο– είναι ένα τεράστιο δώρο που το εκτιμάς μόνο όταν το χάνεις (το λέω ξέροντας πόσο κλισέ ακούγεται) και πραγματικά κάνει την κάθε μέρα μου όμορφη. Είναι σα να μου στρώνει το χαλί για να κάνω σχεδόν ό,τι θέλω.

Με δεδομένη την απουσία πόνου θα αναζητούσα λίγες στιγμές γέλιου. Το να μιλάω με την κόρη μου και να γελάμε μαζί είναι ό,τι πιο ανεβαστικό υπάρχει. Οποιαδήποτε άλλη στιγμή που θα γελάσω με φίλους, οικογένεια και συναδέλφους στο γραφείο μπορεί να μου αλλάξει τη διάθεση. Δεν λένε μια μέρα που δεν γέλασες είναι μια χαμένη μέρα; Ε, ξεκινάω λοιπόν να σκέφτομαι σαχλαμάρες για να γελάσω με παρέα – το «μαζί» είναι πάντα καλύτερο. Ψάχνω να πιαστώ από αφορμές από τις οποίες μπορεί να προκύψει κάτι αστείο… Όλο αυτό δουλεύει με αντίθετο τρόπο από τις αρνητικές σκέψεις που είναι καλές φίλες του πόνου. Αν με δεις να λέω αστεία, θα καταλάβεις ότι μάλλον αυτή τη μέρα δεν πονάω ή δεν πονάω πολύ, ώστε να μου χαλάσει τη διάθεση. Ίσως και ότι το παλεύω.

Ρούλη: «Το καθημερινό περπάτημα στη φύση μού φτιάχνει τη μέρα»

Η δική μου μέρα ξεκινάει συνήθως πολύ νωρίς. Όχι ακριβώς πια λόγω υποχρεώσεων –εξάλλου ανέκαθεν ήμουν «πρωινό πουλί» που λένε– αλλά ειδικά εκεί γύρω στα 50, το σώμα μου πλέον αποφάσισε ότι το 6:30 -7:00 είναι μια απολύτως λογική ώρα για να ξυπνήσει κανείς.

Παράλληλα, το πρωί –για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχω καταφέρει να εξηγήσω– με επισκέπτεται συχνά ένα ελαφρύ κύμα αγωνίας και πριν ακόμα σηκωθώ από το κρεβάτι, καταφθάνουν στο μυαλό μου σκέψεις όπως: «τι έχω να κάνω», «τι ξέχασα», «τι θα έπρεπε να μην έχω κάνει» και διάφορα άλλα τέτοια.

Η επαφή με τη φύση (με όποιον τρόπο την επιδιώκει ο καθένας και η καθεμία) είναι για πολλούς ανθρώπους μία απαραίτητη συνθήκη για να πάει καλά η μέρα τους. Εικονογράφηση: Χριστίνα Αβδίκου

Πριν πάρω λοιπόν οποιαδήποτε απόφαση, παίρνω τα βουνά! (Η γνωστή φράση, αποδίδεται και κυριολεκτικά στην περίπτωσή μου, καθώς έχω την τύχη να μένω απέναντι από ένα τεράστιο πάρκο στους πρόποδες του Υμηττού). Φοράω φόρμα και αθλητικά και βγαίνω για περπάτημα.

Μπορεί το περπάτημα στη φύση να μην είναι κάποια πρωτότυπη ιδέα ευεξίας, αλλά εμένα μού φτιάχνει τη μέρα, εδώ και πολλά χρόνια. Με κάθε βήμα καθαρίζει σταδιακά το μυαλό μου, ο πρωινός ήλιος και ο αέρας του βουνού με συνεφέρουν και οι αγωνίες μου αρχίζουν να αποκτούν μια πιο ρεαλιστική βάση. Προσθέτοντας στην εξίσωση και τα γνωστά οφέλη που έχει το περπάτημα για την υγεία, έχω την αίσθηση ότι με αυτόν τον απλό και ανέξοδο τρόπο φροντίζω τον εαυτό μου «μέσα κι έξω».

Ακόμα και όταν κάποιες φορές ζορίζομαι πια στις ανηφόρες του, το περπάτημα στο βουνό με βοηθάει να μη μου φαίνονται «όλα βουνό» κι αυτό για μένα είναι κάτι που κάνει όμορφη μια μέρα.

Μυρτώ: «Ένας ευγενικός άνθρωπος, μια πρωινή αγκαλιά, μια αχτίδα φωτός, ένα σουβλάκι απ’ όλα… μικρά πράγματα μπορούν να μου φτιάξουν τη μέρα»

Συνειδητοποιώ ότι μικρά πράγματα έχουν τεράστια επίδραση στη μέρα μου. Το να μου μιλήσει ένας άνθρωπος ευγενικά στον δρόμο, μια πρωινή αγκαλιά, μια αχτίδα φωτός που πέφτει στο πρόσωπό μου όσο οδηγώ, ο δρόμος προς τη δουλειά μου χωρίς κίνηση (πιο πιθανό βέβαια είναι να πιάσω 5+1 στο τζόκερ), η πρωινή γυμναστική, μια συνέντευξη με έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο ή ένα θέμα που έγραψα και το χάρηκα πολύ, ένα σουβλάκι «με απ’ όλα» (έχω γράψει και σχετικό θέμα για τους/τις δύσπιστους/ες), μια ταινία που περιμένω να δω πώς και πώς στο σινεμά. Δεν συζητώ το πώς πηγαίνει η μέρα μου έπειτα από μία συνάντηση με τους φίλους μου ή μια μέρα στη φύση…

Τι ορίζει η επιστήμη ως «καλή μέρα»;

Απάντηση στο ερώτημα αυτό επιδίωξε να δώσει ο Dunigan Folk, ερευνητής από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όταν ήρθε αντιμέτωπος με τον τεράστιο όγκο δεδομένων της έρευνας American Time Use Survey (ATUS), στην οποία δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί κατέγραψαν πώς περνούν την ημέρα τους. Τα ευρήματα της μελέτης του, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, έδειξαν ότι η κοινωνική συναναστροφή διάρκειας από 30 λεπτά έως δύο ώρες (με σκοπό την κοινωνική επαφή) συσχετίστηκε θετικά με την αναφορά μιας καλής ημέρας.

Το ίδιο ίσχυε για την εργασία έως έξι ώρες, τη σωματική άσκηση έως τέσσερις ώρες και τον χρόνο που αφιερωνόταν στην οικογένεια και τους φίλους (περίπου πέντε με έξι ώρες). Το αίσθημα χαράς παραπάνω από αυτές τις ώρες παρουσίαζε στασιμότητα ή φθίνουσα πορεία. Καμία διάρκεια οικιακών εργασιών ή χαλάρωσης (την οποία οι συμμετέχοντες στην έρευνα ταύτιζαν κυρίως με την παρακολούθηση τηλεόρασης) δεν συνδέθηκε με την αίσθηση μιας καλύτερης ημέρας.

Τα αποτελέσματα αυτά, έσπευσε να τονίσει ο Folk μιλώντας στον Guardian, δεν αποτελούν ακριβώς μια «συνταγή» για μια καλή ημέρα: «Δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποια από αυτές τις δραστηριότητες οδηγεί αιτιωδώς στο να έχουν οι άνθρωποι καλύτερες ημέρες».

Αυτό που φαίνεται να παίζει ρόλο είναι ο παράγοντας της επιλογής: «Όσοι κρίνουν μια καλή ημέρα από τον επαρκή χρόνο που αφιέρωσαν π.χ. στην άσκηση, πιθανότατα είναι επειδή επέλεξαν τη συγκεκριμένη δραστηριότητα. Ενδέχεται οι άνθρωποι να αισθάνονται ήδη καλά όταν επιλέγουν να αφιερώσουν χρόνο στην κοινωνική συναναστροφή. Εξάλλου, δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να αφιερώνουν τον χρόνο που θα ήθελαν σε δραστηριότητες που αγαπούν. Ωστόσο, η έρευνα αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί για να προταθούν τρόποι βελτίωσης της καθημερινότητας των ανθρώπων. Για παράδειγμα, πολλοί θα ωφελούνταν αν αφιέρωναν περισσότερο χρόνο σε φίλους, στην άσκηση ή στην ψυχαγωγία – σε περισσότερο ενεργητικές μορφές αναψυχής, δηλαδή», καταλήγει ο ίδιος.

Επιλογή και απόφαση, λοιπόν, φαίνεται πως είναι σε μεγάλο βαθμό η καλή μέρα. Εσύ, πώς θα κάνεις καλύτερη τη δική σου;